Δηλώνω Ένοχη, Εθισμένη και απλά Σοκαρισμένη από το πόσο μπορεί να κολλήσεις σε μικρού μήκους AI σειρές. Πόσο χρόνο σπαταλάς και θεά ουσία για να καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι η ταχύτητα εξέλιξης της ιστορίας είναι σε τέτοιο βαθμό αστραπιαία που απλά σου καίγεται ο εγκέφαλος.
Υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή που καταλαβαίνεις ότι έχεις μπλέξει. Κάνεις scroll και σου έχουν εμφανιστεί ήδη τρεις με τέσσερις τουλάχιστον διαφημίσεις για AI dramaτα. Και είναι σαν να βλέπεις ένα trailer ταινίας. Όλη η πλοκή, όλο το ζουμί και η υπόθεση μέσα μονόλεπτα ή τρίλεπτα βιντεάκια.
Και λες όπα τι γίνεται. Έχει ζουμί η υπόθεση. Βρίσκεις την εφαρμογή στην οποία παίζει το εν λόγω ΑΙ drama που σου κέντρισε το ενδιαφέρον «για να δεις λίγο τι παίζει», έχεις παρακολουθήσει ήδη δεκαπέντε επεισόδια των δύο λεπτών και τώρα κοιτάς την οθόνη περιμένοντας να τελειώσει η διαφήμιση των 30 δευτερολέπτων για να μάθεις αν η πρωταγωνίστρια θα παντρευτεί τελικά τον άντρα που, μέχρι πριν από λίγο, νόμιζε ότι ήταν ο προσωπικός της εχθρός. Και φυσικά, όταν τελειώσει η διαφήμιση, δεν έχεις φτάσει στο τέλος. Έχεις απλώς κερδίσει το δικαίωμα να δεις το επόμενο λεπτό.
Και εκεί συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι εγκλωβισμένος σε έναν αέναο κύκλο. Δες ένα λεπτό. Κάνε υπομονή για την διαφήμιση. Και ξανά από την αρχή. Και ενώ θα έπρεπε να αποχωρήσεις χωρίς να σπαταλήσεις άλλο ένα λεπτό από το χρόνο σου, παραμένεις εκεί. Γιατί όσο κουλή και ταχύτατη και αν είναι η εξέλιξη τόσο πορωτική είναι η συνέχεια.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για μικρές σειρές. Μιλάμε για έναν παράλληλο κόσμο όπου η λογική έχει πάρει άδεια, οι άνθρωποι δεν αντιδρούν ποτέ φυσιολογικά και κάθε άντρας που εμφανίζεται στην οθόνη μοιάζει να έχει περάσει από το ίδιο casting.
Σαν τουρκική σειρά, μόνο που κάποιος ανέβασε την ένταση στο 300%
Αν έχεις παρακολουθήσει έστω και μία τουρκική σειρά, θα αναγνωρίσεις αμέσως τη συνταγή. Ο μεγάλος έρωτας, η οικογενειακή ίντριγκα, τα κρυμμένα μυστικά, ο πλούσιος και απρόσιτος άντρας, η γυναίκα που όλοι υποτιμούν, η μητέρα που ξέρει κάτι αλλά δεν μιλάει και ένα παρελθόν που πρέπει να αποκαλυφθεί ακριβώς τη στιγμή που όλα πάνε να ηρεμήσουν.
Μόνο που στα AI dramas όλα αυτά έχουν συμπυκνωθεί σε δόσεις των 60 δευτερολέπτων. Δεν υπάρχει χρόνος για να χτιστεί μια ιστορία αργά. Πρέπει μέσα στο πρώτο λεπτό να έχει γίνει κάτι που θα σε κάνει να πεις «κάτσε, τι;». Ένας γάμος, μια προδοσία, ένα παιδί, ένας πρώην, ένας φόνος, ένας δισεκατομμυριούχος ή, γιατί όχι, ένας δράκος.
Και κάπως έτσι μια απλή ιστορία αγάπης μπορεί να μετατραπεί σε τουρκική σειρά, fantasy saga και μαφιόζικη ιστορία μέσα σε ένα απόγευμα.
Στις κανονικές σειρές μπορεί να περιμένεις δέκα επεισόδια για να μάθεις ποιος είναι ο πατέρας του παιδιού. Εδώ θα το μάθεις στο τρίτο λεπτό. Στο τέταρτο θα ανακαλύψεις ότι είναι ο εχθρός της οικογένειας. Στο πέμπτο θα μάθεις ότι είναι δισεκατομμυριούχος. Και στο έκτο θα εμφανιστεί η πραγματική μητέρα.
