Μια αγαπημένη ταινία των παιδικών μου χρόνων επιστρέφει ξανά στις οθόνες και η παιδική νοσταλγία έχει χτυπήσει κόκκινο, η παιδική αθωότητα από την άλλη…αγνοείται!
Υπάρχουν κάποιες ταινίες που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Αρκεί ένα μικρό, χνουδωτό πλασματάκι, ένα ζευγάρι μεγάλα μάτια και τρεις απλοί κανόνες για να επιστρέψουν κατευθείαν οι παιδικές μας αναμνήσεις. Ο λόγος, φυσικά, για το Gremlins. Μια ταινία που είτε την λάτρεψες, είτε σε στοίχειωνε, anyway…
Ο Gizmo ξαναχτυπά. Πηγή: Pinterest.com
Η Warner Bros. έχει πλέον επιβεβαιώσει ότι το Gremlins3 βρίσκεται στον δρόμο και έχει ορίσει ημερομηνία κυκλοφορίας για τις 6 Οκτωβρίου 2028. Η ανακοίνωση ήρθε μαζί με ένα μικρό teaser που επαναφέρει στο προσκήνιο τον αγαπημένο Mogwai, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την πρώτη ταινία.
Πίσω στο 1984
Το πρώτο Gremlins κυκλοφόρησε το 1984 και πολύ γρήγορα έγινε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά υβρίδια κωμωδίας, fantasy και horror της εποχής του. Η ιστορία του Billy και του Gizmo συνδύαζε το χριστουγεννιάτικο παραμύθι με κάτι πολύ πιο… χαοτικό.
Ο Gizmo ήταν γλυκός, αξιολάτρευτος και φαινομενικά ακίνδυνος. Υπήρχαν όμως τρεις κανόνες: δεν πρέπει να βραχεί, δεν πρέπει να εκτεθεί σε έντονο φως και, κυρίως, δεν πρέπει να φάει μετά τα μεσάνυχτα.
Φυσικά, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στις ταινίες, οι κανόνες δεν τηρήθηκαν. Η παιδική αθωότητα που λέγαμε…που όλες οι χριστουγεννιάτικες ταινίες μιλούσαν μόνο για την σκανταλιά.
POV η παιδική μας νοσταλγία. Πηγή: Pinterest.com
Το αποτέλεσμα ήταν μια ορδή από Gremlins που μετέτρεψε τη μικρή πόλη Kingston Falls σε απόλυτο χάος. Η ταινία του Joe Dante απέκτησε cult status και το 1990 ακολούθησε το Gremlins 2: The New Batch, μια ακόμη πιο τρελή και σατιρική συνέχεια. Από τότε, όμως, πέρασαν περισσότερα από 35 χρόνια…Θεέ μου γέρασα.
Ο Gizmo επιστρέφει
Τώρα, ο Chris Columbus, σεναριογράφος της πρώτης ταινίας και σκηνοθέτης της δεύτερης; Όχι — εδώ χρειάζεται μια μικρή διευκρίνιση: ο Columbus είχε γράψει το πρώτο Gremlins, ενώ τη σκηνοθεσία του ανέλαβε ο Joe Dante. Ο Columbus επιστρέφει αυτή τη φορά στη σκηνοθετική καρέκλα του Gremlins 3. Παράλληλα, ο Steven Spielberg επιστρέφει ως executive producer.
Joe Dante himself. Πηγή: Pinterest.com
Ανοίγω παρένθεση! Ομολογώ πως δύσκολα με ενθουσιάζει κάποια μεγάλη επιστροφή ταινίας, εύχομαι να μην μου γκρεμιστούν οι παιδικές αναμνήσεις. Δεν θέλω να σας προσιδιάσει αυτό, έχουμε έναν Steven Spielberg να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας. Και αν εμείς, η γερουσία, δεν μείνουμε ευχαριστημένοι, ίσως η νέα γενιά να βρει μια νέα αγαπημένη comfort ταινία, που θα αναπολεί τα Χριστούγεννα των παιδικών χρόνων. Οπότε ας μην είμαστε σκληροί με την νέα κυκλοφορία, αυτά και κλείνω παρένθεση.
Η επιστροφή αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς το δημιουργικό DNA της αρχικής ταινίας παραμένει συνδεδεμένο με το νέο project. Ωστόσο, η πλοκή της τρίτης ταινίας δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί και το πλήρες cast δεν έχει ανακοινωθεί.
Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι ο Gizmo θα βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο. Ίσως επειδή είναι ο μόνος αγέραστος και ίσως οι ηθοποιοί της παλιάς ταινίας να μας άφησαν χρόνιους… Τέλος πάντων, αν υπάρχει ένα πράγμα που μάθαμε από τις δύο προηγούμενες ταινίες, είναι ότι όπου εμφανίζεται ο Gizmo, η ηρεμία μάλλον δεν θα κρατήσει για πολύ.
Τι μπορούμε να περιμένουμε;
Το μεγάλο ερώτημα είναι αν το Gremlins 3θα προσπαθήσει να αναπαράγει την αισθητική των προηγούμενων ταινιών ή αν θα μεταφέρει την ιστορία σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο.
Το franchise έχει πλέον μια τεράστια νοσταλγική αξία, αλλά η επιστροφή του το 2028 σημαίνει ότι θα απευθύνεται ταυτόχρονα σε δύο γενιές: σε εκείνους που γνώρισαν τον Gizmo τη δεκαετία του ’80 και σε ένα νεότερο κοινό που ίσως τον ανακαλύψει για πρώτη φορά. (βλ. Παρένθεση που μονολογώ παραπάνω)
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της επιστροφής. Γιατί το Gremlins δεν ήταν ποτέ απλώς μια ταινία με χαριτωμένα πλασματάκια. Ήταν μια παράξενη, σκοτεινή και ταυτόχρονα διασκεδαστική ιστορία που κατάφερε να κάνει το χριστουγεννιάτικο κλίμα λίγο πιο… spicy.
Μέχρι να μάθουμε περισσότερα, λοιπόν, υπάρχει μόνο ένα πράγμα που μπορούμε να πούμε με σιγουριά:
Μην τον ταΐσετε μετά τα μεσάνυχτα. Και πόσο τέλεια ήταν όταν ήμασταν αθώα παιδιά.
Υπάρχει κάτι παράξενα συμβολικό στα 40. Δεν είναι απλώς ένας αριθμός ούτε απαραίτητα η στιγμή που ξαφνικά «μεγαλώνουμε». Είναι όμως συχνά το χρονικό σημείο όπου αρχίζουμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας διαφορετικά, να βλέπουμε τον χρόνο σιγά σιγά να αποτυπώνεται στο πρόσωπό μας. Η λεπτή γραμμή στο μέτωπο που κάποτε εξαφανιζόταν μόλις σταματούσαμε να
Ετών 40 & Botox / Πηγή: Pinterest.com
συνοφρυωνόμαστε παραμένει λίγο περισσότερο. Το πόδι της χήνας γύρω από τα μάτια γίνεται πιο ευδιάκριτο και η έκφραση θυμού ανάμεσα στα φρύδια μπορεί να υπάρχει ακόμη και όταν είμαστε απόλυτα χαλαροί. Και κάπου εκεί εμφανίζεται για πολλούς η ερώτηση: Μήπως ήρθε η ώρα για το πρώτο Botoxaki;
Η Samantha πριν από 24 χρόνια
Πολύ πριν το Botox γεμίσει τα Instagram feeds, γίνει θέμα συζήτησης στο TikTok και αποκτήσει ακόμη και τον ανδρικό χαρακτηρισμό «Brotox», η Samantha Jones του Sex and the City το είχε ήδη εντάξει στη ρουτίνα της.
Στο επεισόδιο της πέμπτης σεζόν “Plus One Is the Loneliest Number”, που προβλήθηκε στις 18 Αυγούστου 2002, βλέπουμε τη Samantha σε ιατρείο έτοιμη για Botox. Η Carrie σχολιάζει χαρακτηριστικά ότι η Samantha μπορούσε να αντέξει το επαγγελματικό στρες, όχι όμως και τις γραμμές που αυτό άφηνε στο πρόσωπό της. Στο ίδιο επεισόδιο, τελικά, μία πρόταση για chemical peel οδηγεί σε ένα από τα πιο αστεία beauty στιγμιότυπα της σειράς!!!
Ετών 40 & Botox / Πηγή: Pinterest.com
Και το 2008, στην πρώτη κινηματογραφική ταινία του Sex and the City, η σχέση της Samantha με το Botox έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρη. Όταν η Carrie της ανακοινώνει ότι αποφάσισε να παντρευτεί τον Big, η Samantha δείχνει σχεδόν περισσότερο ενθουσιασμό με την ιδέα ότι η φίλη της θα μπορούσε να κάνει Botox, καταλήγοντας στο περίφημο σχόλιο πως το Botox «δουλεύει κάθε φορά».
Αυτό που τότε παρουσιαζόταν ως μια υπερβολή της glamorous Νέας Υόρκης, σήμερα έχει μετατραπεί σε μία από τις δημοφιλέστερες αισθητικές πράξεις στον κόσμο.
Ετών 40 & Botox / Πηγή: Pinterest.com
Από τάση ή καθημερινή αισθητική πρακτική;
Τα νούμερα είναι εντυπωσιακά. Σύμφωνα με τα στοιχεία της American Society of Plastic Surgeons, το 2024 καταγράφηκαν στις ΗΠΑ περίπου 9,9 εκατομμύρια θεραπείες με νευροτροποποιητές, όπως Botox, Dysport, Xeomin, Jeuveau και Daxxify. Περίπου 94% των συγκεκριμένων θεραπειών αφορούσαν γυναίκες και 6% άνδρες. Σε απόλυτους αριθμούς, οι άνδρες έφτασαν σχεδόν τις 594.000 θεραπείες, ενώ η χρήση τους παρουσιάζει ανοδική τάση.
Ετών 40 & Botox / Πηγή: Pinterest.com
Ακόμη πιο ενδιαφέρον για το περίφημο «σκαλοπάτι των 40» είναι ότι η ηλικιακή ομάδα 40–54 ετών αντιπροσώπευε περίπου το 57% των θεραπειών με νευροτροποποιητές στα στοιχεία του 2024. Τα 40 λοιπόν δεν αποτελούν κάποια επιστημονική ημερομηνία λήξης της νεότητας. Είναι όμως πράγματι η ηλικία κατά την οποία πολλές από τις ρυτίδες έκφρασης αρχίζουν να εγκαθίστανται περισσότερο.
Τι είναι πραγματικά το Botox & πώς λειτουργεί;
Εδώ χρειάζεται μία σημαντική διευκρίνιση: Botox είναι εμπορική ονομασία συγκεκριμένου προϊόντος. Η ουσία που βρίσκεται πίσω από τη θεραπεία είναι η βοτουλινική τοξίνη τύπου Α, ενώ υπάρχουν και άλλες εμπορικές ονομασίες. Η ουσία χορηγείται σε πολύ μικρές, ελεγχόμενες ποσότητες σε συγκεκριμένους μύες.
Οι μύες κινούνται όταν τα νεύρα τους δίνουν το κατάλληλο χημικό σήμα. Η βοτουλινική τοξίνη παρεμποδίζει προσωρινά ορισμένα από αυτά τα νευρικά σήματα. Έτσι ο συγκεκριμένος μυς συσπάται λιγότερο έντονα και το δέρμα που βρίσκεται από πάνω του δεν «τσακίζει» συνεχώς στο ίδιο σημείο. Γι’ αυτό είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό στις ρυτίδες έκφρασης: στο μέτωπο, στο μεσόφρυο και γύρω από τα μάτια.
Ετών 40 & Botox / Πηγή: Pinterest.com
Δεν γεμίζει τη ρυτίδα, όπως κάνει ένα filler. Μειώνει την κίνηση που τη δημιουργεί. Τα αποτελέσματα συνήθως αρχίζουν να γίνονται αντιληπτά μέσα στις πρώτες ημέρες και διαρκούν κατά μέσο όρο περίπου τρεις έως τέσσερις μήνες, αν και αυτό διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Είναι πραγματικά απαραίτητο στα 40;
Η απάντηση είναι απλή: όχι επειδή έκλεισες τα 40!
Δεν υπάρχει μία ηλικία στην οποία ένας άνθρωπος «πρέπει» αισθητικά να κάνει Botox. Στην αισθητική χρήση αποτελεί προσωπική επιλογή και όχι ιατρική αναγκαιότητα. Υπάρχουν άνθρωποι 45 ετών με ελάχιστες δυναμικές ρυτίδες και άνθρωποι 32 ετών με ιδιαίτερα έντονη κινητικότητα στο μέτωπο ή στο μεσόφρυο.
