Όταν ο αέρας γίνεται πιο κρύος και το φως πιο απαλό, τότε η καρδιά αρχίζει να χτυπά διαφορετικά και ναι είναι η στιγμή που κάτι ξυπνάει μέσα σου. Δεν το φωνάζεις πάντα, ίσως γιατί φοβάσαι μήπως φανεί παιδιάστικο. Όμως είναι εκεί, ζεστό και ολοζώντανο: η λαχτάρα για τα Χριστούγεννα. Κι ας μην είσαι πια παιδί, μέσα σου κάθεται ακόμη εκείνο το μικρό πλάσμα που κοιτούσε το παράθυρο και ρωτούσε «πόσο ακόμα μαμά μέχρι τα Χριστούγεννα;».
Μέρα με τη Μέρα Λίγο πιο Κοντά
Κάποιοι από εμάς μετράμε! Το κάνουμε σχεδόν κρυφά, σαν να είναι ένα μυστικό ανάμεσα σε μας και στο ημερολόγιο. Ένα χαρτάκι στο ψυγείο, ένας αριθμός στο κινητό, μια σκέψη που μας κάνει να χαμογελάμε στο δρόμο για τη δουλειά: «Εβδομήντα μέρες. Εξήντα εννέα. Εξήντα οκτώ…».
Κάθε αριθμός που μικραίνει είναι ένα μικρό φως που ανάβει. Δεν περιμένουμε απλώς μια ημερομηνία. Περιμένουμε μια αίσθηση, εκείνη που ξέρουμε απέξω αλλά δεν χορταίνουμε ποτέ: την ασφάλεια, την τρυφερότητα, το «εδώ ανήκω». Και όσο περιμένουμε, αυτή η αίσθηση αρχίζει ήδη να μας αγκαλιάζει, σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα.
Τα παιδιά το ξέρουν καλύτερα από όλους. Τα μάτια τους λάμπουν όταν ανοίγουν το πρώτο παραθυράκι του ημερολογίου. Κι εμείς οι μεγάλοι, κρυφοκοιτάζοντας, θυμόμαστε πως κάποτε η καρδιά μας χτυπούσε το ίδιο γρήγορα.
Το Σπίτι Ντύνεται με Αγάπη
Μια μέρα, χωρίς να το σχεδιάσουμε, το σπίτι αρχίζει να αλλάζει. Ένα κερί με άρωμα κανέλας στο τραπεζάκι. Μια πιο μαλακή κουβέρτα στον καναπέ. Ένα μικρό στολίδι στο ράφι, σαν υπόσχεση…
Και ύστερα έρχεται εκείνο το απόγευμα που κατεβάζουμε τα κουτιά από το πατάρι, ανοίγουμε το καπάκι και μαζί του ανοίγει μια ολόκληρη ζωή. Ένα χειροποίητο αστεράκι που έφτιαξε κάποτε ένα μικρό χεράκι. Μια γυάλινη μπάλα που κρατά ακόμα το άγγιγμα της γιαγιάς. Τα φωτάκια που μπερδεύονται κάθε χρόνο με τον ίδιο τρόπο και που ξεμπλέκουμε γελώντας, γιατί ξέρουμε πως κι αυτό είναι μέρος της γιορτής.
Δεν είναι απλά στολίδια, είναι αναμνήσεις που κρέμονται σε κλαδιά. Είναι πρόσωπα που αγαπήσαμε, κάποια δίπλα μας, κάποια μακριά, κάποια που δεν είναι πια εδώ. Και κάθε χρόνο, καθώς τα τοποθετούμε με προσοχή στη θέση τους, τους λέμε σιωπηλά: «Είστε ακόμα εδώ. Σας θυμάμαι».
Το σπίτι γίνεται πιο ζεστό από την αγάπη που έχει μπει σε κάθε γωνιά του.
Η Ντουλάπα στα ζεστά
Κάπου στο βάθος της ντουλάπας, τα χειμωνιάτικα ρούχα μας περίμεναν υπομονετικά. Τώρα έφτασε η ώρα τους. Βγάζουμε τα πουλόβερ, τα κασκόλ, τα γάντια, και μαζί τους βγαίνει μια μυρωδιά γνώριμη, σαν χάδι από τον περσινό χειμώνα.
Τα πλένουμε, τα αερίζουμε, τα διπλώνουμε με φροντίδα. Και κάπου εκεί μέσα τους βρίσκουμε εκείνο το πουλόβερ που μας κάνει να νιώθουμε σαν σπίτι. Το φοράμε και ξαφνικά νιώθουμε αγκαλιά. Τυλιγόμαστε στο κασκόλ και ο κόσμος γίνεται πιο μαλακός.
Υπάρχει κάτι βαθιά τρυφερό στο να ντύνεσαι ζεστά. Είναι σαν να φροντίζεις τον εαυτό σου, σαν να του λες: «Σε προσέχω. Δεν θα κρυώσεις». Και όταν βγαίνουμε στο δρόμο και η ανάσα μας γίνεται ένα μικρό σύννεφο στον αέρα, νιώθουμε πως ο χειμώνας δεν είναι εχθρός. Είναι ο καλύτερος φίλος της καρδιάς μας, αυτός που μας φέρνει πιο κοντά.
