Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Andy Weir, του συγγραφέα του The Martian, και πρωταγωνιστεί ο Ryan Gosling στον ρόλο του Ryland Grace. Η ιστορία ξεκινά με έναν τρόπο που θα έκανε οποιονδήποτε να πατήσει αμέσως το κουμπί πανικού: ξυπνά σε ένα διαστημόπλοιο, εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από τη Γη και δεν θυμάται απολύτως τίποτα. Ούτε πώς βρέθηκε εκεί, ούτε γιατί βρίσκεται εκεί, ούτε τι ακριβώς πρέπει να κάνει.
Υπάρχει, βέβαια, ένας πολύ καλός λόγος που βρίσκεται εκεί…
Ο Ryland Grace είναι επιστήμονας και σύντομα αρχίζει να ανακαλύπτει ότι η αποστολή του είναι πολύ μεγαλύτερη από την προσωπική του επιβίωση. Η Γη αντιμετωπίζει μια σοβαρή απειλή και η ανθρωπότητα χρειάζεται απαντήσεις. Το πρόβλημα είναι ότι οι απαντήσεις δεν βρίσκονται κάπου σε ένα εγχειρίδιο οδηγιών. Πρέπει να τις βρει ο ίδιος.
Και εδώ το Project Hail Mary κάνει κάτι που είναι πραγματικά απολαυστικό για όσους αγαπούν το nerdy στοιχείο στις ταινίες: κάνει την επιστήμη μέρος της δράσης.
Ο Grace δεν έχει στη διάθεσή του έναν στρατό, ένα μαγικό όπλο ή έναν υπερυπολογιστή που θα του δώσει όλες τις λύσεις. Έχει το μυαλό του, τις γνώσεις του και ό,τι υλικά μπορεί να βρει γύρω του. Κάθε πρόβλημα που εμφανίζεται απαιτεί σκέψη, δοκιμές, αποτυχίες και ξανά από την αρχή. Είναι λίγο σαν να βλέπεις κάποιον να λύνει ένα τεράστιο escape room, μόνο που το escape room βρίσκεται στο διάστημα και αν κάνεις λάθος, οι συνέπειες είναι κάπως… πλανητικές.
Η επιστήμη δεν λειτουργεί ως διακοσμητικό στοιχείο για να δώσει στην ταινία μια «σοβαρή» sci-fi αισθητική. Είναι ο ίδιος ο κινητήρας της πλοκής. Ο θεατής παρακολουθεί τον πρωταγωνιστή να σκέφτεται, να υπολογίζει, να δοκιμάζει και να αποτυγχάνει, χωρίς ποτέ η διαδικασία να γίνεται μάθημα Φυσικής.
Και κάπου εδώ μπαίνει ο Ryan Gosling.
Ο Ryland Grace δεν είναι ο τυπικός κινηματογραφικός ήρωας που μπαίνει σε μια κατάσταση κινδύνου και ξαφνικά αποκτά απίστευτες ικανότητες. Είναι ένας άνθρωπος που φοβάται, αγχώνεται, κάνει λάθη και προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει την ίδια στιγμή που εμείς το ανακαλύπτουμε μαζί του. Ο Gosling προσθέτει σε αυτό το μείγμα τη δόση χιούμορ που χρειάζεται, ώστε η ταινία να μη γίνει μια ατελείωτη παρέλαση υπαρξιακού άγχους στο διάστημα.
Και ας είμαστε ειλικρινείς: αν ξυπνούσαμε μόνοι σε ένα διαστημόπλοιο και συνειδητοποιούσαμε ότι η τύχη της Γης εξαρτάται από εμάς, μάλλον ούτε εμείς θα ήμασταν ιδιαίτερα ψύχραιμοι. Ο Grace, τουλάχιστον, προσπαθεί να το διαχειριστεί με λίγο χιούμορ.
Όμως η πραγματική έκπληξη του Project Hail Mary βρίσκεται αλλού.