Ετών 40 & Botox / Πηγή: Pinterest.com
Η κατάλληλη χρονική στιγμή εξαρτάται περισσότερο από την ανατομία, την κινητικότητα των μυών, την ποιότητα του δέρματος, την έκθεση στον ήλιο, τη γενετική προδιάθεση και φυσικά από το εάν οι συγκεκριμένες γραμμές ενοχλούν τον ίδιο τον άνθρωπο.
Οι επαναλαμβανόμενες εκφράσεις παίζουν σημαντικό ρόλο στον σχηματισμό των ρυτίδων, μαζί με παράγοντες όπως η ηλικία, η υπεριώδης ακτινοβολία, το κάπνισμα και η σταδιακή απώλεια ελαστικότητας του δέρματος. Επομένως, το σωστό ερώτημα ίσως δεν είναι «Έγινα 40, πρέπει να κάνω Botox;», αλλά «Τι είναι αυτό που θέλω πραγματικά να διορθώσω;»
Ετών 40 & Botox / Πηγή: Pinterest.com
Botox ή κρέμες;
Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη παρανόηση.
Μία καλή skincare ρουτίνα είναι πολύτιμη. Αντηλιακό, ρετινοειδή όπου ενδείκνυνται, ενυδάτωση και δραστικά συστατικά μπορούν να βελτιώσουν την υφή, τις λεπτές γραμμές, τη φωτογήρανση και συνολικά την ποιότητα του δέρματος. Τα συνταγογραφούμενα ρετινοειδή, για παράδειγμα, μπορούν να μειώσουν λεπτές ρυτίδες, αλλά χρειάζονται εβδομάδες ή μήνες για να αποδώσουν. Οι απλές αντιρυτιδικές κρέμες του εμπορίου προσφέρουν συνήθως πιο περιορισμένες αλλαγές.
Υπάρχει όμως κάτι που η κρέμα δεν μπορεί να κάνει: να εμποδίσει έναν έντονα κινητικό μυ από το να διπλώνει το δέρμα δεκάδες ή εκατοντάδες φορές μέσα στην ημέρα. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο το Botox διαθέτει ένα τεράστιο πλεονέκτημα. Για τις δυναμικές ρυτίδες είναι συχνά η πιο στοχευμένη και λογική επιλογή, επειδή δρα στον μηχανισμό που τις προκαλεί και όχι απλώς στην επιφάνεια του δέρματος.
Ετών 40 & Botox / Πηγή: Pinterest.com
Και οι υπόλοιπες θεραπείες;
Laser, chemical peels, microneedling, fillers και άλλες θεραπείες έχουν τη θέση τους. Απλώς δεν κάνουν όλες την ίδια δουλειά. Τα laser και τα peel μπορούν να βοηθήσουν περισσότερο στην υφή, στις δυσχρωμίες και στη φωτογήρανση. Τα fillers αποκαθιστούν κυρίως χαμένο όγκο ή γεμίζουν συγκεκριμένες πτυχώσεις. Οι κρέμες φροντίζουν και βελτιώνουν την ποιότητα της επιδερμίδας.
Ετών 40 & Botox / Πηγή: Pinterest.com
Το Botox, αντίθετα, στοχεύει στην υπερβολική μυϊκή κίνηση. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να βλέπουμε τις θεραπείες ως ανταγωνιστικές. Πολύ συχνά είναι συμπληρωματικές. Η «έξυπνη» επιλογή δεν είναι να κάνεις όσο περισσότερες θεραπείες μπορείς. Είναι να χρησιμοποιήσεις την κατάλληλη θεραπεία για το συγκεκριμένο πρόβλημα.
Ετών 40 & Botox / Πηγή: Pinterest.com
Χρειάζεται να μοιάζεις 25;
Ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο. Το σύγχρονο Botox δεν χρειάζεται να σημαίνει ένα ακίνητο, παγωμένο πρόσωπο. Η American Academy of Dermatology αναφέρει ότι, όταν εφαρμόζεται σωστά, ο στόχος είναι να χαλαρώσουν επιλεκτικά συγκεκριμένοι μύες χωρίς να εξαφανιστούν οι φυσιολογικές εκφράσεις του προσώπου.
Ετών 40 & Botox / Πηγή: Pinterest.com
Μπορεί απλώς να θέλεις να μοιάζεις στον εαυτό σου όταν έχει κοιμηθεί καλά, όταν δεν συνοφρυώνεται διαρκώς και όταν το πρόσωπο δεν δείχνει περισσότερο κουρασμένο ή θυμωμένο απ’ όσο πραγματικά νιώθεις. Και ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη αλλαγή από την εποχή της Samantha μέχρι σήμερα: το Botox έπαψε να είναι μόνο ένα μυστικό των celebrities και έγινε ένα ακόμη εργαλείο της σύγχρονης αισθητικής ιατρικής.
Ετών 40 & Botox / Πηγή: Pinterest.com
Όχι υποχρεωτικό. Όχι κατάλληλο για όλους. Αλλά, όταν χρησιμοποιείται για τη σωστή ένδειξη και από τον σωστό επαγγελματία, μπορεί να είναι μία από τις πιο στοχευμένες επιλογές που διαθέτουμε σήμερα για τις ρυτίδες έκφρασης.
Σημαντική σημείωση: Οι πληροφορίες που αναγράφονται στο παρόν άρθρο αποτελούν προϊόν έρευνας δημοσιευμένων διαδικτυακών και ιατρικών πηγών και έχουν αποκλειστικά ενημερωτικό χαρακτήρα. Δεν αποτελούν ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή εξατομικευμένη σύσταση θεραπείας. Η βοτουλινική τοξίνη είναι φαρμακευτικό προϊόν και, όπως κάθε ιατρική πράξη, μπορεί να έχει ανεπιθύμητες ενέργειες και αντενδείξεις. Για ασφαλή και εξατομικευμένη ενημέρωση σχετικά με το εάν η θεραπεία είναι κατάλληλη για εσάς, απευθυνθείτε στον γιατρό σας ή σε κατάλληλα εκπαιδευμένο και αδειοδοτημένο ιατρό.
Ας ξεκινήσω από το προφανές. Λατρεύω το romantasy genre. Μου αρέσουν οι φανταστικοί κόσμοι, η μαγεία, τα βασίλεια που βρίσκονται ένα βήμα πριν από την καταστροφή και, ναι, φυσικά και μου αρέσει να παρακολουθώ τους ήρωες μας στο ταξίδι τους προς την αληθινή αγάπη.
Είναι το είδος που σε συνεπαίρνει, σε κάνει να ξεχνάς κάθε ανησυχία, δε βαραίνει το μυαλό σου, ενώ παράλληλα όλο και κάτι θα αφήσει πίσω του. Ένα ηθικό δίλημμα, ελπίδα, ένταση, μία ανάγκη να αγαπήσεις και να αγαπηθείς.
Το romantasy βρίσκεται παντού. Στα βιβλιοπωλεία, στο BookTok, στο Netflix, στις λίστες με τις top κυκλοφορίες της χρονιάς. Και αυτό από μόνο του δεν είναι κακό. Αντιθέτως, τo romantasy κατάφερε να φέρει ξανά πολύ κόσμο κοντά στα βιβλία και την ανάγνωση, να κάνει viral ιστορίες με μαγεία και ρομάντζο, και εκατοντάδες σελίδες να μοιάζουν απολύτως φυσιολογική επιλογή για ένα Σαββατοκύριακο.
Κάπου όμως ανάμεσα στους fae, τους δράκους, τις κατάρες και στο 100ο enemies-to-lovers story, άρχισα να αναρωτιέμαι. Μήπως έχουμε αρχίσει να διαβάζουμε το ίδιο βιβλίο ξανά και ξανά;
Από trope σε checklist
Source: pinterest.com
Enemies to lovers. Morally grey love interest. Forced proximity. Fated mates. Μια ηρωίδα που στην αρχή δε γνωρίζει πόσο ισχυρή είναι. Ένας άντρας που είναι επικίνδυνος για όλους εκτός από εκείνη. Ένα βασίλειο που βρίσκεται σε πόλεμο. Και, αν είμαστε ιδιαίτερα τυχεροί, faes με φτερά και ξωτικίσια αυτιά.
Μεμονωμένα, κανένα από αυτά δεν είναι πρόβλημα. Υπάρχει λόγος που αγαπάμε συγκεκριμένα tropes. Όταν λειτουργούν, ξέρουμε τι μας αρέσει, τι να περιμένουμε, και απολαμβάνουμε την ιστορία ως το τέλος. Το enemies-to-lovers, για παράδειγμα, μπορεί να δημιουργήσει εξαιρετική ένταση. Το ίδιο και ένα forbidden romance ή ένας morally grey χαρακτήρας που δεν ξέρεις αν πρέπει να εμπιστευτείς. Το slow burn με το yearning που χτίζει, μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον μας για ένα και δύο και τρία βίβλια.
Αλλά όταν ανοίγεις ένα καινούργιο βιβλίο και μπορείς σχεδόν να προβλέψεις όχι μόνο ποιος θα ερωτευτεί ποιον, αλλά και πότε θα εμφανιστεί το plot twist, τότε κάτι αρχίζει να χάνεται. Τα tropes σταματούν να είναι εργαλεία της ιστορίας και γίνονται το επίκεντρο του φανταστικού κόσμου.
Το “enemies” στο enemies-to-lovers έχει αρχίσει να γίνεται λίγο γενναιόδωρο
Πλέον το μοτίβο enemies-to-lovers σημαίνει περισσότερο “Δεν τον συμπαθώ” ή “Είναι πολύ ωραίος αλλά με εκνευρίζει”. Και σε περίπου δύο-τρία κεφάλαια, το πρόβλημα έχει λυθεί, τα πιτσουνάκια ερωτεύονται και έχουμε happy end. Σαν τη “Νεράιδα και το Παλικάρι” ένα πράγμα.
Δε ζητάω απαραίτητα να προσπαθούν πραγματικά να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο, αν και, ας είμαστε ειλικρινείς, θα βοηθούσε λίγο την αξιοπιστία του trope. Ζητάω όμως να υπάρχει ένας ουσιαστικός λόγος που αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι “εχθροί”. Η γοητεία του trope αυτού δε βρίσκεται στην ταμπέλα. Βρίσκεται στη σύγκρουση, ηθικά, σωματικά, στην ψυχή των ηρώων και τα πιστεύω τους. Αν αφαιρέσεις τη σύγκρουση, τι μένει; Δύο πολύ όμορφοι άνθρωποι που παρεξηγήθηκαν και θα τα βρουν οσονούπω.
Source: pinterest.com
Και μετά ήρθαν οι morally grey άντρες
Κάποτε ο morally grey χαρακτήρας ήταν πραγματικά δύσκολο να τον καταλάβεις. Έκανε πράγματα που σε έκαναν να αναρωτιέσαι αν πρέπει να τον συμπαθείς, πόσο μάλλον να θες να τον ερωτευτεί η πρωταγωνίστρια. Είχε κίνητρα που δεν ήταν πάντα ξεκάθαρα και η ιστορία δεν προσπαθούσε απαραίτητα να δικαιολογήσει κάθε επιλογή του.
Τώρα, “morally grey” σημαίνει απλώς ότι φοράει μαύρα, είναι αγενής και γκρινιάρης με όλους και έχει τραυματικό παρελθόν. Bonus points αν είναι ο πιο ισχυρός άντρας του βασιλείου, αν όλοι τον φοβούνται, ή αν, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, η πρωταγωνίστρια είναι η μοναδική γυναίκα στον κόσμο που του μιλάει χωρίς φόβο. Αυτό μπορεί να ήταν τρομερά διασκεδαστικό την πρώτη και τη δεύτερη φορά που το συναντήσαμε, αλλά μετά κατέληξε τόσο προβλέψιμο που έχασε όλη του τη χάρη.
Και φυσικά είναι fated mates
Σε ένα άλλο σενάριο, χρειάζονται μόνο 300 σελίδες με τους πρωταγωνιστές μας να πιστεύουν ότι μισούν ο ένας τον άλλο, και εκεί έρχεται η μεγάλη αποκάλυψη. Ναι, σωστά μάντεψες, είναι fated mates. Το σύμπαν, η μαγεία, κάποια αρχαία δύναμη ή ένας δεσμός που κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει αρκετά, έχει ήδη αποφασίσει ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι προορισμένοι να είναι μαζί.