Και όχι, δεν υπερβάλλουμε ιδιαίτερα.
Η αγορά έχει γεμίσει με ιστορίες για δισεκατομμυριούχους, εκδίκηση, απαγορευμένους έρωτες, μαφία και fantasy, ακριβώς επειδή αυτά τα μοτίβα λειτουργούν εξαιρετικά καλά σε ένα format που πρέπει να σε κάνει να πατήσεις «επόμενο» κάθε ένα-δύο λεπτά.
Ο άντρας των AI dramas έχει πάντα την ίδια περίπου… γεωμετρία
Και εδώ πρέπει να μιλήσουμε για το μεγαλύτερο στερεότυπο ολόκληρου του σύμπαντος.
Τον άντρα.
Όχι οποιονδήποτε άντρα. Τον Άντρα με κεφαλαίο Α.
Ψηλό. Πολύ ψηλό. Γεροδεμένο. Μελαχρινό. Μαύρα μαλλιά, ατίθασα σγουρά, ανέμελα ίσια, πάντα πλούσια ασυζητητί. Ο στόχος να σε κάνουν να θες να τα χαϊδέψεις. Βαθύ βλέμμα, πάντα. Σκοτεινό, ερωτιάρικο, σαγηνευτικό και επικίνδυνο. Έντονα ζυγωματικά, γωνίες στο πρόσωπο που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως αρχιτεκτονικό σχέδιο και, φυσικά, τατουάζ. Πολλά τατουάζ. Συνήθως κρύβονται κάτω από ένα μαύρο πουκάμισο, γιατί προφανώς δεν γίνεται να είναι απλώς ένας όμορφος άντρας. Πρέπει να δείχνει και λίγο dangerous, ρε αδερφέ.
Η αισθητική κινείται κάπου ανάμεσα στον Henry Cavill, τον Jason Momoa και έναν φανταστικό ξάδερφό τους που έχει μεγαλώσει σε μια μυστική αυτοκρατορία δισεκατομμυριούχων.
Δεν λέμε ότι οι εφαρμογές χρησιμοποιούν τους ίδιους τους ηθοποιούς. Η ομοιότητα όμως με αυτή την πολύ συγκεκριμένη fantasy εκδοχή της ανδρικής ομορφιάς είναι συχνά τόσο έντονη, που μοιάζει σαν κάποιος να έγραψε στην AI: «Θέλω έναν Henry Cavill, αλλά πιο μυστηριώδη, πιο επικίνδυνο και με τατουάζ».
Και το αποτέλεσμα είναι ένας άντρας που μπορεί να είναι CEO, αρχηγός της μαφίας, βασιλιάς των λυκανθρώπων ή κληρονόμος ενός μυστηριώδους βασιλείου. Το επάγγελμα αλλάζει. Το πρόσωπο όχι και τόσο.
Ο χαρακτήρας του, μάλιστα, πρέπει να είναι σχεδόν πάντα συναισθηματικά κατεστραμμένος. Δεν αρκεί να είναι πλούσιος και όμορφος. Πρέπει να έχει τραύμα, δύσκολο παρελθόν, οικογενειακό μυστικό και σοβαρό λόγο που δεν εμπιστεύεται τις γυναίκες.
Και κάπου εδώ η ηρωίδα θα εμφανιστεί στη ζωή του και θα του αλλάξει τα πάντα.
Προφανώς.
Και μετά ήρθαν οι λύκοι, οι δράκοι και τα ξωτικά
Αν κάποια στιγμή νιώσεις ότι το «πλούσιος άντρας ερωτεύεται φτωχή κοπέλα» δεν είναι αρκετό, μην ανησυχείς. Η AI drama βιομηχανία έχει λύση.
Βάλε έναν λύκο.
Ή καλύτερα, έναν Alpha Wolf.
Γιατί υπάρχει ολόκληρη εμμονή με τις ιστορίες λυκανθρώπων, τις αγέλες, τους Alpha Kings, τους «mates» και τις γυναίκες που ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι δεν είναι καθόλου αυτό που νόμιζαν.
Αν δεν θέλεις λύκο, υπάρχει δράκος. Αν δεν θέλεις δράκο, υπάρχει ξωτικό. Αν δεν θέλεις ξωτικό, υπάρχει μαφία.
Και αν τα θέλεις όλα;
Ακόμη καλύτερα.
Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι ότι η μετάβαση από το ένα είδος στο άλλο γίνεται χωρίς καμία προειδοποίηση. Μπορεί να παρακολουθείς μια ιστορία για μια γυναίκα που απολύθηκε από τη δουλειά της και πέντε λεπτά αργότερα να μαθαίνεις ότι είναι η εκλεκτή ενός αρχαίου βασιλείου.
Και εσύ, αντί να κλείσεις την εφαρμογή, λες:
«Εντάξει. Ας δούμε πού το πάει.»
Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.
Η reborn εμμονή
Αρχηγός της μαφίας. Γιος αρχηγού της μαφίας. Μάγισσα που προστατεύει τον κόσμο από την λύσσα λυκανθρώπων και βαμπίρ. Αδερφή νύφης αρχηγού της μαφίας που προσπαθεί να επαναφέρει την ισορροπία και την αδικία.
Eδώ θα αναλύσουμε το φαινόμενο reborn. Αυτή την εμμονή που έχουν κάποιες ΑΙ σειρές να ξεκινούν με την αναγέννηση ενός κεντρικού ήρωα ή και των δύο κεντρικών ηρώων .
Γίνεται μία συνεχόμενη προσπάθεια να διορθωθούν λάθη, να τιμωρηθούν άνθρωποι που στην προηγούμενη ζωή του χαρακτήρα σκότωσαν, βασάνισαν κακομεταχειρίστηκαν κάποιον σημαντικό του/της πρωταγωνιστή/στριας και προσπαθούν να αποφύγουν τα ίδια λάθη.
Σε κάποιες ιστορίες υπάρχει μία λογική ανεκτική, μπορώ να πω. Σε κάποιες άλλες η παράνοια έχει ξεκινήσει από το πρώτο κιόλας λεπτό. Αλλά εκεί που λες “θεέ μου, τι βλέπω;” είναι αυτός ο άτιμος σκοτεινός κούκλος πρωταγωνιστής που από αιμοδιψής μαφιόζος γίνεται χαλί να τον πατήσει μία γυναίκα. Αυτή η γυναίκα επίσης πολύ όμορφη (αυτή που λέγαμε ότι reborn;), όχι barbie. Ένα ακόμα στοιχείο που κάνει ανεκτική τη σειρά. Απλά έχει ποτίσει η mini αυτή σειρά τόσο AI που φοράει σε όλα τα επεισόδια την ίδια απίστευτη τουαλέτα. Εκεί λες κάπου ώπα.
Τα χαστούκια, οι κραυγές , το αίμα στο μάγουλο και η γκαρνταρόμπα
Αν υπάρχει ένα πράγμα που θα μπορούσε να μας πείσει ότι οι AI drama εφαρμογές είναι το πνευματικό παιδί μιας υπερβολικής σαπουνόπερας, αυτό είναι ο τρόπος με τον οποίο οι χαρακτήρες αντιδρούν.
Ένα χαστούκι δεν είναι απλώς ένα χαστούκι. Είναι κινηματογραφικό γεγονός.
Κάποιος χαστουκίζει κάποιον και ξαφνικά βλέπεις το μάγουλο να κοκκινίζει, να εμφανίζεται αίμα, το κεφάλι να γυρίζει με δραματικό τρόπο και τον χαρακτήρα να κοιτάζει την κάμερα σαν να μόλις κατέρρευσε ολόκληρος ο κόσμος του. Το αίμα δε σε κάθε επόμενο επεισόδιο από το χαστούκι έχει άλλη μορφή και είναι σε άλλο σημείο.
Και μετά έρχεται η κραυγή. Όχι ένα «τι έκανες;». Μια κραυγή που μοιάζει να έχει σχεδιαστεί για να ακουστεί μέχρι το επόμενο οικοδομικό τετράγωνο. Ένα «ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!», ένα «ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙ!» ή ένα «ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΣΕΣ;!» και ξαφνικά όλοι μέσα στη σκηνή κοιτάζουν ο ένας τον άλλον σαν να έχει γίνει σεισμός. Όλοι οι κομπάρσοι έξτρα χαρακτήρες της σκηνής κάνουν ένα «ΙΙΙΙΙΙΙΙΙ» και αυτόματα gossip σχόλια ξεκινάνε γύρω και το χέρι όλων στο στόμα τους. Φανερώνοντας το σοκ τους. Και εσύ ακόμα να λες «θεέ μου, τι βλέπω»
Το πιο παράξενο είναι ότι η AI μπορεί να κάνει τις αντιδράσεις ακόμη πιο εξωπραγματικές. Ένα πρόσωπο αλλάζει έκφραση μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, τα μάτια ανοίγουν υπερβολικά, το στόμα κινείται περίεργα και η σκηνή αποκτά εκείνη την ελαφρώς αφύσικη αίσθηση που σε κάνει να θυμάσαι ότι βλέπεις κάτι που δεν γυρίστηκε ακριβώς όπως θα γυριζόταν μια κανονική σειρά.