Ζεστά Φλιτζάνια, Ζεστές Καρδιές
Και μετά έρχονται τα ροφήματα. Η πρώτη σοκολάτα της χρονιάς, πυκνή και γλυκιά. Ο καφές που τον πίνουμε αργά, κρατώντας το φλιτζάνι με τα δύο μας χέρια, σαν να κρατάμε μια μικρή φωτιά. Το τσάι με μέλι που ηρεμεί την ψυχή. Το κρασί με μπαχαρικά που γεμίζει το σπίτι με αρώματα σαν παλιά τραγούδια.
Σε κάθε γουλιά κρύβεται μια στιγμή ηρεμίας. Σταματάμε. Αναπνέουμε. Κοιτάμε έξω το παράθυρο, εκεί που ο κόσμος σκοτεινιάζει νωρίς και τα φώτα των σπιτιών ανάβουν ένα ένα. Και νιώθουμε ευγνωμοσύνη για κάτι τόσο απλό: ένα ζεστό φλιτζάνι και ένα ήσυχο απόγευμα.
Οι μυρωδιές μας ταξιδεύουν! Μια νότα κανέλας και βρισκόμαστε στην κουζίνα της μητέρας μας. Ένα μελομακάρονο και ακούμε το γέλιο της οικογένειας γύρω από το τραπέζι. Τα μανταρίνια, οι ξηροί καρποί, οι κουραμπιέδες με τη ζάχαρη που πέφτει σαν πρώτο χιόνι. Όλα μιλούν για αγάπη, χωρίς να χρειάζονται λέξεις.
Οι Άνθρωποι Μας: Η Πιο Μεγάλη Λαχτάρα
Κι όμως, αν ρωτήσεις την καρδιά τι περιμένει πραγματικά, δεν θα σου πει για τα στολίδια ούτε για τα γλυκά. Θα σου πει για τους ανθρώπους.
Περιμένουμε εκείνη τη βραδιά που το σπίτι γεμίζει φωνές. Που οι φίλοι μπαίνουν από την πόρτα φέρνοντας κρύο στα παλτά τους και ζεστασιά στα χαμόγελά τους. Που τα παιδιά τρέχουν και γελούν, και οι μεγάλοι κάθονται γύρω από το τραπέζι και μιλούν για ώρες, χωρίς να κοιτάζουν το ρολόι. Που το τζάκι, ή απλώς ένα κερί, ρίχνει χρυσό φως πάνω σε πρόσωπα αγαπημένα.
Σε έναν κόσμο που τρέχει και μας κουράζει, τα Χριστούγεννα μάς δίνουν την άδεια να σταματήσουμε. Να αγκαλιάσουμε σφιχτά. Να πούμε «μου έλειψες», που δεν το λέμε αρκετά. Να ακούσουμε τις ίδιες παλιές ιστορίες για εκατοστή φορά και να γελάσουμε σαν να είναι η πρώτη.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα γέλια, μπορεί να υπάρχει και μια άδεια καρέκλα, ένα πρόσωπο που λείπει. Η λαχτάρα έχει και αυτή τη γλυκόπικρη πλευρά, που μας θυμίζει πόσο πολύτιμο είναι ό,τι έχουμε τώρα. Γι’ αυτό αγκαλιάζουμε πιο σφιχτά και κρατάμε τις στιγμές πιο δυνατά.
Μην Περιμένεις…
Κάποιοι θα πουν πως είναι νωρίς. Πως τα Χριστούγεννα έχουν τον καιρό τους. Η καρδιά όμως δεν κοιτάζει το ημερολόγιο. Η λαχτάρα είναι δώρο, γιατί μας θυμίζει πως μπορούμε ακόμα να ανυπομονούμε, να ελπίζουμε, να χαιρόμαστε σαν παιδιά.
Η αναμονή είναι ήδη γιορτή. Κάθε κερί που ανάβουμε, κάθε στολίδι που κρεμάμε, κάθε φλιτζάνι που πίνουμε και κάθε πρόσκληση που στέλνουμε είναι ένα βήμα πιο κοντά σε εκείνη τη μέρα. Και όταν έρθει, θα μας βρει έτοιμους. Όχι μόνο τα σπίτια μας, αλλά και τις ψυχές μας.
Γι’ αυτό, αν νιώθεις κι εσύ αυτή τη γλυκιά ανυπομονησία, μην την κρύβεις. Μέτρα τις μέρες. Άνοιξε τα κουτιά με τις αναμνήσεις. Φόρεσε το αγαπημένο σου πουλόβερ. Φτιάξε ένα ζεστό ρόφημα και τηλεφώνησε σε όσους αγαπάς. Πες τους ότι τους περιμένεις!
Γιατί τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο μια μέρα στο ημερολόγιο. Είναι η αγάπη που κρατάμε μέσα μας όλο τον χρόνο και που τώρα, επιτέλους, μας επιτρέπεται να την αφήσουμε να φανεί.
by Joan Lio
