Υπάρχουν στιγμές που μπορούν να αλλάξουν ολόκληρη την πορεία ενός brand. Για την Κάτια, μία από αυτές ήταν η στιγμή που χρειάστηκε να αποχαιρετήσει το The No Name Brand και να πάρει ίσως τη δυσκολότερη επιχειρηματική απόφαση μέχρι τότε. Μια απόφαση που, όπως αποδείχθηκε, δεν άλλαξε μόνο το όνομα της εταιρείας της, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο συστήθηκε στον κόσμο.
7) Θα ήθελα να μας μιλήσεις για τη μετάβαση του brand σου από το “The No Name Brand” στο “Katia Angeli”. Πώς βίωσες αυτή τη διαδικασία;
Όταν ξεκίνησα την εταιρεία, πίστευα ότι ένα brand χωρίς όνομα ήταν κάτι ιδιαίτερα catchy και είχε έναν χαρακτήρα που τραβούσε την προσοχή. Έτσι γεννήθηκε το The No Name Brand. Η αλήθεια είναι πως όταν ξεκίνησα, το έκανα με τη σκέψη «ας δοκιμάσουμε και βλέπουμε». Δεν φανταζόμουν ότι μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα η εταιρεία θα αναπτυσσόταν τόσο πολύ. Δεν ξεκίνησα με την αυτοπεποίθηση ότι θα δημιουργήσω ένα μεγάλο brand. Κάποια στιγμή, μια δικηγόρος επισκέφθηκε το ατελιέ μου και μου παρέδωσε ένα εξώδικο. Μια μεγάλη γαλλική πολυεθνική, η οποία δραστηριοποιείται και στην Ελλάδα, κινήθηκε νομικά εναντίον μου για το όνομα, καθώς δραστηριοποιούμασταν στον ίδιο επαγγελματικό κλάδο.
Θυμάμαι ότι εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως καταρρέουν όλα. Μόλις είχαμε επιστρέψει με τον σύντροφό μου από ένα ταξίδι στη Γαλλία για την επέτειό μας. Πόσο ειρωνικό και ξαφνικά βρέθηκα αντιμέτωπη με μια δικαστική διαμάχη απέναντι σε μια πολυεθνική εταιρεία, με εντελώς διαφορετικούς οικονομικούς και νομικούς πόρους από τους δικούς μου. Αντί να μπω σε μια διαδικασία που πιθανότατα θα με εξουθένωνε, ρώτησα τον δικηγόρο μου τι θα συνέβαινε αν άλλαζα το όνομα της εταιρείας. Μου εξήγησε ότι, σε αυτή την περίπτωση, η υπόθεση θα έκλεινε. Όταν ανακοίνωσα την απόφασή μου, σχεδόν όλοι διαφώνησαν. Ο δικηγόρος μου, ο developer μου, ο διαφημιστής μου, όλοι πίστευαν ότι ήταν τεράστιο ρίσκο.
Εγώ, όμως, ένιωθα ότι αυτή ήταν η σωστή απόφαση. Ήθελα να προσωποποιήσω το brand, να δημιουργήσω μια πιο δυνατή ταυτότητα, ένα καλύτερο λογότυπο και να συνδέσω τις δημιουργίες μου με το πρόσωπο που βρίσκεται πίσω από αυτές. Ήθελα το brand να αποκτήσει όνομα και αυτό το όνομα να είναι το δικό μου. Ήταν μια εξαιρετικά αγχωτική περίοδος. Ουσιαστικά έπρεπε να ξανασυστηθώ στο κοινό. Δεν διέθετα τα χρήματα που απαιτούνται για μεγάλες διαφημιστικές καμπάνιες, ώστε να χτίσω από την αρχή το brand identity του “Katia Angeli” , καθώς όλοι με γνώριζαν ως “The No Name Brand”. Τελικά, όμως, η απόφαση αυτή αποδείχθηκε σωστή. Και γι’ αυτό συνδέεται απόλυτα με αυτό που έλεγα πριν: αν πιστεύεις πραγματικά σε κάτι και δουλέψεις ασταμάτητα γι’ αυτό, μπορείς να το πετύχεις. Δεν το λέω θεωρητικά· το λέω βιωματικά, γιατί αυτό έχω ζήσει όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό που συχνά δεν αντιλαμβάνεται ο κόσμος είναι ότι η επιτυχία δεν βρίσκεται στη φωτογραφία που βλέπει στα social media ή σε ένα χαμόγελο μπροστά στην κάμερα. Αυτό είναι ίσως το 10% της πραγματικότητας. Το υπόλοιπο 90% είναι η δουλειά που δεν φαίνεται: οι αμέτρητες ώρες, οι δυσκολίες, οι αποφάσεις, οι αποτυχίες και η επιμονή. Πιστεύω πραγματικά ότι, αν δουλέψεις πολύ για αυτό που ονειρεύεσαι, μπορείς να το πετύχεις. Και όταν οι άνθρωποι το συνειδητοποιήσουν αυτό, καταλαβαίνουν ότι είναι ικανοί να κάνουν πολύ περισσότερα απ’ όσα πίστευαν ποτέ.
