Ένας δυνατός τρόπος να χρησιμοποιηθεί η τέχνη, προκειμένου να μην ξεχαστεί τι συνέβη το βράδυ εκείνο. Η ταινία “Ματωμένες Παρτιτούρες” είναι ένα νέο συγκινητικό εγχείρημα που σχετίζεται με την τραγωδία των Τεμπών.
Ήταν βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου, ώρα 23:21 όταν η αμαξοστοιχία Intercity 62 έκοψε το νήμα ζωής για 57 ανθρώπους. Τα Τέμπη έγιναν το σύμβολο μιας τραγωδίας που ξεπέρασε τα όρια του ατυχήματος! Έγιναν η φωνή που ζητά δικαιοσύνη, το δάκρυ που κυλά για τα νιάτα που χάθηκαν άδικα και η υπενθύμιση πως η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να ζυγίζεται πάνω σε ελλείψεις και λάθη. Στις ράγες εκείνες δεν χάθηκαν μόνο 57 ζωές, χάθηκε η εμπιστοσύνη μας στο αυτονόητο.
Μια νέα κινηματογραφική παραγωγή έρχεται να ρίξει φως στις πτυχές του δυστυχήματος στα Τέμπη, τιμώντας τη μνήμη των θυμάτων. Σκοπός είναι να μείνει ζωντανή η απαίτηση για δικαιοσύνη και να μην ξεχαστεί ποτέ η απώλεια τόσων ανθρώπων! Η μνήμη είναι το μοναδικό εργαλείο που έχουμε για να διασφαλίσουμε να μην ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. Δεν θα είναι απλώς ένα σύνθημα, αλλά μια δέσμευση. Η ταινία επιδιώκει να προσεγγίσει το θέμα με σεβασμό στα θύματα.
“Στείλε μου όταν φτάσεις”
“Δεν έχω οξυγόνο”
Ο ανερχόμενος σκηνοθέτης Ραφαήλ Νικολάου Λουκατάρης, ανήκει στη νέα γενιά των Ελλήνων δημιουργών. Η φιλμογραφία του περιλαμβάνει κυρίως ταινίες μικρού μήκους και πειραματικά project. Είναι σίγουρο ότι θα μας εκπλήξει και με άλλα projects στο μέλλον. Η ταινία “Ματωμένες Παρτιτούρες” της παραγωγής Odyssey Filmworks θα προβληθεί στις 23 Μαρτίου. Τα 15 λεπτά της ταινίας απεικονίζουν την λάμψη, την αδικία και τον πόνο.
Δίπλα του βρίσκονται:
- Πυγμαλίων Δαδακαρίδης
- Μίλτος Πασχαλίδης
- Απόλλων Σαρρής
- Αθαναγόρας Χατζηγεωργίου
- Κωνσταντίνα Αναγνώστη
Ο Πυγμαλίων υποδύεται έναν σκληρό πατέρα, που μέσα από τον φόβο για το μέλλον των παιδιών του, συχνά καταλήγει σε λογομαχίες μαζί τους. Το τρέιλερ ξεκινά μαζί του να λέει στο γιο του, τον Γιώργο, ότι δεν θα τον βοηθήσει οικονομικά στο να μάθει μουσική.
Ο Μίλτος Πασχαλίδης είναι ένας μουσικός του δρόμου. Ο Γιώργος τον συναντά στο δρόμο για το ταξίδι του να “πάει να ζήσει”.
Η Κωνσταντίνα Αναγνώστη υποδύεται μια μητέρα. Η μητέρα τα βλέπει όλα αλλά δεν μιλάει, είναι συνένοχος της κατάστασης που επικρατεί μέσα στο σπίτι της.
Ο Αθηνογόρας Χατζηγεωργίου είναι ο Μιχάλης, ένα ήσυχο και έξυπνο παιδί, που απορροφά όλη την ένταση, που επικρατεί εντός του σπιτιού.
Τέλος, ο Απόλλων Σαρρής είναι ο νεαρός Γιώργος που φεύγει για το ταξίδι προς το όνειρο. Είναι αισιόδοξος και τίποτα δεν το εμποδίζει να φύγει από το σπίτι. Δυστυχώς, είναι το παιδί που επιβιβάζεται στο τρένο, χωρίς επιστροφή.
Μια καλλιτεχνική προσέγγιση που πηγάζει από την ανάγκη για μνήμη, απόδοση δικαιοσύνης και συλλογικό αναστοχασμό ήταν και η ταινία μικρού μήκους “Ας ήταν όνειρο” με σκηνοθέτη τον Παύλο Γκουγκουλούδη. Η ταινία δεν εστιάζει μόνο στα γεγονότα, αλλά κυρίως στο συναίσθημα της απώλειας και στην ανάγκη για δικαιοσύνη. Ο τίτλος της αντικατοπτρίζει την κοινή ευχή όλων μας: να μην είχε συμβεί ποτέ.
Τόσο η μία, όσο και η άλλη ταινία μικρού μήκους, διαθέτουν πλάνα, αφηγήσεις και μουσική σε μια ατμόσφαιρα μνήμης.
Ένα εξαιρετικά φορτισμένο και αναγκαίο έργο που καταγράφει το χρονικό της πολύνεκρης σιδηροδρομικής τραγωδίας στα Τέμπη, είναι το “Μαμά έφτασα”, της Ανθής Βούλγαρη. Ο τίτλος δόθηκε από τις λέξεις που πολλοί επιβάτες -κυρίως νέοι- δεν πρόλαβαν ποτέ να πουν στους γονείς τους εκείνο το βράδυ. Το έργο δεν εστιάζει μόνο στο ίδιο το δυστύχημα, αλλά κυρίως στις ανθρώπινες ιστορίες. Περιλαμβάνει συγκλονιστικές αφηγήσεις από επιζώντες, τον αγώνα συγγενών των θυμάτων για δικαιοσύνη και το “γιατί;”.
Όλα αυτά τα καλλιτεχνικά δημιουργήματα λειτουργούν ως φόρο τιμής στα 57 θύματα, αποτρέποντας την λήθη ενός εθνικού τραύματος που παραμένει «ανοιχτό».
Η ταινία “Ματωμένες Παρτιτούρες” λειτουργεί ως ένα μέσο συλλογικής μνήμης, υπενθυμίζοντας ότι το αίτημα για διαφάνεια και απόδοση ευθυνών παραμένει επίκαιρο.
Tα λέμε στο επόμενο,
Yianlee_