Και όμως, συνεχίζεις. Γιατί πρέπει να δεις τι θα γίνει μετά.
Και αφού συνεχίσεις. Παρατηρείς. Κακώς πολύ κακώς σου λέω παρατηρείς. Γιατί η σκηνή που βλέπεις από pool party dresscode μετατρέπεται σε επίσημη δεξίωση με τουαλέτες και οι πρωταγωνιστές της σκηνής μένουν ουσιαστικά ξεβράκωτοι ανάμεσα σε κόσμο που φοράει τουαλέτες. Αυτό φανταστείτε έχει γίνει σε μία από τις πιο αξιόλογες και φυσιολογικές σειρές που έχω δει.
Το μεγαλύτερο plot twist; Η διαφήμιση
Και φτάνουμε στον πραγματικό πρωταγωνιστή αυτής της ιστορίας: τη διαφήμιση.
Γιατί μπορεί να έχεις περάσει τα τελευταία είκοσι λεπτά βλέποντας ένα δράμα που περιλαμβάνει μαφία, λυκανθρώπους, προδοσία, πατέρα που προτιμά το παιδί που έχει με την ερωμένη και όχι το πρωτότοκό του, έναν CEO και έναν δράκο, αλλά όταν φτάσει η κρίσιμη στιγμή, η εφαρμογή έχει μία πολύ απλή ερώτηση:
Θες να συνεχίσεις; Βεβαίως.
«Παρακολούθησε μία διαφήμιση για να ξεκλειδώσεις το επεισόδιο.»
Εντάξει. Και τότε περιμένεις.
Τριάντα δευτερόλεπτα.
Άλλο ένα μικρό countdown.
«X».
Το πατάς.
Και ανοίγει άλλη διαφήμιση.
Εκεί αρχίζει η πραγματική δοκιμασία της υπομονής.
Γιατί ξέρεις ότι αν πληρώσεις, μπορείς να παρακάμψεις όλη αυτή τη διαδικασία. Αν δεν πληρώσεις, όμως, έχεις μπροστά σου ένα μικρό τελετουργικό: διαφήμιση, κλείσιμο, επεισόδιο, cliffhanger, διαφήμιση, αναμονή, νέο επεισόδιο.
Το μοντέλο είναι σχεδιασμένο γύρω από ακριβώς αυτή την εναλλαγή μεταξύ δωρεάν περιεχομένου, διαφημίσεων, coins και συνδρομών. Και όσο περισσότερο έχεις επενδύσει στην ιστορία, τόσο πιο δύσκολο είναι να πεις «εντάξει, δεν θα δω τη συνέχεια».
Γιατί τώρα θέλεις να μάθεις.
Και αυτό είναι το πιο έξυπνο πράγμα που έχουν καταφέρει να κάνουν.
Δεν σε κρατάει η ποιότητα. Σε κρατάει η απορία
Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτών των εφαρμογών.
Δεν χρειάζεται να είναι τέλεια.
Δεν χρειάζεται να έχουν εξαιρετικές ερμηνείες.
Δεν χρειάζεται οι διάλογοι να είναι ρεαλιστικοί.
Δεν χρειάζεται καν να βγάζουν πάντα νόημα.
Πρέπει απλώς να σε κάνουν να θέλεις να δεις τι γίνεται μετά.
Και αυτό το πετυχαίνουν με απίστευτη συνέπεια.
Κάθε επεισόδιο είναι ουσιαστικά μια μικρή δόση ιστορίας που σταματά ακριβώς πριν από την απάντηση. Το format έχει σχεδιαστεί για κινητό, με γρήγορες σκηνές και συνεχόμενα cliffhangers, ενώ η βιομηχανία έχει εξελιχθεί σε μια τεράστια αγορά που πλέον προσελκύει ακόμη και παραδοσιακούς παραγωγούς του Hollywood.
Και εδώ βρίσκεται η διαφορά από μια κανονική σειρά.
Σε μια καλή σειρά μπορεί να περιμένεις την επόμενη εβδομάδα επειδή αγαπάς τους χαρακτήρες.
Στο AI drama περιμένεις το επόμενο επεισόδιο επειδή δεν αντέχεις να μην ξέρεις τι θα γίνει.