Ακούγοντάς την να περιγράφει εκείνη την περίοδο, συνειδητοποιείς ότι πολλές φορές οι μεγαλύτερες αλλαγές γεννιούνται από τις πιο δύσκολες συνθήκες. Εκεί που άλλοι θα έβλεπαν ένα αδιέξοδο, η ίδια είδε μια ευκαιρία να ξανασυστηθεί, αυτή τη φορά με το δικό της όνομα και τη δική της ταυτότητα.
8) Το γεγονός ότι είσαι γυναίκα αποτέλεσε εμπόδιο στο ξεκίνημα της εταιρείας σου, δεδομένου ότι ο χώρος της μόδας είναι ιδιαίτερα απαιτητικός, ή λειτούργησε τελικά ως πλεονέκτημα;
Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα την εταιρεία μου με τη βοήθεια ενός προγράμματος της ΔΥΠΑ (πρώην ΟΑΕΔ), το οποίο συγχρηματοδοτούνταν από την Ευρωπαϊκή Ένωση και απευθυνόταν σε γυναίκες επιχειρηματίες ηλικίας 18 έως 29 ετών.
Θεωρώ σημαντικό να το αναφέρω, γιατί υπάρχουν αρκετοί νέοι άνθρωποι που θέλουν να ξεκινήσουν κάτι δικό τους και ίσως δεν γνωρίζουν ότι υπάρχουν τέτοιες ευκαιρίες. Δεν προκηρύσσονται κάθε έξι μήνες, όμως σχεδόν κάθε χρόνο δημοσιεύονται προγράμματα τόσο από την Ελλάδα όσο και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα οποία στηρίζουν τη νεανική και τη γυναικεία επιχειρηματικότητα.
Για μένα, το συγκεκριμένο πρόγραμμα ήταν καθοριστικό. Δεν διέθετα την οικονομική δυνατότητα να ξεκινήσω μόνη μου μια επιχείρηση, επομένως αυτή η χρηματοδότηση μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω το πρώτο βήμα. Γι’ αυτό και προτρέπω όσους σκέφτονται να δημιουργήσουν κάτι δικό τους να αναζητούν αυτές τις δυνατότητες, γιατί πραγματικά μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Σε επίπεδο διαπροσωπικών σχέσεων και συνεργασιών, μέχρι σήμερα δεν αισθάνθηκα ότι το γεγονός πως είμαι γυναίκα λειτούργησε ως εμπόδιο. Αντίθετα, θα έλεγα ότι σε αρκετές περιπτώσεις με έχει ευνοήσει. Πολλοί άνθρωποι δείχνουν θαυμασμό όταν βλέπουν μια νέα γυναίκα να δημιουργεί και να εξελίσσει τη δική της επιχείρηση, και αυτό είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό.
Αν υπάρχει κάτι που πραγματικά με προβληματίζει, είναι το μέλλον και η πιθανότητα να δημιουργήσω τη δική μου οικογένεια. Ως ελεύθερη επαγγελματίας γνωρίζω ότι δεν έχω τις ίδιες εργασιακές παροχές που θα είχα ως μισθωτή. Για παράδειγμα, δεν μπορώ να βασιστώ σε μια πληρωμένη άδεια μητρότητας ή σε ένα διάστημα κατά το οποίο η επιχείρησή μου θα μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί χωρίς εμένα. Αυτό είναι μια πραγματικότητα που με αγχώνει και θεωρώ ότι αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για πολλές γυναίκες που επιλέγουν την επιχειρηματικότητα.
