Η γενιά του 1996 θυμάται σαν χθες τα παιδικά χρόνια και τα νοσταλγεί σε κάθε βήμα της ενήλικης ζωής του. Οι μισοί σήμερα είναι παντρεμένοι με παιδιά, κάποιοι χωμένοι στα γραφεία τους να δουλεύουν, άλλοι ανύπαντροι, άλλοι περνούν εφηβεία, άλλοι ξέχασαν να ωριμάσουν, κάποιοι ξανασπουδάζουν, κάποιοι άλλαξαν μυαλά, και άλλοι πόλη και χώρα.
Μια μικρή κρίση ηλικία, ένα μικρό σοκ μας διαπέρασε στο άκουσμα των «τριάντα». Κάποιοι πέρασαν νωρίτερα την υπαρξιακή τους κρίση, άλλοι όχι. Δεν πειράζει! Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο ασφαλής τόπος κρύβεται σε μία ανάμνηση, που χτίσαμε μικροί και μας έκανε να νιώθουμε περήφανοι και ώριμοι.
Είναι μια γενιά που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί από μία λέξη, όλοι εμείς του ‘96 είμαστε ένας και ένας. Λέμε «είμαι 30 χρονών, σχεδόν» και σου απαντούν με ένα «καλέ δεν σου φαίνεται». Αν σου διηγηθούμε όσα έχουμε ζήσει, θα καταλάβεις την ηλικία μας.
Μπορεί να μην μάς φαίνεται, αλλά αυτά τα 30 χρόνια τα κουβαλάμε πάνω μας. Όχι δεν τα θεωρώ βάρος, λες και κουβαλάμε καβούκι, αλλά είναι και το καταφύγιο μας, δεν είναι;
Πώς μεγάλωσε η γενιά του 1996;
Αφήστε την γερουσία να μιλήσει. Η επικοινωνία στηρίζοταν στην φυσική κοινωνικοποίηση. Δεν είχαμε καν κινητό μέχρι να φτάσουμε γυμνάσιο και λύκειο, και αυτό με κουμπιά και χωρίς ίντερνετ. Το μόνο προηγμένο σε τεχνολογία ήταν η τηλεόραση, το cd-player, το Nintendo, το PlayStation 1 και το ηχοσύστημα, παρέα με το video, και dvd. Στοίβες με Cd νοικιασμένα και άλλες πόσες κασέτες.
Η οικογένεια έκανε σουαρέ από σπίτι σε σπίτι, εμείς κοιμόμασταν στο δωμάτιο με ένα βουνό μπουφάν. Δοκιμάσαμε την πρώτη κόκα κόλα με φόβο μη τρυπήσει το στομάχι μας. Έπειτα ξενυχτούσαμε στα μπουζούκια, και κοιμόμασταν μέσα στα αυτοκίνητα. Κάθε Κυριακή ήταν αφορμή να γιορτάσουμε με μεγάλες παρέες. Ακόμα και οι γονείς μας έβγαιναν για δείπνο με τα αφεντικά τους, όταν ακόμα οι σχέσεις ήταν ανθρώπινες. Και εμείς σπίτι των παππούδων να βλέπουμε παιδικά με τα ξαδέρφια μας.
Εμείς σκίζαμε τα γόνατα μας στο κρυφοκυνηγητό, στη μπάλα, στα μήλα. Πηγαίναμε σχολείο με τα πιο αταίριαστα ρούχα, φορεμένα από τους παππούδες μας. Φυσικά είχαμε ψείρες! Η μετοχή του σαμπουάν κατά της ψείρας εκτοξεύτηκε την εποχή εκείνη, σαν τις μάσκες προστασία στην καραντίνα. Παίζαμε στη παιδική χαρά μέχρι να σβήσει ο ήλιος, χτυπούσαμε τα κουδούνια στη γειτονιά και τρέχαμε. Γενικά ήμασταν ανέμελοι με λίγες ψείρες!
Περάσαμε εφηβεία!