Source: pinterest.com
Το fated mates trope έχει όλα τα φόντα για να λειτουργήσει. Έχει την ένταση του αναπόφευκτου, την ιδέα ότι δύο άνθρωποι μπορούν να αναγνωρίσουν ο ένας τον άλλο πριν ακόμη καταλάβουν τι τους συμβαίνει. Και όταν αφήνει χώρο στους χαρακτήρες να αναρωτηθούν αν αυτό που νιώθουν είναι όντως αληθινό ή απλά απόφαση της μοίρας, μπορεί να δημιουργήσει ένα πολύ ενδιαφέρον δίλημμα γύρω από την ελεύθερη βούληση.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτό το μοτίβο χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο της ίδιας της σχέσης. Ως αναγνώστης, θέλω να διαβάσω γιατίερωτεύτηκαν. Θέλω τις συζητήσεις, τις διαφωνίες, τις μικρές στιγμές που έχτισαν λίγο-λίγο αυτή τη σχέση, την εμπιστοσύνη και την αγάπη. Θέλω να καταλάβω τι βλέπει ο ένας στον άλλο πέρα από το γεγονός ότι μια μυστηριώδης αόρατη δύναμη αποφάσισε ότι ταιριάζουν.
Τι φταίει τελικά;
Ίσως τελικά το romantasy fatigue να μην έχει να κάνει με το ότι κουραστήκαμε από το είδος. Ίσως κουραστήκαμε από το να ξέρουμε ακριβώς τι θα διαβάσουμε. Υπάρχουν βιβλία που χρησιμοποιούν γνωστά tropes και παρ’ όλα αυτά καταφέρνουν να είναι φρέσκα, επειδή έχουν ενδιαφέροντες χαρακτήρες, διαφορετικούς κόσμους ή σχέσεις που αναπτύσσονται με τρόπο που μπορείς να πιστέψεις πραγματικά. Και υπάρχουν άλλα που μοιάζουν σαν να δημιουργήθηκαν ξεκινώντας από μια checklist τύπου… Enemies to lovers; Το ‘χουμε. Fated mates; Δωσε λίγο και από αυτό. Shadow powers; Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή;
Source: pinterest.com
Μήπως θέλουμε περισσότερο fantasy στο romantasy;
Σε αρκετά romantasy, ο fantasy κόσμος μοιάζει περισσότερο με το φόντο για το ρομάντζο παρά με την ουσία της ιστορίας. Υπάρχει ένας χάρτης στην αρχή, μερικά βασίλεια, ένας πόλεμος που κρατάει εδώ και εκατοντάδες χρόνια και κάποιο περίπλοκο σύστημα μαγείας, αλλά στο τέλος δεν μαθαίνουμε ποτέ αρκετά γι’ αυτά, επειδή όλο το ενδιαφέρον πέφτει στη σχέση του κεντρικού ζευγαριού.
Φυσικά και μιλάμε για romance, λογικό να παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία. Αλλά θέλω επίσης να πιστέψω ότι αυτός ο κόσμος εξακολουθεί να υπάρχει πέρα από τη σχέση των πρωταγωνιστών. Θέλω ίντριγκα, χαρακτήρες που εξελίσσονται, πράξεις που έχουν συνέπειες. Θέλω secondary characters που έχουν λόγο ύπαρξης πέρα από το να δίνουν ερωτικές συμβουλές στην πρωταγωνίστρια. Με λίγα λόγια, θέλω το fantasy να μην είναι απλώς διακόσμηση και αφορμή για να ονομάσεις το βιβλίο σου romantasy.
Ισως απλά αναζητούμε κάτι περισσότερο
Όλα αυτά δε σημαίνουν ότι ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσουμε αυτά τα tropes, το romantasy και τους μυστηριώδεις MMC’s. Κάθε άλλο. Το romantasy έγινε τόσο δημοφιλές ακριβώς επειδή βρήκε τι έλειπε από τα άλλα μυθιστορήματα. Συνδυάζει την απόδραση που προσφέρει η φαντασία, με την ένταση και το συναίσθημα μιας ρομαντικής ιστορίας. Και όταν τα δύο δένουν πραγματικά μεταξύ τους, δύσκολα αφήνεις το βιβλίο από τα χέρια σου.
Το Practical magic επιστρέφει με δεύτερος μέρος. Πηγή: Pinterest.com
Ο Σεπτέμβρης έχει μπει για τα καλά και φεύγει για να μας υποδεχτεί ο Οκτώβρης. Τα βράδια αρχίζουν σιγά σιγά να μεγαλώνουν και κάπου ανάμεσα στην επιστροφή στη ρουτίνα και στην πρώτη σκέψη για τις φθινοπωρινές βραδιές στον καναπέ, ξεκινάμε να ψάχνουμε τι θα βλέπουμε. Και τότε εμφανίζεται μπροστά μας ένα trailer που μοιάζει να έχει βγει κατευθείαν από τα late ’90s.
Το Practical magic επιστρέφει με δεύτερος μέρος. Πηγή: Pinterest.com
Η Sandra Bullock και η Nicole Kidman επιστρέφουν στους ρόλους που τις έκαναν ένα από το πιο χαρακτηριστικό κινηματογραφικό witchy δίδυμο. Οι Sally και GillianOwens ξαναπιάνουν τα ξόρκια τους στο Practical Magic 2, και αυτή τη φορά η μαγεία δεν αφορά μόνο τις ίδιες. Αν δεν έχεις μαύρη γάτα, πάρε το κατοικίδιο σου, ή την κουβέρτα σου – μην κολλήσουμε στις λεπτομέρειες – και ξεκινά η προβολή.
Επιστροφή στο 1998
Για όσους χρειάζονται ένα μικρό refresher, το πρώτο Practical Magic κυκλοφόρησε το 1998 και μας σύστησε τις αδελφές Owens, δύο γυναίκες που μεγάλωσαν μέσα σε μια οικογένεια όπου η μαγεία περνά από γενιά σε γενιά.
Η Sally είναι εκείνη που θέλει να ζήσει μια όσο γίνεται φυσιολογική ζωή, ενώ η Gillian είναι πιο αυθόρμητη και έτοιμη να δοκιμάσει τα όρια. Η ζωή, βέβαια, έχει άλλα σχέδια. Όταν η Gillian μπλέκει με τον JimmyAngelov, έναν κακοποιητικό άντρα που τελικά πεθαίνει, οι δύο αδελφές προσπαθούν να τον επαναφέρουν στη ζωή.
Η Sally. Πηγή: Pinterest.comΚαι η Gillian. Πηγή: Pinterest.com
Και κάπου εκεί το PracticalMagic θυμάται ότι, όσο γοητευτική κι αν είναι η μαγεία, συνήθως υπάρχει και ένας λογαριασμός που πρέπει να πληρωθεί.
Αυτό είναι άλλωστε ένα από τα στοιχεία που κάνουν την πρώτη ταινία τόσο ξεχωριστή. Η μαγεία δεν παρουσιάζεται ως μια απλή υπερδύναμη. Είναι οικογενειακό κληροδότημα, μαζί με τους κανόνες, τις συνέπειες και τα προβλήματα που κουβαλά. Κάθε ξόρκι, έχει και το τίμημα του…
Γιορτάζουμε το Halloween;
Μην αρχίσουμε πάλι τα «είχες Halloween στο χωριό σου». Όχι δεν είχα, και στοιχηματίζω τα ορεινά της Θεσσαλίας θα ήταν γουστόζικα με πορτοκαλί κολοκύθες να διακοσμούν το σπίτι στο χωριό!
Ας επιστρέψουμε στα δικά μας για να σου πω ότι το Practical Magic έχει αποκτήσει τόσο έντονη Halloween ταυτότητα, παρόλο που δεν είναι μια κλασική horror ταινία.
Έχει μάγισσες, ξόρκια, κατάρες και φαντάσματα, αλλά ταυτόχρονα έχει κάτι πολύ πιο… cozy. Το σπίτι των Owens, η κουζίνα, τα βότανα, τα βιβλία, τα κεριά και οι αδελφές που προσπαθούν να διαχειριστούν την καθημερινότητά τους ενώ γύρω τους συμβαίνουν υπερφυσικά πράγματα δημιουργούν ακριβώς εκείνη την περίεργη ισορροπία ανάμεσα στο σκοτεινό και το ζεστό που ταιριάζει τέλεια στις φθινοπωρινές νύχτες.
Και αν υπάρχει μία σκηνή που το αποδεικνύει, αυτή είναι φυσικά οι MidnightMargaritas.
Σε αυτήν την σκηνή αναφέρομαι! Πηγή: Pinterest.com
Η Sally, η Gillian και οι θείες τους, Frances και Jet, βρίσκονται στην κουζίνα, φτιάχνουν margaritas και χορεύουν το “Coconut” του HarryNilsson. Είναι από εκείνες τις σκηνές που θα μπορούσαν να λειτουργούν ως ανεξάρτητο μικρό πάρτι, αν δεν γνώριζες τι έχει προηγηθεί και τι πρόκειται να ακολουθήσει.
Ακριβώς εκεί βρίσκεται και η γοητεία της ταινίας: μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να σε κάνει να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε ένα υπέροχο girls’ night και αμέσως μετά να σου θυμίσει ότι μιλάμε για μια ιστορία που περιλαμβάνει μια κατάρα, έναν νεκρό άντρα και ένα πνεύμα που δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί.
Οπότε ναι, αν υπάρχει εποχή για Practical Magic, μάλλον είναι αυτή. Λίγο πριν το Halloween, με τα βράδια να γίνονται πιο σκοτεινά και την ανάγκη για ταινίες που συνδυάζουν μαγεία, χιούμορ και μια δόση creepy ατμόσφαιρας να επιστρέφει.
Τι φέρνει το Practical Magic 2;
Στο sequel, η ιστορία περνάει στην επόμενη φάση της οικογένειας Owens. Η Sally και η Gillian επιστρέφουν, αλλά πλέον η μαγεία τους δεν είναι μόνο δική τους υπόθεση.
Στο επίκεντρο βρίσκονται και οι επόμενες γενιές της οικογένειας, με τις κόρες της Sally, Kylie και Antonia, να έχουν επίσης σημαντικό ρόλο στην ιστορία. Τους ρόλους υποδύονται η JoeyKing και η MaisieWilliams.
Οι κόρες που σας έλεγα. Πηγή: Pinterest.com
Και εδώ γίνεται ενδιαφέρον το concept της συνέχειας. Γιατί αν στο πρώτο Practical Magic βλέπαμε δύο αδελφές να προσπαθούν να αποφασίσουν τι θα κάνουν με την κληρονομιά που τους άφησε η οικογένειά τους, τώρα η ίδια ερώτηση περνάει στην επόμενη γενιά.
Τι σημαίνει να κληρονομείς κάτι που δεν μπορείς απλώς να αφήσεις πίσω σου;
Και, κυρίως, τι γίνεται όταν αυτή η κληρονομιά είναι η μαγεία;
Η νέα ιστορία περιστρέφεται γύρω από μια σκοτεινή κατάρα που απειλεί την οικογένεια Owens, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο όλα εκείνα που οι δύο αδελφές προσπάθησαν να αφήσουν πίσω τους.
Ποιους θα δούμε στο Practical Magic 2;
Το reunion των Bullock και Kidman είναι φυσικά ο βασικός λόγος που το sequel τραβάει αμέσως την προσοχή, όμως το cast δεν σταματά εκεί. Μιλάμε για sequel, όχι ένα απλό come-back.
Η επιστροφή του μαγευτικού δίδυμου. Πηγή: Pinterest.com
Επιστρέφουν επίσης η StockardChanning και η DianneWiest ως Frances και Jet, ενώ στο νέο cast συναντάμε μεταξύ άλλων τις JoeyKing, MaisieWilliams, LeePace, XoloMaridueña και SollyMcLeod.
Και υπάρχει κάτι ιδιαίτερα ωραίο στο γεγονός ότι η ταινία δεν προσπαθεί απλώς να αναπαράγει το παλιό cast για χάρη της νοσταλγίας. Η ιστορία μεγαλώνει μαζί με την οικογένεια Owens.
Η μαγεία περνάει από τη μία γενιά στην άλλη και μαζί της περνάει και ολόκληρη η ιστορία της οικογένειας.
Το σύμπαν του Practical Magic ξεκίνησε από την AliceHoffman και το ομώνυμο μυθιστόρημά της, ενώ η ιστορία των Owens συνεχίστηκε αργότερα και μέσα από άλλα βιβλία της.
Έτσι, η επιστροφή των Sally και Gillian δεν είναι απλώς ένα sequel που χρησιμοποιεί δύο αγαπημένους χαρακτήρες από τα ’90s. Υπάρχει ήδη ένας ολόκληρος κόσμος γύρω από την οικογένεια και την ιδιαίτερη σχέση της με τη μαγεία.