Παρ’ όλα αυτά, προσπαθώ να αντιμετωπίζω τα πράγματα βήμα-βήμα. Κάθε στάδιο έχει τις δικές του δυσκολίες και πιστεύω ότι, όταν έρθει η στιγμή, θα βρεθεί και ο τρόπος να αντιμετωπιστεί και αυτή η πρόκληση.
10) Αν έκανες μέχρι σήμερα έναν απολογισμό της πορείας σου, ποια είναι τα σημαντικότερα μαθήματα που σου έχει διδάξει; Προσωπικά, αυτό που εισπράττω από όσα λες είναι πως δεν πρέπει κανείς να πτοείται από τις δυσκολίες. Όσο απαιτητικός κι αν είναι ο δρόμος, αξίζει να τολμήσει.
Σίγουρα το μεγαλύτερο μάθημα που έχω πάρει είναι ότι, τελικά, αυτός που τολμά να ρισκάρει βγαίνει πάντα κερδισμένος. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα πετύχει ακριβώς αυτό που είχε στο μυαλό του, αλλά σίγουρα θα κερδίσει εμπειρίες, γνώση και εξέλιξη.
Όλοι φοβόμαστε να κάνουμε το μεγάλο βήμα. Όμως δεν πρόκειται να έρθει ποτέ η στιγμή που θα νιώσεις απόλυτα ασφαλής για να ξεκινήσεις το δικό σου project. Αυτή η στιγμή, πολύ απλά, δεν υπάρχει. Κάποια στιγμή πρέπει να πάρεις το ρίσκο, ακόμη κι αν φοβάσαι, και να δεις πού μπορεί να σε οδηγήσει αυτή η διαδρομή.
Είναι βέβαιο ότι θα κάνεις πολλά λάθη. Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που έχει μεγάλη ανάγκη για έλεγχο και είμαι αρκετά τελειομανής. Δεν ήμουν ποτέ συμφιλιωμένη με την ιδέα του λάθους. Σήμερα, όμως, έχω αποδεχτεί ότι τα λάθη είναι αναπόφευκτα και αποτελούν μέρος κάθε δημιουργικής πορείας.
Το σημαντικό δεν είναι να μην κάνεις λάθη. Είναι να τα αναγνωρίζεις, να μαθαίνεις μέσα από αυτά και, κυρίως, να μην τα επαναλαμβάνεις. Να αναλαμβάνεις την ευθύνη που σου αναλογεί, γιατί πίσω από κάθε εμπειρία υπάρχει πάντα και μια ευθύνη.
Η επιχειρηματικότητα με έφερε καθημερινά αντιμέτωπη με αυτό. Με υποχρεώσεις απέναντι στο κράτος, στη μισθοδοσία, στους συνεργάτες, στους ανθρώπους που εμπιστεύονται τη δουλειά μου. Ως εργοδότης δεν δημιουργείς μόνο· έχεις και ευθύνη απέναντι σε πολλούς ανθρώπους. Και αυτό είναι ένα πραγματικά σπουδαίο σχολείο. Σου μαθαίνει πειθαρχία, συνέπεια και ανάληψη ευθυνών. Για μένα, αυτά είναι τα θεμέλια πάνω στα οποία μπορεί να χτιστεί οποιοδήποτε project.
Παράλληλα, πιστεύω ότι σήμερα μας λείπει κάτι ακόμη: η αυθεντικότητα.
Στα social media οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να δείχνουν πάντα ευγενικοί, επιτυχημένοι και κοινωνικά αποδεκτοί. Δεν το λέω επικριτικά· απλώς θεωρώ ότι πολλές φορές ξεχνάμε να δείξουμε τον πραγματικό μας εαυτό.
Εμένα δεν με φοβίζει να εμφανιστώ χωρίς μακιγιάζ ή να μιλήσω χωρίς να έχω το τέλειο σκηνικό πίσω μου. Μπορεί να βγω χωρίς concealer, παρότι κάποτε μου είχαν σχολιάσει τους μαύρους κύκλους μου. Και η απάντησή μου ήταν πολύ απλή: «Ποιος δεν έχει μαύρους κύκλους;».