Δεν θα πούμε περισσότερα, γιατί εδώ μπαίνουμε σε περιοχή όπου ένα spoiler μπορεί πραγματικά να σου κλέψει ένα μεγάλο κομμάτι από τη χαρά της ταινίας. Αρκεί να πούμε ότι η μοναχική αποστολή του Grace δεν παραμένει για πάντα τόσο μοναχική όσο νομίζουμε στην αρχή.
Και όταν εμφανίζεται στη ζωή του ένας απρόσμενος «συνεργάτης», η ιστορία αλλάζει εντελώς κατεύθυνση.
Ξαφνικά, το ερώτημα δεν είναι μόνο πώς θα σωθεί η Γη. Είναι πώς δύο εντελώς διαφορετικές υπάρξεις μπορούν να επικοινωνήσουν, να καταλάβουν η μία την άλλη και να συνεργαστούν όταν δεν έχουν σχεδόν τίποτα κοινό. Ούτε γλώσσα, ούτε κουλτούρα, ούτε τρόπο σκέψης. Και όμως, μέσα από αυτή τη σχέση γεννιέται ίσως το πιο ανθρώπινο κομμάτι της ταινίας.
Γιατί το Project Hail Mary δεν είναι τελικά μόνο μια ιστορία για το διάστημα.
Είναι μια ιστορία για τη συνεργασία.
Για την περιέργεια.
Για την επιμονή.
Και για εκείνη την πολύ ανθρώπινη ανάγκη να προσπαθούμε να καταλάβουμε κάτι που αρχικά μοιάζει εντελώς άγνωστο.
Θέλει να μας δείξει πόσο μικροί είμαστε μέσα στο σύμπαν, αλλά και πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε όταν χρησιμοποιούμε τη γνώση και τη συνεργασία αντί για τη δύναμη.
Φυσικά, δεν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για την ταινία χωρίς να αναφέρουμε το δίδυμο των Phil Lord και Christopher Miller στη σκηνοθεσία. Το κινηματογραφικό τους ύφος ταιριάζει αρκετά με μια ιστορία που πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα στο χιούμορ, την περιπέτεια, την επιστήμη και το συναίσθημα. Και αυτό ακριβώς χρειάζεται το Project Hail Mary: να μπορείς να περάσεις από ένα επιστημονικό πρόβλημα σε μια στιγμή αγωνίας και από εκεί σε μια σκηνή που σε κάνει να χαμογελάσεις.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι η ταινία δεν προσπαθεί να κάνει τον θεατή να αισθανθεί ανίκανο επειδή δεν είναι επιστήμονας. Αντίθετα, σε κάνει να θέλεις να καταλάβεις. Να ψάξεις τι είναι αυτό που βλέπεις. Να σκεφτείς μαζί με τον Grace. Και κάπου εκεί μπορεί να πιάσεις τον εαυτό σου να ενδιαφέρεται πραγματικά για μια επιστημονική λεπτομέρεια που, υπό άλλες συνθήκες, πιθανότατα θα προσπερνούσες.
Το Project Hail Mary είναι, λοιπόν, μια ταινία για κάποιον που ξεκινά ένα ταξίδι πιστεύοντας ότι πρέπει να τα καταφέρει μόνος του και καταλήγει να ανακαλύπτει ότι ίσως το μεγαλύτερο πλεονέκτημα δεν είναι να έχεις όλες τις απαντήσεις. Είναι να βρεις κάποιον με τον οποίο μπορείς να ψάξεις μαζί για αυτές.
Το πιο όμορφο μήνυμα που κρύβεται πίσω από όλη αυτή τη διαστημική τρέλα: όσο τεράστιο κι αν είναι το σύμπαν, δεν χρειάζεται απαραίτητα να το αντιμετωπίσουμε μόνοι μας, άλλωστε δεν είμαστε τόσο μόνοι τελικά…
Αρκεί να έχουμε ένα καλό σχέδιο, λίγη επιστημονική γνώση, αρκετή τύχη και — γιατί όχι; — έναν πολύ καλό διαστημικό φίλο.
Τα λέμε στο επόμενο,
Yianlee_