Είναι μια ιστορία για το τι συμβαίνει όταν κάτι που θεωρούσες κομμάτι του παρελθόντος συνεχίζει να περνάει στα παιδιά σου. Είναι η ιστορία που θα σε κάνει να πεις «ααα θυμάσαι τι είχε γίνει στη παλιά ταινία;»
Ένα sequel που έρχεται την κατάλληλη εποχή
Με τη Sally και τη Gillian να επιστρέφουν, την επόμενη γενιά Owens να μπαίνει στο παιχνίδι και μια νέα κατάρα να απειλεί την οικογένεια, το Practical Magic 2 έχει όλα τα συστατικά για μια επιστροφή που δεν βασίζεται μόνο στη νοσταλγία. Και το timing είναι το καλύτερο δυνατό. (Προφανώς, γιατί ο Δεκέμβρης είναι ο μήνας του Harry Potter, βγάλτε πρόγραμμα!)
Γιατί όσο πλησιάζει το Halloween, τόσο περισσότερο έχουμε όρεξη για ιστορίες με μάγισσες, παλιά σπίτια, μυστικά, κατάρες και εκείνη τη χαρακτηριστική ατμόσφαιρα που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο spooky και το comfort movie.
Η μαγεία επέστρεψε. Και αυτή τη φορά, φαίνεται πως δεν θα μείνει μόνο στις δύο αδελφές.
Υπάρχουν AI dramas που τα ανοίγεις από περιέργεια, χαμογελάς με τα υπερβολικά τέλεια πρόσωπα, απορείς για λίγο με τις κινήσεις των χαρακτήρων και μετά τα κλείνεις. Υπάρχουν κι εκείνα που σε κάνουν να λες «εντάξει, θα δω άλλο ένα επεισόδιο» και ξαφνικά έχει περάσει η ώρα, έχεις δεθεί με τους χαρακτήρες και σε ενδιαφέρει πραγματικά τι θα τους συμβεί.
Το «Reborn to Escape My Mafia Stepbrother» ανήκει, για μένα, στη δεύτερη κατηγορία.
Πηγή: google
Και ίσως γι’ αυτό είναι από τα AI dramas που ξεχωρίζουν μέσα σε όλη αυτή την παράξενη, υπερπαραγωγική «τρέλα» των σειρών που εμφανίζονται πλέον στις εφαρμογές short drama. Δεν είναι μόνο ότι έχει μια ιστορία φτιαγμένη για να σε κρατάει. Είναι ότι, για μια AI παραγωγή, καταφέρνει κάτι που δεν είναι καθόλου αυτονόητο: οι χαρακτήρες μοιάζουν να έχουν αντιδράσεις που μπορείς να πιστέψεις.
Και ναι, θα το πω από την αρχή: ο Dante είναι μακράν ένας από τους πιο… επικίνδυνα γοητευτικούς άντρες που έχω πετύχει σε τέτοια σειρά. Όχι επειδή είναι απλώς «ο κούκλος του drama», αλλά επειδή το πρόσωπο, το βλέμμα και ο τρόπος που έχει σχεδιαστεί δένουν με τον χαρακτήρα του. Έχει αυτή την ψυχρή, σκοτεινή παρουσία που ταιριάζει απόλυτα σε έναν άντρα του κόσμου της μαφίας, χωρίς να μοιάζει με καρικατούρα του «κακού αγοριού».
Και κάπου εδώ αρχίζει η ιστορία.
Πηγή: google
Όταν η δεύτερη ζωή δεν είναι δώρο, αλλά ευκαιρία διαφυγής
Η Nola έχει ήδη ζήσει τη ζωή που δεν θέλει να ξαναζήσει.
Στην πρώτη της ζωή πεθαίνει έχοντας μέσα της το παιδί της και κουβαλώντας την πικρή βεβαιότητα ότι ο Dante Marchetti τη μισεί. Όμως ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Η Nola επιστρέφει στο παρελθόν, στην ημέρα που η ισχυρή οικογένεια Marchetti επιλέγει από ένα ορφανοτροφείο το κορίτσι που θα μπει στον κόσμο της.
Αυτή τη φορά, όμως, ξέρει.
Ξέρει τι πρόκειται να συμβεί. Ξέρει ποιοι άνθρωποι θα τη βλάψουν. Ξέρει πού μπορεί να οδηγήσει κάθε επιλογή της. Και κυρίως, ξέρει ότι δεν θέλει τον Dante στη ζωή της.
Ο στόχος της είναι απλός: να φύγει πριν αρχίσει ξανά η ίδια ιστορία.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.
Ο Dante θυμάται κι εκείνος.
Και ξαφνικά η δεύτερη ευκαιρία της Nola παύει να είναι πραγματικά δική της. Γιατί πώς μπορείς να αλλάξεις τη μοίρα σου όταν ο άνθρωπος από τον οποίο προσπαθείς να ξεφύγεις γνωρίζει ήδη το παρελθόν που προσπαθείς να αφήσεις πίσω;
Η επίσημη σύνοψη που κυκλοφορεί για τη σειρά περιγράφει ακριβώς αυτή τη σύγκρουση: η Nola επιστρέφει στην ημέρα της επιλογής της από την οικογένεια, ενώ ο Dante θυμάται την προηγούμενη ζωή και αναζητά παράλληλα τη βιολογική του αδελφή, Sera.
Και αυτό είναι ένα από τα στοιχεία που μου αρέσουν περισσότερο στην ιστορία.
Δεν έχεις απλώς μία ηρωίδα που ξυπνά σε μια δεύτερη ζωή και αποφασίζει «τώρα θα πάρω εκδίκηση». Έχεις δύο ανθρώπους που κουβαλούν τη μνήμη διαφορετικά και προσπαθούν να κινηθούν μέσα σε μια ζωή που έχει ήδη συμβεί.
Η Nola θέλει να ξεφύγει.
Ο Dante θέλει να καταλάβει.
Και η Sera βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, προσθέτοντας ακόμη ένα κομμάτι στο οικογενειακό μυστήριο.
Πηγή: google
Η Nola δεν είναι η κλασική ηρωίδα που περιμένει να τη σώσει κάποιος
Ένα από τα πράγματα που κάνουν τη σειρά πιο απολαυστική είναι η ίδια η Nola.
Δεν επιστρέφει στη ζωή για να ξανακερδίσει τον άντρα που την πλήγωσε. Επιστρέφει αποφασισμένη να μην επαναλάβει τα ίδια λάθη.
Και αυτή η διαφορά αλλάζει ολόκληρη τη δυναμική.
Σε πολλές ιστορίες αυτού του είδους, η ηρωίδα ξέρει την αλήθεια, αλλά εξακολουθεί να παρασύρεται από τον άντρα που την πλήγωσε. Εδώ, τουλάχιστον στην αρχή, η Nola προσπαθεί πραγματικά να κρατήσει απόσταση. Θέλει να σπουδάσει, να ζήσει τη ζωή της και να μην επιστρέψει στον κόσμο της οικογένειας Marchetti.
Μόνο που η μοίρα έχει πολύ κακό χιούμορ.
Κάθε φορά που νομίζεις ότι κατάφερε να απομακρυνθεί, κάτι τη φέρνει ξανά κοντά στον Dante.
Και όσο περισσότερο εκείνος θυμάται, τόσο περισσότερο αλλάζει και η δική του στάση.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται μεγάλο μέρος της γοητείας του χαρακτήρα του. Ο Dante δεν είναι ένας ήρωας που από την πρώτη στιγμή γίνεται ξαφνικά γλυκός και προστατευτικός. Η αλλαγή του περνά μέσα από την ενοχή, την απώλεια και την προσπάθεια να διορθώσει κάτι που έχει ήδη καταστρέψει.
Σε μεταγενέστερη εξέλιξη της ιστορίας, μάλιστα, η Nola τραυματίζεται προστατεύοντας τη Sera και αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας, ενώ ο Dante προχωρά σε μια κρυφή θυσία για να τη βοηθήσει.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι το πραγματικό θέμα της σειράς δεν είναι μόνο η «δεύτερη ζωή».
Είναι η δεύτερη ευκαιρία.
Πηγή: google
Και μετά υπάρχει ο Dante…
Ας κάνουμε εδώ μια απαραίτητη παρένθεση.
Γιατί, συγγνώμη κιόλας, αλλά ο άνθρωπος αυτός είναι εξωφρενικά όμορφος.
Και το ενδιαφέρον είναι ότι δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμη AI πρόσωπο που μοιάζει με συνδυασμό δέκα μοντέλων και έχει βλέμμα μονίμως στραμμένο στο κενό.
Ο Dante έχει χαρακτηριστικά που τον κάνουν να μοιάζει περισσότερο με πραγματικό πρωταγωνιστή fantasy/mafia σειράς. Σκούρα μαλλιά, έντονα χαρακτηριστικά, βλέμμα που μπορεί να γίνει από παγωμένο μέχρι απελπισμένο και μια γενικότερη παρουσία που ταιριάζει με τον ρόλο.
Αλλά αυτό που με κερδίζει περισσότερο είναι οι αντιδράσεις του.
Υπάρχουν στιγμές όπου δεν χρειάζεται να κάνει κάτι θεαματικό. Ένα βλέμμα αρκεί. Μια αλλαγή στην έκφραση. Ένα μικρό πάγωμα όταν καταλαβαίνει κάτι. Η αμηχανία, η ζήλια, ο θυμός, η προσπάθεια να κρύψει το συναίσθημα.
Και για μια παραγωγή που έχει δημιουργηθεί με AI, αυτό είναι ίσως από τα πιο σημαντικά πράγματα.
Γιατί μπορείς να έχεις τα ωραιότερα ψηφιακά σκηνικά του κόσμου. Αν όμως οι χαρακτήρες αντιδρούν σαν πλαστικές φιγούρες, η ιστορία καταρρέει.
Εδώ, αντίθετα, πολλές από τις αντιδράσεις είναι αρκετά φυσικές ώστε να σε κάνουν να ξεχάσεις για λίγο πώς δημιουργήθηκε η εικόνα.
Και τότε συμβαίνει το καλύτερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε μια τέτοια σειρά:
σταματάς να κοιτάς το AI και αρχίζεις να κοιτάς την ιστορία.
Πηγή: google
Όταν η AI αισθητική βρίσκει επιτέλους τον σωστό της κόσμο
Το poster της σειράς είναι από μόνο του ένα πολύ καλό παράδειγμα του γιατί το συγκεκριμένο είδος μπορεί να λειτουργήσει.
Βλέπουμε μια πολυτελή, σκοτεινή αίθουσα, θρυμματισμένα γυαλιά, έναν άντρα πίσω από την ηρωίδα και μία δεύτερη γυναίκα στο βάθος. Η ατμόσφαιρα είναι βαριά, σχεδόν γοτθική, ενώ η τυπογραφία του τίτλου μοιάζει με εξώφυλλο dark romance μυθιστορήματος.
Δεν προσπαθεί να σου πουλήσει ρεαλισμό.
Σου πουλάει ατμόσφαιρα.
Και εδώ η AI αισθητική έχει πραγματικά λόγο ύπαρξης. Η υπερβολική ομορφιά των προσώπων, τα εντυπωσιακά φορέματα, οι σκοτεινές αίθουσες, τα πολυτελή σπίτια και η σχεδόν κινηματογραφική φωτογραφία δημιουργούν έναν κόσμο που θα ήταν δύσκολο να αποδοθεί με τον ίδιο τρόπο σε μια πολύ μικρή παραγωγή.
Φυσικά, αν παρατηρήσεις προσεκτικά, θα βρεις τις γνώριμες ατέλειες. Μικρές κινήσεις που δεν είναι απόλυτα φυσικές, εκφράσεις που κάποιες φορές μένουν περισσότερο στη «τέλεια εικόνα» παρά στην πραγματική υποκριτική και λεπτομέρειες που προδίδουν την τεχνητή δημιουργία.
Αλλά εδώ δεν με ενόχλησαν τόσο.
Γιατί η συνοχή των χαρακτήρων και της ιστορίας με έκανε να ενδιαφέρομαι περισσότερο για το τι θα συμβεί παρά για το αν ένα χέρι κινήθηκε ακριβώς όπως θα κινούνταν σε μια κανονική παραγωγή.
Και αυτή, για μένα, είναι τεράστια διαφορά.