Δεν είμαι κατά του μακιγιάζ. Όλοι θέλουμε να νιώθουμε όμορφοι — κι εγώ σήμερα φόρεσα ωραία ρούχα για να μιλήσουμε. Άλλο όμως η περιποίηση και άλλο η εμμονή με την τελειότητα.
Νομίζω πως η τελειότητα είναι αυτή που πολλές φορές γίνεται ψέμα. Έχουμε ξεχάσει ότι είναι φυσιολογικό να ζεις σε ένα μικρό σπίτι, να μη φοράς πάντα τα καλύτερά σου ρούχα, να διαφωνείς με τον σύντροφό σου, να έχεις κουραστεί ή να μη δείχνεις τέλειος κάθε στιγμή της ημέρας.
Όταν βλέπουμε διαρκώς μια εξιδανικευμένη πραγματικότητα, αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι η δική μας ζωή δεν είναι αρκετή. Ότι δεν είμαστε αρκετοί. Και έτσι οδηγούμαστε σε μια διαρκή ανάγκη να αποκτήσουμε περισσότερα, να δείξουμε περισσότερα και να καταναλώσουμε περισσότερα. Πιστεύω πως χρειαζόμαστε λίγη περισσότερη αυθεντικότητα. Γιατί τελικά, αυτό είναι που μας συνδέει πραγματικά με τους ανθρώπους.
11) Ας επιστρέψουμε, λοιπόν, στις υπέροχες δημιουργίες σου. Όταν ξεκίνησες να σχεδιάζεις τις πρώτες σου τσάντες, τι ήθελες να αισθάνεται μια γυναίκα κρατώντας μία δημιουργία της Katia Aggeli;
Θέλω να νιώθει άνετα. Θέλω να νιώθει όμορφα. Πάνω απ’ όλα, όμως, θέλω να αισθάνεται ότι η τσάντα της είναι σαν δεύτερο δέρμα. Ότι της ανήκει πραγματικά. Ότι δεν κρατάει κάτι μόνο και μόνο επειδή είναι στη μόδα ή επειδή «πρέπει» να το κρατάει, αλλά γιατί την εκφράζει. Θέλω να αγαπάει την τσάντα της όσο την αγαπώ κι εγώ όταν τη δημιουργώ.
Εγώ δένομαι πολύ συναισθηματικά με τα πράγματά μου. Κρατάω τα ρούχα μου για χρόνια, τα φροντίζω, τα προσέχω και πολύ δύσκολα τα αποχωρίζομαι. Το ίδιο συμβαίνει και με τις τσάντες και τα παπούτσια μου. Έχω μια ιδιαίτερη σχέση με όσα επιλέγω να κρατώ στην καθημερινότητά μου και, ίσως γι’ αυτό, θέλω οι άνθρωποι να δημιουργούν έναν αντίστοιχο δεσμό και με τις δικές μου δημιουργίες.
Αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι όταν οι πελάτισσές μου, μού λένε ιστορίες για τις τσάντες τους. Έχουν υπάρξει πολλές φορές γυναίκες που μου έχουν πει ότι έχασαν μια αγαπημένη τους τσάντα ή ότι τους την έκλεψαν και με παρακαλούν να τους τη φτιάξω ξανά, ακριβώς ίδια. Αν έχω ακόμη τα υλικά, το κάνω με μεγάλη χαρά, γιατί με συγκινεί το γεγονός ότι δεν θέλουν να την αποχωριστούν.
Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και σήμερα συγκινούμαι κάθε φορά που βλέπω μια τσάντα μου. Θυμάμαι πόσο έντονο ήταν αυτό το συναίσθημα στην αρχή, αλλά δεν έχει φύγει ούτε τώρα. Και συγκινούμαι ακόμη περισσότερο όταν συναντώ ανθρώπους που μου λένε: «Έχω αυτή την τσάντα από τότε που ξεκίνησες», ή «Σε γνώριζα πριν γίνει γνωστό το brand σου». Είναι απίστευτο το πόση αγάπη μπορεί να πάρεις μέσα από κάτι που δημιούργησες με τα χέρια σου.
Δεν περίμενα ποτέ ότι θα δημιουργούσα τόσο δυνατούς δεσμούς με τους ανθρώπους που επιλέγουν τις δημιουργίες μου. Κι όμως, αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι αυτής της διαδρομής.