Το πραγματικό «κάψιμο εγκεφάλου»
Κάπου μετά από αρκετά επεισόδια αρχίζεις να παρατηρείς κάτι ακόμη πιο περίεργο.
Έχεις σταματήσει να ζητάς λογική.
Αν η πρωταγωνίστρια από σερβιτόρα μετατραπεί σε κληρονόμο μιας μαφιόζικης δυναστείας, δεν απορείς πια. Αν ο άντρας που γνώρισε πριν από δέκα λεπτά αποδειχθεί ο Alpha King, το δέχεσαι. Αν ο πατέρας της είναι ταυτόχρονα δισεκατομμυριούχος και αρχηγός της μαφίας, απλώς συνεχίζεις.
Ο εγκέφαλος έχει παραδώσει τα όπλα.
Και ίσως εκεί βρίσκεται το πραγματικό brain rot.
Όχι επειδή παρακολουθείς κάτι «χαζό», αλλά επειδή συνηθίζεις έναν ρυθμό αφήγησης όπου κάθε λίγα δευτερόλεπτα πρέπει να συμβαίνει κάτι μεγάλο. Μια αποκάλυψη, μια προδοσία, ένα φιλί, ένα χαστούκι, μια κραυγή, ένα ατύχημα, ένας γάμος, ένας θάνατος, ένας λύκος.
Κάποια στιγμή μια φυσιολογική σειρά, στην οποία δύο άνθρωποι κάθονται απλώς και μιλούν για πέντε λεπτά, μπορεί να σου φαίνεται απελπιστικά αργή.
Και αυτό είναι το σημείο όπου καλό είναι να αφήσεις λίγο το κινητό κάτω.
Να πιεις νερό.
Να κοιτάξεις έξω από το παράθυρο.
Να θυμηθείς ότι στον πραγματικό κόσμο οι άνθρωποι δεν ουρλιάζουν κάθε τρία λεπτά και ότι ένας άντρας μπορεί να είναι ελκυστικός ακόμη κι αν δεν είναι αρχηγός της μαφίας με τατουάζ, έξι κοιλιακούς και μυστική ταυτότητα λυκανθρώπου.
Και παρ’ όλα αυτά… θα ξαναπατήσεις «επόμενο»
Αυτό είναι το παράδοξο.
Μπορούμε να γελάμε με τους διαλόγους, να σχολιάζουμε το πόσο υπερβολικές είναι οι αντιδράσεις, να κοροϊδεύουμε τον Henry Cavill-Momoa του εκάστοτε επεισοδίου και να απορούμε γιατί κάθε γυναίκα σε αυτά τα σύμπαντα έχει κάποια στιγμή υπάρξει αρχηγός της μαφίας.
Μπορούμε να αγανακτούμε με την επόμενη διαφήμιση και να περιμένουμε με το βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη μέχρι να τελειώσει για να ξεκλειδώσουμε δωρεάν το επεισόδιο.
Και μετά θα πατήσουμε ξανά «next».
Γιατί αυτές οι εφαρμογές έχουν καταλάβει κάτι πολύ απλό για το πώς καταναλώνουμε ιστορίες σήμερα: δεν χρειάζεται να μας δώσουν την καλύτερη ιστορία. Πρέπει να μας δώσουν την επόμενη.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι ολόκληρου του φαινομένου.
Τα AI dramas μπορεί να είναι υπερβολικά μελοδραματικά, παράλογα, γεμάτα γωνίες, τατουάζ, λύκους, δράκους, μαφία, χαστούκια, αίμα και κραυγές. Μπορεί να μας κάνουν να αναρωτιόμαστε πώς ακριβώς φτάσαμε να παρακολουθούμε έναν Alpha King να ερωτεύεται την αρχηγό μιας ιταλικής μαφίας.
Αλλά όσο εμείς λέμε «τι βλέπω;» και ταυτόχρονα περιμένουμε να τελειώσει η διαφήμιση για να μάθουμε τη συνέχεια, εκείνα έχουν ήδη κερδίσει.
Και το χειρότερο;
Ξέρουμε ότι θα ξανανοίξουμε την εφαρμογή αύριο.
Γιατί μπορεί να μην ξέρουμε ποιος είναι ο πατέρας, ποιος είναι ο πραγματικός κληρονόμος, ποιος είναι ο Alpha και ποιος τελικά θα φάει το επόμενο χαστούκι.
Αλλά πρέπει. Επιτέλους πρέπει να μάθουμε.
xoxo LilaLounAr.T