Πηγή: google
Γιατί το «Reborn to Escape My Mafia Stepbrother» ξεχωρίζει
Μέσα σε έναν χώρο όπου πολλά AI dramas μοιάζουν να ακολουθούν την ίδια συνταγή — πάμπλουτος άντρας, αδικημένη γυναίκα, εκδίκηση, κρυφό παιδί, προδοσία, γάμος, μια ατελείωτη σειρά από σοκαριστικές αποκαλύψεις — το συγκεκριμένο έχει κάτι που με έκανε να δεθώ περισσότερο μαζί του.
Θέλω να δω τι θα γίνει στους χαρακτήρες.
Όχι απλώς ποια θα είναι η επόμενη ανατροπή.
Η Nola έχει κάτι να χάσει. Ο Dante έχει κάτι να διορθώσει. Η Sera αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ιστορίας. Και το παρελθόν δεν είναι απλώς μια πληροφορία που αναφέρεται για να δημιουργηθεί δράμα· επηρεάζει τις επιλογές των χαρακτήρων στο παρόν. Ακόμη και οι θεατές που συζητούν online για τη σειρά επισημαίνουν ότι, παρά τις ομοιότητες με άλλες ιστορίες, αυτή η συγκεκριμένη εκδοχή τους τράβηξε περισσότερο και ότι η ιστορία τους έκανε να επιστρέφουν για να δουν τη συνέχεια.
Και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορεί να γίνει σε ένα AI drama.
Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν έχει σημασία μόνο αν τα γραφικά είναι εντυπωσιακά.
Σημασία έχει αν σε κάνουν να νιώθεις κάτι.
Το «Reborn to Escape My Mafia Stepbrother» καταφέρνει, τουλάχιστον για μένα, να βρει αυτή την ισορροπία. Έχει το χάος, την υπερβολή και το guilty pleasure που περιμένεις από ένα short drama, αλλά ταυτόχρονα έχει χαρακτήρες που θέλεις να παρακολουθήσεις και μια ιστορία που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν μια δεύτερη ευκαιρία μπορεί πραγματικά να αλλάξει το τέλος.
Και, ας είμαστε ειλικρινείς…
Όταν μέσα σε όλο αυτό το AI σύμπαν εμφανίζεται ένας Dante Marchetti, με αυτό το βλέμμα, αυτό το ύφος και αυτή την παρουσία, το «θα δω μόνο ένα επεισόδιο» γίνεται μάλλον μια αρκετά αισιόδοξη υπόσχεση.
Γιατί κάποιες φορές δεν χρειάζεται να αγαπήσεις ένα AI drama επειδή είναι τέλειο. Αρκεί να σε κάνει να ξεχάσεις, έστω για λίγο, ότι είναι AI.
Ολυμπιάδα - η γυναίκα πίσω από τον Μ. Αλέξανδρο / Πηγή: Pinterest.com
Η Ολυμπιάδα αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές και ταυτόχρονα αμφιλεγόμενες γυναικείες προσωπικότητες της αρχαίας ελληνικής ιστορίας. Έμεινε γνωστή κυρίως ως η μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ως σύζυγος του βασιλιά της Μακεδονίας Φιλίππου Β΄. Ωστόσο, η παρουσία της στην ιστορία δεν περιορίζεται μόνο σε αυτούς τους δύο ρόλους.
Ήταν μια γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα, έντονη πολιτική παρουσία και σημαντική επιρροή τόσο στον γιο της όσο και στις εξελίξεις που ακολούθησαν τον θάνατο του Φιλίππου και αργότερα του ίδιου του Αλεξάνδρου.
Ολυμπιάδα – η γυναίκα πίσω από τον Μ. Αλέξανδρο / Πηγή: Pinterest.com
Ποια ήταν η Ολυμπιάδα
Η Ολυμπιάδα γεννήθηκε περίπου το 375 π.Χ. στην Ήπειρο και καταγόταν από τη βασιλική οικογένεια των Μολοσσών, ενός από τα σημαντικότερα ελληνικά φύλα της περιοχής. Πατέρας της ήταν ο Νεοπτόλεμος Α΄, βασιλιάς της Ηπείρου. Η ίδια ανήκε στη δυναστεία των Αιακιδών, η οποία υποστήριζε ότι καταγόταν από τον μυθικό ήρωα Αχιλλέα μέσω του γιου του, Νεοπτόλεμου.
Το αρχικό της όνομα πιθανότατα ήταν Πολυξένη ή Μυρτάλη, ενώ σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές χρησιμοποίησε περισσότερα από ένα ονόματα στη διάρκεια της ζωής της. Το όνομα «Ολυμπιάδα» φαίνεται ότι καθιερώθηκε μετά τη νίκη του Φιλίππου Β΄ στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η καταγωγή της είχε μεγάλη πολιτική σημασία, καθώς ο γάμος της με τον Φίλιππο Β΄ συνέδεσε δύο σημαντικούς βασιλικούς οίκους: εκείνον των Μακεδόνων και εκείνον των Μολοσσών της Ηπείρου.
Ολυμπιάδα – η γυναίκα πίσω από τον Μ. Αλέξανδρο / Πηγή: Pinterest.com
Ο γάμος της με τον Φίλιππο Β΄
Η Ολυμπιάδα παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας περίπου το 357 π.Χ. Ο γάμος τους είχε, όπως πολλοί βασιλικοί γάμοι της εποχής, έντονο πολιτικό χαρακτήρα. Έναν χρόνο αργότερα, το 356 π.Χ., γεννήθηκε ο γιος τους, Αλέξανδρος, ο οποίος έμελλε να μείνει στην ιστορία ως Μέγας Αλέξανδρος. Αργότερα απέκτησαν και μία κόρη, την Κλεοπάτρα.
Η σχέση της Ολυμπιάδας με τον Φίλιππο δεν φαίνεται να ήταν εύκολη. Ο Μακεδόνας βασιλιάς είχε συνάψει αρκετούς γάμους για πολιτικούς λόγους και οι σχέσεις μεταξύ των διαφορετικών συζύγων και των παιδιών τους δημιουργούσαν έντονες αντιπαραθέσεις γύρω από το ζήτημα της διαδοχής.
Ολυμπιάδα – η γυναίκα πίσω από τον Μ. Αλέξανδρο / Πηγή: Pinterest.com
Η μεγαλύτερη κρίση προέκυψε όταν ο Φίλιππος παντρεύτηκε την Κλεοπάτρα Ευρυδίκη, μία Μακεδόνισσα αριστοκράτισσα. Η νέα αυτή ένωση θεωρήθηκε πιθανή απειλή για τη θέση του Αλεξάνδρου ως διαδόχου του θρόνου. Η Ολυμπιάδα απομακρύνθηκε τότε από τη Μακεδονία και επέστρεψε προσωρινά στην Ήπειρο.
Η σχέση της με τον Μέγα Αλέξανδρο
Η σχέση της Ολυμπιάδας με τον γιο της ήταν ιδιαίτερα στενή. Οι αρχαίες πηγές δείχνουν ότι άσκησε ισχυρή επιρροή πάνω του ήδη από την παιδική του ηλικία. Η ίδια φαίνεται ότι ενίσχυε στον Αλέξανδρο την αντίληψη ότι είχε ξεχωριστή καταγωγή και ιδιαίτερη αποστολή. Η σύνδεση της οικογένειάς της με τον Αχιλλέα πιθανότατα έπαιξε σημαντικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο ο Αλέξανδρος αντιλαμβανόταν τον εαυτό του.
Ολυμπιάδα – η γυναίκα πίσω από τον Μ. Αλέξανδρο / Πηγή: Pinterest.com
Ο Αχιλλέας υπήρξε άλλωστε ένα από τα σημαντικότερα πρότυπά του. Ο Αλέξανδρος μεγάλωσε με τις ιστορίες της Ιλιάδας, ενώ κατά την εκστρατεία του στην Ασία επισκέφθηκε, σύμφωνα με την παράδοση, την περιοχή της Τροίας και τίμησε τη μνήμη του ομηρικού ήρωα. Η Ολυμπιάδα παρέμεινε σε επαφή με τον γιο της ακόμη και κατά τη διάρκεια των μεγάλων εκστρατειών του στην Ανατολή. Σύμφωνα με τις πηγές, του έστελνε επιστολές και τον ενημέρωνε για τις πολιτικές εξελίξεις στη Μακεδονία.
Ολυμπιάδα – η γυναίκα πίσω από τον Μ. Αλέξανδρο / Πηγή: Pinterest.com
Η Ολυμπιάδα και η θρησκεία
Ένα από τα χαρακτηριστικά που συνδέθηκαν έντονα με την προσωπικότητα της Ολυμπιάδας ήταν η συμμετοχή της σε θρησκευτικές και μυστηριακές τελετές. Οι αρχαίες πηγές την παρουσιάζουν να συμμετέχει σε λατρείες που σχετίζονταν με τον Διόνυσο και με μυστηριακές τελετουργίες. Ορισμένοι συγγραφείς αναφέρουν ακόμη ότι στις τελετές αυτές χρησιμοποιούνταν φίδια. Αυτές οι περιγραφές συνέβαλαν στη δημιουργία μιας ιδιαίτερα μυστηριώδους εικόνας γύρω από το πρόσωπό της.
Ολυμπιάδα – η γυναίκα πίσω από τον Μ. Αλέξανδρο / Πηγή: Pinterest.com
Ωστόσο, χρειάζεται προσοχή στην ερμηνεία τους. Οι αρχαίοι ιστορικοί συχνά παρουσίαζαν ισχυρές γυναίκες με υπερβολικό ή αρνητικό τρόπο, ιδιαίτερα όταν εκείνες συμμετείχαν ενεργά στην πολιτική. Για τον λόγο αυτό, δεν είναι πάντοτε εύκολο να διαχωρίσουμε τα πραγματικά γεγονότα από τις φήμες, την πολιτική προπαγάνδα και τους μεταγενέστερους θρύλους.
Ο ρόλος της μετά τον θάνατο του Φιλίππου
Το 336 π.Χ. ο Φίλιππος Β΄ δολοφονήθηκε στις Αιγές κατά τη διάρκεια μιας δημόσιας τελετής. Μετά τον θάνατό του, ο Αλέξανδρος ανέβηκε στον μακεδονικό θρόνο. Η Ολυμπιάδα απέκτησε ξανά σημαντική θέση στην αυλή. Οι πηγές τη συνδέουν με τις πολιτικές συγκρούσεις που ακολούθησαν και ιδιαίτερα με την προσπάθεια εξουδετέρωσης πιθανών αντιπάλων του Αλεξάνδρου.
Ολυμπιάδα – η γυναίκα πίσω από τον Μ. Αλέξανδρο / Πηγή: Pinterest.com
Οι ιστορικοί, πάντως, αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη αρκετές από αυτές τις αφηγήσεις, επειδή βασίζονται σε πηγές οι οποίες γράφτηκαν αρκετά αργότερα και συχνά περιλαμβάνουν δραματικά στοιχεία.
Η Ολυμπιάδα μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε στη Βαβυλώνα το 323 π.Χ., χωρίς να αφήσει έναν ενήλικο και αδιαμφισβήτητο διάδοχο. Ο θάνατός του προκάλεσε τεράστια πολιτική κρίση στην αυτοκρατορία. Οι στρατηγοί του, οι γνωστοί Διάδοχοι, άρχισαν να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για τον έλεγχο των εδαφών του. Η Ολυμπιάδα προσπάθησε να προστατεύσει τη θέση της δυναστείας των Αργεαδών και ιδιαίτερα του εγγονού της, Αλεξάνδρου Δ΄, γιου του Μεγάλου Αλεξάνδρου και της Ρωξάνης.
Ολυμπιάδα – η γυναίκα πίσω από τον Μ. Αλέξανδρο / Πηγή: Pinterest.com
Στο πλαίσιο αυτών των συγκρούσεων επέστρεψε δυναμικά στη Μακεδονία και συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την εξουσία. Η ανάμειξή της, όμως, προκάλεσε νέες αντιπαλότητες. Τελικά συγκρούστηκε με τον Κάσσανδρο, έναν από τους σημαντικότερους Μακεδόνες στρατηγούς της εποχής.
Το τέλος της Ολυμπιάδας
Το 316 π.Χ. οι δυνάμεις του Κασσάνδρου κατάφεραν να επικρατήσουν. Η Ολυμπιάδα βρέθηκε απομονωμένη στην Πύδνα και αναγκάστηκε να παραδοθεί. Παρά τις υποσχέσεις για την ασφάλειά της, τελικά καταδικάστηκε σε θάνατο.Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, εκτελέστηκε από συγγενείς ανθρώπων τους οποίους είχε προηγουμένως διατάξει να θανατωθούν κατά τη διάρκεια των πολιτικών συγκρούσεων.