Υπάρχουν φορές που μου λένε: «Φεύγω διακοπές, σε παρακαλώ στείλε μου την τσάντα νωρίτερα γιατί δεν θέλω να ταξιδέψω χωρίς αυτή». Και κάθε φορά που ακούω κάτι τέτοιο, συγκινούμαι πραγματικά. Γιατί τότε καταλαβαίνω ότι δεν δημιούργησα απλώς μια τσάντα· έγινα, έστω και με έναν μικρό τρόπο, μέρος της καθημερινότητας και των αναμνήσεων κάποιου ανθρώπου.
12) Τι νέο πρέπει να περιμένουμε από την Κάτια Αγγελή στο μέλλον;
Έχω ήδη αρχίσει να αποκαλύπτω κάποια από τα επόμενα σχέδιά μου. Έχουμε δημιουργήσει νέα πατρόν, τα οποία θα παρουσιάζονται σταδιακά μέχρι τον χειμώνα.
Ένα από τα προϊόντα που σίγουρα θα κυκλοφορήσουν είναι οι θήκες για IQOS. Είναι κάτι που μου το ζητάει συνεχώς ο κόσμος. Έχω ήδη πολλές καπνοθήκες στις συλλογές μου και όσοι χρησιμοποιούν IQOS με ρωτούν διαρκώς πότε θα σχεδιάσω κάτι και για εκείνους.
Άρα θα πρέπει να ξεκινήσω κι εγώ το κάπνισμα τώρα; (γέλια)
Όχι, όχι! Σε καμία περίπτωση!
Δηλαδή αν βγάλω μάρσιππο, θα κάνεις μωρό; (γέλια)
Όχι! Θα το κουβαλάω και θα βάλω κάτι άλλο μέσα! (γέλια)
Είπαμε αυτό μπορεί να ξεφύγει μετά! (γέλια)
Οι θήκες για IQOS είναι σίγουρα μέσα στα επόμενα σχέδιά μου. Το μεγάλο μου όνειρο, όμως, είναι να περάσω στα ρούχα. Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα, πολλοί μου έλεγαν ότι κάποια μέρα θα σχεδιάσω και ένδυση. Η αλήθεια είναι ότι αγαπώ οτιδήποτε έχει σχέση με τη μόδα. Μαγιό, αξεσουάρ, ρούχα… Ό,τι μπορείς να φανταστείς θα ήθελα κάποια στιγμή να το δημιουργήσω.
Αν, λοιπόν, με ρωτήσεις ποιο είναι το επόμενο μεγάλο μου βήμα, θα σου πω ότι ελπίζω να είναι μια συλλογή ρούχων. Δεν γνωρίζω ακόμη πότε θα συμβεί, αλλά είναι σίγουρα ένα όνειρο που θέλω να πραγματοποιήσω.
Εμείς σου το ευχόμαστε μέσα από την καρδιά μας και ανυπομονούμε να δούμε όλα όσα ετοιμάζεις. Από τις νέες τσάντες και τις θήκες για IQOS μέχρι —γιατί όχι— την πρώτη σου συλλογή ρούχων. Αν κάτι έγινε ξεκάθαρο μέσα από αυτή τη συζήτηση, είναι πως όταν η φαντασία συναντά την επιμονή, τα όνειρα βρίσκουν πάντα τον τρόπο να γίνουν πραγματικότητα.
12) Για να κλείσουμε, αν μπορούσες να περιγράψεις όλο αυτό το χρωματιστό, αισιόδοξο ταξίδι της Κάτιας Αγγελή με μία μόνο λέξη ή μία εικόνα, ποια θα ήταν;
Θα το περιέγραφα σαν ένα roller coaster. Έχεις ανέβει ποτέ σε ένα; Έχει στιγμές ενθουσιασμού, στιγμές φόβου, στιγμές τρέλας. Στιγμές που νιώθεις ότι δεν αντέχεις άλλο και στιγμές απόλυτης χαράς. Έτσι ακριβώς είναι και αυτή η διαδρομή.
Ένα roller coaster έχει τις κορυφές του και τις απότομες κατηφόρες του. Το σημαντικό, όμως, είναι ότι δεν σταματά ποτέ να κινείται. Και αυτό πιστεύω ότι είναι και ο στόχος. Να συνεχίζεις να προχωράς, να εξελίσσεσαι, να κινείσαι, ακόμη κι όταν η διαδρομή γίνεται δύσκολη.