Εδώ ξεκίνησαν να μπαίνουν τα social στις ζωές μας. Πρώτα το msn ξεπήδησε στη καθημερινότητα της. Έπειτα το Facebook! Πλέον έχει και η μητέρα μας, και εμείς με το ζόρι το είχαμε μάθει καλά καλά. Οι πιο κουλ του σχολείου, ήταν δημοφιλής και στο Facebook με κάθε δυνατό τρόπο. Φορούσαν μάρκες ρούχα, στη εποχή που πρωτοβάρεσε η κρίση. Post με greeklics και καψουροτράγουδα. Σχέσεις κάτι εβδομάδων και άλλες που κράτησαν μέχρι σήμερα. Και εμάς να πρέπει να ψηφίσουμε εκλογές και να δώσουμε πανελλήνιες. Η ανεμελιά σταμάτησε για λίγο.
Διαβάσαμε και περάσαμε, διαβάσαμε και πατώσαμε. Και η ανεμελιά μας εκεί να επιστρέφει. Όπως και η αίσθηση «να μην μείνω πίσω». Μπλεγμένα συναισθήματα, δύσκολη ενηλικίωση και ταυτόχρονα τόσο διασκεδαστική. Έτσι είναι η φοιτητική ζωή! Γεμάτη εμπειρίες, έρωτα, ταξίδια, απογοήτευση, μεθύσια, κρεπάλη, διάβασμα κι ξανά από την αρχή. Να μένουμε σε σπίτια τρύπες, αλλά κάθε ρωγμή να κρύβει τα δικά μας γέλια. Να οργώνουμε τα πάρτι κάθε βράδυ, και να συναντιόμαστε σε σπίτια. Να γνωρίσουμε φίλους και να κανονίζουμε κουμπαριές.
Μέχρι που έσκασε ο Covid και πατήθηκε φρένο παντού. Δεν ξέραμε τι μας ξημέρωνε, κυριολεκτικά. Μαύρη εποχή αυτή, μην μπαίνω σε λεπτομέρειες, αν ξέρεις να διαβάζεις, το έζησες και εσύ. Ξεμπερδέψαμε με τις σχολές, δουλέψαμε όπου μπορείς να φανταστείς. Γυρίσαμε σπίτι των γονιών, ή νοικιάσαμε μόνοι, ή με την σχέση μας. Δουλέψαμε και μείναμε άνεργοι, δουλέψαμε και μάθαμε τι πάει να πει τοξικότητα και bulling.
Τι μας πονάει στα 30;
Οι αρθρώσεις. Όχι, στα σοβαρά, η χαμένη ανεμελιά. Πιστεύω η γενιά μας, και ίσως και οι μεγαλύτερες γενιές, έπρεπε να ωριμάσουν νωρίς, να μάθουν να επιβιώνουν. Ενώ μεγαλώσαμε με το όνειρο να άλλαξουμε τον κόσμο και να τον διεκδικήσουμε, τα σχέδια άλλαξαν. Δεν είχαμε χρόνο να αποτύχουμε με ασφάλεια, μάθαμε να επιβιώνουμε. Η θέληση για όνειρο παραμένει ζωντανή. Δεν είναι αργά. Μόνο να βρούμε χώρο να ζούμε στα νέα δεδομένα, χωρίς να χάσουμε την ταυτότητα και την παιδικότητα μας.
Τι είναι αυτό που κρατάμε από τα παλιά;
Κρατάμε τα παλιά τελετουργικά της παιδικής ζωής. Τα καλοκαίρια χωρίς κινητό. Τα παιχνίδια στην αυλή με τους παππούδες μας κάθε καλοκαίρι. Την προσμονή να δεις την εκπομπή, που σου αρέσει στην τηλεόραση. Να ακούμε μουσική όλοι μαζί και να μοιραζόμαστε μυστικά και φιλιά πρόσωπο με πρόσωπο. Το σινεμά κάθε Παρασκευή βράδυ. Την αθωότητα.
Τώρα που πάμε;
Τώρα που μεγαλώσαμε, πρέπει να κάνουμε βήματα προς το καλύτερο. Να εξελιχθούμε αργά αλλά σταθερά. Άλλωστε μας χαρακτηρίζει η προσαρμοστικότητα, η ανθεκτικότητα και η ικανότητα να είμαστε αυτοδίδακτοι. Πόσο να δυσκολευτούμε;
Καλώς βρεθήκαμε στα 30, μην σκας δεν σου φαίνεται! Εσύ τι άλλο θυμάσαι;
Τα λέμε στο επόμενο,
Yianlee_