Με τον θάνατό της έκλεισε ένα σημαντικό κεφάλαιο της δυναστείας που είχε δημιουργήσει τη μεγαλύτερη ελληνική αυτοκρατορία της αρχαιότητας.
Γιατί η Ολυμπιάδα παραμένει σημαντική
Η ιστορική σημασία της Ολυμπιάδας βρίσκεται σε πολλαπλά επίπεδα. Πρώτα απ’ όλα, υπήρξε μητέρα και σημαντική επιρροή του ανθρώπου που άλλαξε τον πολιτικό και πολιτισμικό χάρτη της αρχαιότητας. Παράλληλα, όμως, υπήρξε η ίδια ενεργό πολιτικό πρόσωπο σε μία εποχή κατά την οποία η επίσημη πολιτική εξουσία βρισκόταν κυρίως στα χέρια ανδρών.
Κατάφερε να επηρεάσει δυναστικές ισορροπίες, να συμμετάσχει σε συμμαχίες και συγκρούσεις και να διεκδικήσει τη διατήρηση της εξουσίας της οικογένειάς της. Η προσωπικότητά της δείχνει επίσης ότι οι γυναίκες των βασιλικών οικογενειών της αρχαιότητας μπορούσαν να έχουν σημαντικότερη πολιτική επιρροή από όση συνήθως πιστεύουμε.
Ολυμπιάδα – η γυναίκα πίσω από τον Μ. Αλέξανδρο / Πηγή: Pinterest.com
Ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο σχετικά με την Ολυμπιάδα είναι το γεγονός ότι η πραγματική γυναίκα συχνά χάνεται πίσω από τον μύθο. Οι αρχαίες πηγές την παρουσίασαν άλλοτε ως αφοσιωμένη μητέρα, άλλοτε ως μυστηριακή θρησκευτική μορφή και άλλοτε ως σκληρή και φιλόδοξη πολιτική προσωπικότητα.
Η αλήθεια πιθανότατα βρίσκεται κάπου ανάμεσα
Ήταν προϊόν μιας εξαιρετικά βίαιης πολιτικής εποχής, κατά την οποία οι δυναστικές συγκρούσεις μπορούσαν να κρίνουν όχι μόνο έναν θρόνο αλλά και την ίδια την επιβίωση μιας οικογένειας. Η Ολυμπιάδα δεν υπήρξε απλώς «η μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου». Υπήρξε μία από τις πιο ισχυρές γυναίκες του 4ου αιώνα π.Χ., με πραγματικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις της Μακεδονίας και της Ηπείρου.
Ολυμπιάδα – η γυναίκα πίσω από τον Μ. Αλέξανδρο / Πηγή: Pinterest.com
Περισσότερο από δύο χιλιάδες χρόνια μετά τον θάνατό της, εξακολουθεί να προκαλεί ενδιαφέρον ακριβώς επειδή βρίσκεται στο σημείο όπου συναντώνται η ιστορία, η εξουσία, η φιλοδοξία, η οικογένεια και ο μύθος.
Υπάρχουν μέρες που ξυπνάς καλά. Ίσως μάλιστα να έχεις ξυπνήσει με διάθεση να κάνεις πράγματα, να βγεις, να δουλέψεις, να συναντήσεις ανθρώπους, να απολαύσεις την ημέρα. Και μετά, χωρίς να έχει συμβεί κάτι πραγματικά σημαντικό, κάτι αλλάζει. Μια κουβέντα, ένα μήνυμα που άργησε, μια μικρή απογοήτευση ή ακόμη και… τίποτα συγκεκριμένο. Η διάθεσή σου πέφτει και ξαφνικά όλα μοιάζουν λίγο πιο βαριά.
Η κυκλοθυμία δεν χρειάζεται πάντα έναν μεγάλο λόγο για να εμφανιστεί. Μπορεί να είναι εκείνη η απότομη μετατόπιση από το «σήμερα είμαι υπέροχα» στο «δεν έχω όρεξη για τίποτα». Και το παράξενο είναι πως, όταν αλλάξει η διάθεσή σου, δεν αλλάζει μόνο το πώς αισθάνεσαι. Αλλάζει και ο τρόπος που βλέπεις ολόκληρη την ημέρα.
Πηγή: pinterest.com
Μια κακή διάθεση που γίνεται φίλτρο
Όταν είμαστε πεσμένοι, ακόμη και τα ουδέτερα πράγματα μπορούν να αποκτήσουν αρνητικό χρώμα. Ένα σχόλιο, που υπό άλλες συνθήκες θα προσπερνούσαμε ,μπορεί να μας ενοχλήσει. Μια μικρή καθυστέρηση μπορεί να μοιάζει με απόρριψη. Μια δουλειά που κανονικά θα τελειώναμε εύκολα ξαφνικά φαίνεται βουνό.
Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι όλα γύρω μας έγιναν χειρότερα. Απλώς τα κοιτάζουμε μέσα από διαφορετικό συναισθηματικό φίλτρο.
Και κάπου εκεί ξεκινά ένας μικρός φαύλος κύκλος: η πεσμένη διάθεση επηρεάζει τις σκέψεις μας, οι σκέψεις μας επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας και η συμπεριφορά μας μπορεί να δημιουργήσει ακόμη περισσότερους λόγους για να αισθανθούμε άσχημα.
Πηγή: pinterest.com
Από το «δεν έχω διάθεση» στο «δεν θέλω να δω κανέναν»
Το πιο ύπουλο κομμάτι είναι ότι η κυκλοθυμία μπορεί να επηρεάσει ακόμη και τον τρόπο που σχετιζόμαστε με τους άλλους. Μπορεί να θέλουμε ξαφνικά να απομονωθούμε, να μην απαντήσουμε σε μηνύματα ή να ακυρώσουμε σχέδια που λίγες ώρες πριν περιμέναμε με χαρά.
Και φυσικά, οι άνθρωποι γύρω μας δεν γνωρίζουν πάντα τι συμβαίνει μέσα μας. Έτσι, η σιωπή μπορεί να παρερμηνευτεί, μια απότομη απάντηση μπορεί να πληγώσει κάποιον και μια όμορφη μέρα μπορεί να καταλήξει σε μια άσχημη παρεξήγηση.
Το δύσκολο είναι πως, όταν περάσει η ένταση, μπορεί να αναρωτηθούμε: «Γιατί το έκανα αυτό; Γιατί με επηρέασε τόσο;»
Πηγή: pinterest.com
Δεν φταίει πάντα η ημέρα
Ίσως ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που μπορούμε να μάθουμε είναι να μην εμπιστευόμαστε απόλυτα κάθε σκέψη που γεννιέται μέσα σε μια κακή στιγμή.
Όταν είμαστε φορτισμένοι, ο εγκέφαλός μας αναζητά εξηγήσεις. Και πολλές φορές βρίσκει τις πιο απαισιόδοξες. «Δεν με υπολογίζουν», «όλα πάνε στραβά», «δεν θα τα καταφέρω», «κανείς δεν με καταλαβαίνει».
Μπορεί όμως η αλήθεια να είναι πολύ πιο απλή: απλώς σήμερα δεν είμαστε στα καλύτερά μας.
Και αυτό επιτρέπεται.
Πηγή: pinterest.com
Μπορείς να μη σώσεις τη μέρα σου
Έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε κάθε κακή διάθεση σαν κάτι που πρέπει αμέσως να διορθώσουμε. Να γίνουμε παραγωγικοί, να χαμογελάσουμε, να «ανεβάσουμε» τον εαυτό μας. Όμως μερικές φορές το πιο υγιές πράγμα δεν είναι να προσπαθήσουμε να κάνουμε τη μέρα τέλεια.
Είναι να της επιτρέψουμε να είναι απλώς… μέτρια.
Να κάνουμε ένα βήμα πίσω. Να μην πάρουμε σημαντικές αποφάσεις πάνω στα νεύρα μας. Να μην ανοίξουμε έναν καβγά επειδή εκείνη τη στιγμή όλα μας φαίνονται λάθος. Να φάμε κάτι, να κοιμηθούμε, να βγούμε λίγο έξω, να ακούσουμε μουσική ή απλώς να αφήσουμε τον χρόνο να περάσει.
Γιατί η διάθεση είναι μεταβλητή. Αυτό που αισθανόμαστε στις οκτώ το βράδυ δεν είναι απαραίτητα αυτό που θα αισθανόμαστε αύριο το πρωί.
Πηγή: pinterest.com
Και αν αυτό γίνεται συνέχεια;
Είναι σημαντικό να ξεχωρίζουμε τις φυσιολογικές διακυμάνσεις της διάθεσης από επίμονες ή έντονες μεταβολές που επηρεάζουν σημαντικά την καθημερινότητα, τις σχέσεις, την εργασία ή τον ύπνο. Αν οι εναλλαγές είναι συχνές, έντονες ή δύσκολα διαχειρίσιμες, η συζήτηση με έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά.
Γιατί δεν χρειάζεται να περιμένεις μέχρι να «μην αντέχεις άλλο» για να ζητήσεις βοήθεια.
Και ίσως τελικά το ζητούμενο δεν είναι να έχουμε πάντα καλή διάθεση. Είναι να μπορούμε να αναγνωρίζουμε τη στιγμή που η διάθεσή μας παίρνει το τιμόνι και να της λέμε, ήρεμα: «Σε βλέπω. Αλλά δεν θα αποφασίσεις εσύ για όλα σήμερα».
Ο Οκτώβριος είναι ίσως ο καλύτερος μήνας για διάβασμα. Οι μέρες μικραίνουν, η θερμοκρασία πέφτει, τα βράδια αποκτούν αυτό το λίγο πιο σκοτεινό mood, και ξαφνικά το να περάσεις μερικές ώρες στον καναπέ με ένα βιβλίο μοιάζει με το ιδανικό βράδυ της Παρασκευής. Και φυσικά, κάπου εδώ μπαίνει και η halloween season.
Αυτό, όμως, δε σημαίνει απαραίτητα ότι θέλουμε να διαβάσουμε horror.
Δε χρειάζεται να διαβάζεις ιστορίες με φαντάσματα, τέρατα και serial killers για να μπεις στο κλίμα του Οκτωβρίου. Ένα βιβλίο μπορεί να είναι spooky χάρη στην ατμόσφαιρα του, στα μυστικά που κρύβει, σε ένα παλιό σπίτι, σε μια παράξενη οικογένεια ή απλώς στην αίσθηση ότι κάτι δεν είναι ακριβώς όπως φαίνεται.
Source: pinterest.com
Αν, λοιπόν, θέλεις φέτος να κινηθείς λίγο έξω από τα καθαρά horror αναγνώσματα, αυτές οι πέντε επιλογές είναι ένα καλό σημείο να ξεκινήσεις. Άλλες είναι σκοτεινές, άλλες μυστηριώδεις, άλλες έχουν supernatural στοιχεία και κάποιες δεν έχουν τίποτα το υπερφυσικό. Όλες, όμως, έχουν κάτι που ταιριάζει απόλυτα στις νύχτες του Οκτωβρίου.
Ας ξεκινήσουμε με ένα βιβλίο που δεν έχει ούτε φαντάσματα ούτε τέρατα, αλλά καταφέρνει να γίνει ανατριχιαστικό με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο.
Source: pinterest.com
Στο The Secret History, ο Richard Papen φεύγει από την Καλιφόρνια για να σπουδάσει σε ένα μικρό, ελιτίστικο κολέγιο της Νέας Αγγλίας. Εκεί γνωρίζει μια κλειστή ομάδα φοιτητών κλασικών σπουδών, οι οποίοι φαίνεται να ζουν σε έναν δικό τους κόσμο, μακριά από τους υπόλοιπους συμφοιτητές τους. Πολύ σύντομα, η γοητεία που ασκούν πάνω του μετατρέπεται σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό, καθώς πίσω από την ακαδημαϊκή τους ζωή κρύβονται μυστικά, εμμονές και ένα έγκλημα.
Το The Secret History δεν είναι horror, αλλά έχει κάτι βαθιά ανησυχητικό. Η απομόνωση του κολεγίου, η αίσθηση ότι κάτι έχει ήδη πάει στραβά και οι χαρακτήρες που μοιάζουν να κρύβουν συνεχώς κάτι δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που ταιριάζει ιδανικά στον Οκτώβριο.
Δε χρειάζεσαι φαντάσματα όταν έχεις μια παρέα ανθρώπων που δε θα εμπιστευόσουν ούτε για πέντε λεπτά.
Αν το υπερφυσικό δεν είναι απαραίτητα το στοιχείο που ψάχνεις, αλλά θέλεις κάτι πραγματικά σκοτεινό, τότε ο Καστανάνθρωπος είναι η ιδανική επιλογή.