Κάτια, σου μεταφέρω πραγματικά τη χαρά όλων μας εδώ στο Beasty. Εκ μέρους και της υπόλοιπης συντακτικής ομάδας, σε ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο σου, για την ειλικρίνειά σου και για όλα όσα μοιράστηκες μαζί μας. Εύχομαι η επόμενη συνάντησή μας να γίνει από κοντά και να μιλήσουμε για όλα τα νέα σχέδια που, είμαι σίγουρη, θα έχουν ήδη πάρει μορφή. Ήταν πραγματικά τιμή μας.
Κι εγώ σας ευχαριστώ πολύ. Και θα ήθελα να κλείσω με κάτι που θεωρώ πραγματικά σημαντικό και ακρογωνιαίο λίθο της επιτυχίας μου.
Αν έχω καταφέρει όλα όσα έχω καταφέρει μέχρι σήμερα, είναι γιατί είχα δίπλα μου τους σωστούς ανθρώπους. Ο σύντροφός μου, οι φίλοι μου και οι άνθρωποι που πίστεψαν σε εμένα από την πρώτη κιόλας ημέρα, πολύ πριν γίνει γνωστή η δουλειά μου, αποτέλεσαν το μεγαλύτερό μου στήριγμα.
Θέλω, λοιπόν, να πω σε όποιον μας διαβάζει ότι οι άνθρωποι που επιλέγουμε να έχουμε δίπλα μας μπορούν πραγματικά να αλλάξουν τη ζωή μας. Με τους σωστούς ανθρώπους δίπλα σου μπορείς να καταφέρεις σχεδόν τα πάντα. Αντίθετα, ένας άνθρωπος που σε υποτιμά, σε αποθαρρύνει ή δεν πιστεύει σε εσένα μπορεί να σε κρατήσει πίσω.
Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να προστατεύουμε τον εαυτό μας και να επιλέγουμε ανθρώπους που μας εμπνέουν, μας στηρίζουν και μας δίνουν χώρο να εξελιχθούμε.
Υπάρχουν άνθρωποι που δημιουργούν αντικείμενα και άνθρωποι που δημιουργούν ιστορίες. Φεύγοντας από αυτή τη συζήτηση, είχα την αίσθηση ότι η Κάτια Αγγελή ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Κάθε τσάντα που σχεδιάζει μοιάζει να κουβαλά κάτι περισσότερο από χρώματα και υφές· κουβαλά μια σκέψη, μια εμπειρία, μια υπενθύμιση ότι η δημιουργικότητα γεννιέται όταν τολμάς να εμπιστευτείς τη φαντασία σου.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο δυνατό μήνυμα που κράτησα από τη συζήτησή μας. Πέρα από τα σχέδια, τα χρώματα, τις τσάντες και τα όνειρα, η Κάτια Αγγελή μάς θύμισε ότι καμία δημιουργία δεν ανθίζει μόνη της. Χρειάζεται πίστη, επιμονή και ανθρώπους που θα χαρούν ειλικρινά με κάθε μικρό ή μεγάλο σου βήμα.
Σε μια εποχή όπου η αρνητικότητα μοιάζει συχνά να έχει τον πρώτο λόγο, η ίδια επιλέγει συνειδητά να δημιουργεί με χρώμα, να μιλά με αυθεντικότητα και να περιβάλλεται από ανθρώπους που της δίνουν δύναμη αντί να της την αφαιρούν.
Και κάπως έτσι έκλεισε αυτή η συζήτηση. Όχι με ένα αντίο, αλλά με μια υπενθύμιση που αξίζει να κρατήσουμε όλοι: να τολμάμε, να δημιουργούμε και να επιλέγουμε ανθρώπους που φωτίζουν τον δρόμο μας. Γιατί, όπως μας απέδειξε η ίδια η Κάτια, ακόμη και η πιο απαιτητική διαδρομή μπορεί να γίνει ένα όμορφο ταξίδι, όταν έχεις δίπλα σου εκείνους που πιστεύουν σε εσένα όσο πιστεύεις κι εσύ στα όνειρά σου.
xoxo LilaLounAr.T