Το αστυνομικό θρίλερ του Søren Sveistrup μάς μεταφέρει στη Δανία, όπου η αστυνομία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια σειρά από φρικιαστικές δολοφονίες. Σε κάθε σκηνή εγκλήματος υπάρχει ένας μικρός καστανάνθρωπος, ένα φαινομενικά αθώο χειροποίητο ανθρωπάκι που αποκτά πολύ πιο ανατριχιαστική σημασία. Η έρευνα οδηγεί τους ντετέκτιβ σε ένα δίκτυο από μυστικά, ενώ όσο πλησιάζουν στην αλήθεια τόσο περισσότερο συνειδητοποιούν ότι η υπόθεση είναι πολύ πιο σύνθετη απ’ όσο αρχικά πίστευαν.
Το δυνατό του σημείο για αυτή την εποχή είναι κυρίως η ατμόσφαιρα. Η κρύα Δανία, οι σκοτεινές σκηνές, η έρευνα που ξετυλίγει όλο και περισσότερα μυστικά και φυσικά το creepy στοιχείο του καστανάνθρωπου δημιουργούν ακριβώς εκείνο το mood που θέλεις για ένα βράδυ του Οκτωβρίου. Η ιστορία έχει μεταφερθεί και στη μικρή οθόνη, σε τηλεοπτική σειρά που καταφέρνει να αποδώσει με εξαιρετικό τρόπο τα dark vibes και την ένταση του βιβλίου.
Αν ψάχνεις κάτι που να συνδυάζει οικογενειακό δράμα, gothic ατμόσφαιρα και υπερφυσικά στοιχεία, το Blackwater είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες επιλογές της λίστας.
Η σειρά ακολουθεί την οικογένεια Caskey και ξεκινά σε μια μικρή πόλη της Αλαμπάμα, όπου μια μεγάλη πλημμύρα αλλάζει τα πάντα και μια μυστηριώδης γυναίκα, η Elinor Dammert, εμφανίζεται από το πουθενά. Η άφιξη της θα συνδεθεί με την πανίσχυρη οικογένεια Caskey και θα επηρεάσει τις ζωές των μελών της για πολλές δεκαετίες.
Από εκεί και πέρα, η ατμόσφαιρα γίνεται όλο και πιο παράξενη. Οικογενειακά μυστικά, εξουσία, εμμονές και μια διαρκής αίσθηση ότι υπάρχει κάτι που δεν μπορείς ακριβώς να εξηγήσεις συνδυάζονται με το Southern Gothic στοιχείο του βιβλίου. Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχει κάτι παράξενο στην καρδιά της ιστορίας, κάτι που δίνει σε ολόκληρη τη σειρά μια απόκοσμη διάσταση.
Και κάπου εδώ βρίσκεται όλη η γοητεία του. Δεν προσπαθεί να σε τρομάξει σε κάθε σελίδα. Σε βάζει, όμως, σε έναν κόσμο που είναι τόσο όσο αλλόκοτος και παράξενος ώστε να μην αισθάνεσαι ποτέ εντελώς άνετα μέσα του.
Για μια πιο ψυχολογική προσέγγιση του Halloween, υπάρχει φυσικά Η Σιωπηλή Ασθενής του Alex Michaelides.
Η Alicia Berenson είναι μια επιτυχημένη ζωγράφος που ζει στο Λονδίνο με τον σύζυγο της. Μια νύχτα όμως, εκείνος βρίσκεται νεκρός και η Alicia κατηγορείται για τη δολοφονία του. Από εκείνη τη στιγμή, σταματά να μιλά, χωρίς καμία εξήγηση. Η σιωπή της γίνεται εμμονή για τον Theo Faber, έναν ψυχοθεραπευτή που προσπαθεί να καταλάβει τι πραγματικά συνέβη εκείνο το βράδυ και γιατί η Alicia αρνείται να μιλήσει.
Η Σιωπηλή Ασθενής ταιριάζει στον Οκτώβριο για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο. Σε κάνει να αμφιβάλλεις συνεχώς για όσα ξέρεις. Δεν χρειάζεται να υπάρχει κάτι υπερφυσικό για να δημιουργηθεί ένταση, αρκεί ένας φόνος, ένας χαρακτήρας που αρνείται να μιλήσει και η υποψία ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου μπροστά σου.
Είναι από εκείνα τα ψυχολογικά θρίλερ που λειτουργούν ιδιαίτερα καλά όταν θέλεις κάτι σκοτεινό και αγωνιώδες, χωρίς να περάσεις απαραίτητα στον τρόμο. Και, φυσικά, είναι ακόμη καλύτερο όταν διαβάζεται σε ένα ήσυχο σπίτι, αργά το βράδυ.
Και φυσικά, μια λίστα για βιβλία ιδανικά για τον Οκτώριο δε θα μπορούσε να μην έχει Stephen King. Αυτή τη φορά, όμως, όχι με το κλασικό horror για το οποίο είναι γνωστός.
Στο Παραμύθι (Fairy Tale), ο νεαρός Charlie Reade κληρονομεί ουσιαστικά την ευθύνη ενός μυστηριώδους σπιτιού και του ηλικιωμένου ιδιοκτήτη του. Σύντομα ανακαλύπτει ότι πίσω από την καθημερινότητα που γνωρίζει υπάρχει ένας κρυμμένος κόσμος, ένας κόσμος που μοιάζει βγαλμένος από τα σκοτεινότερα παραμύθια.
Και εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον. Ο King παίρνει την ιδέα του κλασικού παραμυθιού και την περνά μέσα από το δικό του φίλτρο. Υπάρχει ένας παράλληλος κόσμος, παράξενα πλάσματα, μαγεία και μια αποστολή που γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη.
Το Παραμύθι δεν είναι το βιβλίο που θα επιλέξεις αν ψάχνεις τον κλασσικό King. Είναι, όμως, ιδανικό αν θέλεις κάτι σκοτεινό, περιπετειώδες και λίγο αλλόκοτο, ένα βιβλίο που αγχώνεσαι για το πού θα καταλήξει, που θυμίζει παραμύθι, αλλά σίγουρα όχι εκείνα που διαβάζαμε όταν ήμασταν παιδιά.
Source: pinterest.com
Για τον Οκτώβριο δεν χρειάζεσαι απαραίτητα τρόμο, μάγισσες και βρυκόλακες.
Υπάρχει κάτι στον Οκτώβριο που κάνει ακόμη και τα πιο συνηθισμένα απογεύματα να μοιάζουν λίγο διαφορετικά. Ίσως είναι που βραδιάζει νωρίς, ο κρύος καιρός που σε κρατάει περισσότερο μέσα ή απλά η αίσθηση ότι αυτή την εποχή επιτρέπεται να στραφούμε σε ιστορίες με λίγο περισσότερη ένταση και μυστήριο.
Και κάπως έτσι, ένα βιβλίο που υπό άλλες συνθήκες θα διάβαζες οποιαδήποτε εποχή του χρόνου, τον Οκτώβριο αποκτά άλλη ατμόσφαιρα. Ειδικά όταν το ανοίγεις ένα βράδυ που βρέχει έξω και δεν έχεις κανέναν απολύτως λόγο να βγεις από το σπίτι.
Η νέα σειρα που θα κολλήσεις, ακούει στο τίτλο Below. Πηγή: bloody-disgusting
Έχουμε πλέον εγκλιματιστεί για τα καλά στον Σεπτέμβρη. Η ζέστη αρχίζει σιγά-σιγά να υποχωρεί, οι καλοκαιρινές διακοπές μοιάζουν ήδη λίγο μακρινές και κάπου ανάμεσα στις δουλειές, τις υποχρεώσεις και τα πρώτα βράδια που θέλουν περισσότερο καναπέ, αρχίζουμε να ψάχνουμε τι θα βλέπουμε τους επόμενους μήνες.
Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς: μαζί με το «τι θα φορέσω φέτος τον χειμώνα;» έρχεται και το πολύ πιο σημαντικό «τι σειρά θα λιώσω φέτος τον χειμώνα;».
Κάπως έτσι, λοιπόν, ανοίγεις το Netflix χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες. Ρίχνεις μια ματιά στις νέες κυκλοφορίες, χαζεύεις τίτλους, βλέπεις trailers… μέχρι που εμφανίζεται μπροστά σου ένα που σε κάνει να σταματήσεις.
Ένα ψαροχώρι. Η θάλασσα. Κάτι άγνωστο που βρίσκεται από κάτω. Και άνθρωποι που μάλλον θα έπρεπε να έχουν μείνει μακριά από το νερό.
Αυτό είναι το Below.
Τι ακριβώς είναι το Below;
Το Below είναι η νέα limited σειρά θρίλερ και τρόμου του Netflix, η οποία μας μεταφέρει σε μια απομονωμένη κοινότητα στο Newfoundland του Καναδά.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Calvin Penney, ένας ψαράς και πατέρας τριών παιδιών, τον οποίο υποδύεται ο Josh Hartnett. Η ζωή του αλλάζει όταν ένα μυστηριώδες θαλάσσιο πλάσμα αρχίζει να απειλεί την κοινότητά του.
Τι θα δούμε στη νέα σειρά; Πηγή: Pinterest.com
Και αν μέχρι εδώ σκέφτεσαι «οκ, άλλη μία σειρά με ένα τέρας», περίμενε.
Γιατί το Below φαίνεται να θέλει να παίξει περισσότερο με το μυστήριο του τι είναι αυτό το πλάσμα παρά να μας το σερβίρει από το πρώτο επεισόδιο.
Γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ κάτι που βρίσκεται στη θάλασσα;
Υπάρχει κάτι ιδιαίτερα τρομακτικό με τα πλάσματα που έρχονται από το νερό.
Ίσως επειδή, σε αντίθεση με ένα τέρας που βρίσκεται σε ένα δάσος ή σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι, δεν μπορούμε πραγματικά να ξέρουμε τι υπάρχει κάτω από εμάς όταν κολυμπάμε.
Το μεγαλύτερο μέρος του ωκεανού παραμένει ανεξερεύνητο και η ίδια η φύση έχει φροντίσει να μας δώσει μερικά εξαιρετικά παράξενα παραδείγματα ζωής στα βάθη του.
Έχουμε δει ταινίες με γιγάντια καλαμάρια, τον Κράκεν, τον μύθο του τέρατος του Λοχ Νες, την Ανακόντα και πεινασμένους καρχαρίες. Πλάσματα του νερού που ζουν σε τεράστιες πιέσεις και συνθήκες που μοιάζουν σχεδόν εξωγήινες.
Μια μίνι σειρά μυστηρίου που θα σε αιχμαλωτίσει. Πηγή: Instagram. Προφίλ: Netflix Canada
Οπότε, όταν μια σειρά μάς λέει ότι υπάρχει κάτι εκεί κάτω, το nerd μυαλό μας κάνει αμέσως αυτό που ξέρει καλύτερα: Ωραία. Τι είδους κάτι;Μήπως κάπου ανάμεσα στη μυθολογία και την πραγματική θαλάσσια βιολογία βρίσκεται το τέλειο έδαφος για ένα creature horror;
Το Below, τουλάχιστον από όσα μας αφήνει να δούμε μέχρι στιγμής, δεν αποκαλύπτει όλα τα χαρτιά του. Γιατί ένα τέρας είναι πολύ πιο τρομακτικό όταν βλέπεις πρώτα το ίχνος του και τη σκιά του…
Και το cast;
Στον πρωταγωνιστικό ρόλο βρίσκεται ο Josh Hartnett, ο οποίος υποδύεται τον Calvin Penney, έναν ψαρά που προσπαθεί να προστατεύσει την οικογένειά του από την απειλή που έρχεται από τη θάλασσα.
Στο πλευρό του βρίσκεται η Mackenzie Davis, στον ρόλο της Fonda Howander, μιας θαλάσσιας ερευνήτριας. Και αυτή η παρουσία είναι ιδιαίτερα σημαντική, γιατί η ιστορία δεν βασίζεται μόνο στον φόβο. Υπάρχει και η προσπάθεια να καταλάβουν οι χαρακτήρες τι ακριβώς αντιμετωπίζουν.
Ένα πολλά υποσχόμενο cast. Πηγή: Instagram. Προφίλ: Netflix Canada
Και μετά έχουμε τον Charlie Heaton. Ναι, τον Jonathan από το Stranger Things. Όποια πέτρα και να σηκωθείς, αυτό το καστ θα βρεις από κάτω. Εδώ, όμως, αφήνουμε πίσω το Hawkins και το Upside Down και μεταφερόμαστε σε ένα απομονωμένο ψαροχώρι του Newfoundland.
Μόνο που, αντί να ψάχνουμε τι κρύβεται σε μια άλλη διάσταση, αυτή τη φορά κοιτάμε προς τα κάτω.
Στο cast συμμετέχουν επίσης οι Ruby Stokes και Rohan Campbell, συμπληρώνοντας την οικογένεια και την κοινότητα γύρω από την οποία εξελίσσεται η ιστορία.
Τον Οκτώβριο στο Netflix. Πηγή: Instagram. Προφίλ: Netflix Canada
Το παρελθόν ίσως κρύβει την απάντηση
Το μυστήριο, όμως, δεν ξεκινά με την εμφάνιση του πλάσματος. Ο Calvin κουβαλά ήδη ένα οικογενειακό μυστικό: τον μυστηριώδη θάνατο του πατέρα του, ο οποίος συνέβη δεκαετίες πριν. Και ξαφνικά έχουμε δύο διαφορετικά μυστήρια.
Τι υπάρχει στη θάλασσα; Και ακόμη σημαντικότερο: Μήπως υπήρχε εκεί πολύ πριν το καταλάβουν;
Το Below είναι limited series έξι επεισοδίων, τα οποία θα κυκλοφορήσουν όλα μαζί στο Netflix.
Η πρεμιέρα έχει προγραμματιστεί για τις 8 Οκτωβρίου 2026, οπότε μέχρι τότε έχουμε αρκετό χρόνο για να κάνουμε αυτό που κάνει κάθε σωστός nerd πριν από μια σειρά μυστηρίου:
να δούμε ξανά το trailer, να κάνουμε pause στα ύποπτα σημεία, να ψάξουμε κάθε περίεργη σκιά στο background.
Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι κάτι υπάρχει εκεί κάτω.
Δεν χρειάζεται ακόμη να ξέρουμε τι είναι το πλάσμα.
Δεν χρειάζεται να μας πουν αν πρόκειται για έναν σύγχρονο κρακεν, ένα άγνωστο είδος ή κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί.
Αρκεί το γεγονός ότι υπάρχει.
Κάτω από την επιφάνεια.
Στο σκοτάδι.
Και περιμένει.
Οπότε, αν ψάχνετε από τώρα κάτι για τις βραδιές του φθινοπώρου και του χειμώνα, ίσως αξίζει να βάλετε το Below στη λίστα σας.
Υπάρχουν βιβλία που τα τελειώνεις, τα βάζεις στη βιβλιοθήκη και προχωράς στο επόμενο. Και υπάρχουν και βιβλία που, όταν φτάσεις στην τελευταία σελίδα, σε αφήνουν με ένα πολύ συγκεκριμένο πρόβλημα. Και τώρα, τι διαβάζω;
Για πολλούς αναγνώστες, το A Court of Thorns and Roses της Sarah J. Maas ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Γιατί το ACOTAR δεν είναι απλώς ένα romantasy βιβλίο. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος με ξωτικά, μαγεία, πολιτικά παιχνίδια, δυνατές ηρωίδες, morally grey χαρακτήρες και, φυσικά, αρκετό romance για να μας κάνει να ξεχνάμε ότι κάποτε είχαμε φυσιολογικά standards.
Το δύσκολο, λοιπόν, δεν είναι να βρεις ένα ακόμη βιβλίο romantasy. Είναι να βρεις εκείνο το βιβλίο που θα σου δώσει ξανά το ίδιο συναίσθημα. Και επειδή ο κάθε αναγνώστης είναι μοναδικός, και δεν ξεχωρίσαμε το ACOTAR όλοι για τους ίδιους λόγους, συγκέντρωσα παρακάτω κάποιες προτάσεις που ίσως αποτελέσουν το επόμενο αγαπημένο σου βιβλίο.
Αν αυτό που αγάπησες ήταν το slow-burn romance, τους fae και τις επικίνδυνες σχέσεις…
Αν μετά το ACOTAR αυτό που πραγματικά σου έχει λείψει είναι οι fae, η πολιτικές διαμάχες και αυτό το slooooow-burn romance, το A Tongue So Sweet and Deadly είναι μια πολύ καλή αρχή.
Η Elessia είναι half-fae και διαθέτει μια ιδιαίτερα επικίνδυνη ικανότητα, μπορεί να αναγκάσει κάποιον να κάνει ό,τι θέλει απλώς κοιτώντας τον στα μάτια. Μετά από ένα τραγικό ατύχημα, όμως, καταλήγει φυλακισμένη του βασιλιά, και αναγκάζεται να του ορκιστεί πίστη μέσω ενός blood oath.
Πέντε χρόνια αργότερα, ο βασιλιάς έρχεται να εισπράξει το χρέος της. Η Elessia πρέπει να διεισδύσει στον κόσμο των ανθρώπων και να κατασκοπεύσει τις εκλογές, προκειμένου να ανακαλύψει αν ο human αντιβασιλέας έχει σχέση με παράξενα γεγονότα που συμβαίνουν στη χώρα των fae. Το πρόβλημα είναι ότι όσο τον πλησιάζει, τόσο περισσότερα μυστικά αποκαλύπτονται, και η αποστολή της αρχίζει να γίνεται πολύ πιο περίπλοκη από όσο περίμενε. Έχει slow burn, enemies-to-lovers, love triangle, πολιτική ίντριγκα και αρκετά μυστικά για να σε κάνουν να μη θες να το αφήσεις.
Με άλλα λόγια, αν το ACOTAR σου άφησε την ανάγκη για ακόμη ένα romantasy όπου κανείς δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται, βάλε το στη TBR σου.
Αν θέλεις περισσότερο epic fantasy και world-building…
Ναι, ξέρω. Αν έχεις διαβάσει το ACOTAR και ψάχνεις τι να διαβάσεις μετά, είναι σχεδόν αδύνατο να μη σου προτείνει κάποιος το Throne of Glass. Και υπάρχει λόγος.
Η σειρά ξεκινά με την Celaena Sardothien, μια νεαρή assassin που βρίσκεται μπλεγμένη σε έναν διαγωνισμό για να κερδίσει την ελευθερία της. Όσο όμως η ιστορία εξελίσσεται, ο κόσμος μεγαλώνει, η πλοκή γίνεται πολύ πιο σύνθετη και η σειρά μετατρέπεται σε ένα απίστευτο epic fantasy. Αν στο ACOTAR αγάπησες τη Sarah J. Maas για το world-building, τους χαρακτήρες και το γεγονός ότι μια φαινομενικά απλή ιστορία μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο, το Throne of Glass αξίζει σίγουρα μια θέση στη TBR σου.
Και ναι, χρειάζεται λίγη υπομονή στην αρχή. Αλλά όσοι έχουν φτάσει μέχρι το τέλος της σειράς ξέρουν ότι η υπομονή ανταμείβεται.
Υπάρχουν romantasy ηρωίδες που προσπαθούν να σώσουν τον κόσμο. Και μετά υπάρχει η Harlow Carrenwell.
Η Harlow είναι η νεότερη κόρη μιας ισχυρής μαγικής οικογένειας και έχει ένα μάλλον ιδιαίτερο χάρισμα – κάθε άνθρωπος που φιλάει πεθαίνει. Η οικογένεια της χρησιμοποιεί αυτή τη δύναμη για να εξοντώνει τους αντιπάλους της, ενώ η ίδια έχει και μια δεύτερη, κρυφή ζωή ως vigilante που κυνηγά κακοποιητικούς άντρες. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν παντρεύεται τον Henry Havenwood, τον έναν άντρα που, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, δεν πεθαίνει από το φιλί της. Και κάπου εδώ ξεκινά το πραγματικό πρόβλημα.
Το The Poison Daughter έχει true enemies-to-lovers, forced proximity, marriage of convenience, vampires, μυστικά και αρκετό spice, όσο χρειάζεται για ένα απολαυστικότατο standalone βιβλίο.
Αν θέλεις fantasy romance με πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα…
Αν το romantasy που ψάχνεις είναι λίγο πιο σκοτεινό και gothic από το ACOTAR, τότε το Crown Me Dead μπορεί να είναι ακριβώς αυτό που αναζητάς.
Η πρωταγωνίστρια μας είναι η κόρη ενός νεκροθάφτη και έχει μάθει να ζει ανάμεσα στους νεκρούς. Όταν ο αδερφός της αρρωσταίνει, της προσφέρεται μια συμφωνία – να ταξιδέψει στην πρωτεύουσα, να αποπλανήσει τον βασιλιά, να γίνει βασίλισσα και να πεθάνει, με αντάλλαγμα τη ζωή του αδερφού της.
Ναι, καλά διάβασες. Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκονται ένας καταραμένος βασιλιάς, ένας επικίνδυνος άντρας που σχεδιάζει τον θάνατο της, προδοσίες και μια ηρωίδα που αρνείται να παίξει το πιόνι κανενός.
Αν λοιπόν θέλεις dark fantasy romance, morally grey χαρακτήρες και αρκετό δράμα, το Crown Me Dead είναι μια επιλογή που δε θα σε απογοητεύσει.
Αν μετά το ACOTAR θέλεις κάτι πιο σκοτεινό, πιο ενήλικο και πολύ πιο emotionally heavy, το The Plated Prisoner είναι αυτό που ψάχνεις, με το προτέρημα ότι είναι μία ολοκληρωμένη σειρά.
Εδώ το romance δεν έρχεται γρήγορα και σίγουρα δεν είναι το κλασικό “γνωρίστηκαν, τσακώθηκαν, ερωτεύτηκαν”. Η σειρά χτίζεται πολύ αργά, με την ηρωίδα να περνά μια μεγάλη προσωπική μεταμόρφωση και την ιστορία να γίνεται σταδιακά όλο και πιο σκοτεινή. Τα arcs των χαρακτήρων, τα plot twists και οι αναπάντεχες στιγμές καθορίζουν αυτή την ιστορία, και την καθιστούν απλά απολαυστική.
Αν σου αρέσουν οι morally grey χαρακτήρες, το slow burn, ο πόλεμος βασιλείων και οι ηρωίδες που ξεκινούν από πολύ χαμηλά για να καταλήξουν να διεκδικούν τη δύναμη τους, εδώ θα τα βρεις όλα. Το μόνο που πρέπει να ξέρεις πριν ξεκινήσεις είναι να μην περιμένεις να σε κερδίσει από τις πρώτες 50 σελίδες. Είναι από εκείνες τις σειρές που χτίζουν τον κόσμο του αργά, και οι αναγνώστες συχνά αναφέρουν ότι χρειάζεται να επιμείνεις στα πρώτα βιβλία.
✨ Τελικά, ποιο να διαλέξεις;
Αν υπάρχει ένα πράγμα που μας έχει μάθει το ACOTAR, είναι ότι ένα καλό romantasy δεν χρειάζεται να είναι απλώς μια ιστορία αγάπης μέσα σε έναν κόσμο φαντασίας. Θέλουμε να δεθούμε με τους χαρακτήρες, να έχουμε λόγο να νοιαζόμαστε για το τι θα συμβεί και, ιδανικά, να κοιτάμε το ρολόι στις δύο το πρωί και να σκεφτόμαστε ότι “ένα τελευταίο κεφάλαιο” είναι μια απολύτως λογική απόφαση.
Και ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που είναι τόσο δύσκολο να βρεις τι θα διαβάσεις μετά.
Γιατί, μετά από ένα βιβλίο που σε έκανε να κολλήσεις τόσο πολύ, το επόμενο περνάει από μια μάλλον άδικη σύγκριση. Οι χαρακτήρες δεν είναι αρκετά ενδιαφέροντες, το romance δεν έχει αρκετή ένταση, ο κόσμος δεν είναι αρκετά μεγάλος, κ.ο.κ.
Το καλύτερο που μπορεί να κάνει ένα βιβλίο μετά το ACOTAR δεν είναι να προσπαθήσει να γίνει το νέο ACOTAR. Είναι να σου δώσει έναν διαφορετικό κόσμο για να κολλήσεις, έναν καινούργιο χαρακτήρα για να κάνεις fictional crush και, ιδανικά, ένα καινούργιο rabbit hole για να χαθείς μέσα του.
Το μόνο πρόβλημα είναι ότι, κάπου στην πορεία, η TBR σου θα έχει μεγαλώσει ξανά επικίνδυνα.
Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Δεν είμαστε εδώ για τη λογική. Είμαστε εδώ για να διαβάσουμε.
Χρησιμοποιούμε cookies για να εξασφαλίσουμε ότι σας παρέχουμε τη βέλτιστη εμπειρία της ιστοσελίδας μας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας υποθέτουμε ότι αποδέχεστε τη χρήση τους.
