Καλή χρονιά καλώς ήρθες στο 2026!
Η αντίστροφη μέτρηση για την νέα χρονιά ξεκίνησε και μαζί της η προσμονή για το μεγάλο φινάλε του Stranger Things. Τα λαμπόνια ξαναέλαμψαν, οι βάφλες περιμένουν στο τραπέζι, παρέα με το επιτραπέζιο DnD και τα μυστήρια θα λυθούν. Το τελευταίο επεισόδιο γεμάτο με όλη την παιδική νοσταλγία μας, ήταν ετοιμοπόλεμο απέναντι στο κακό, ειλικρινές απέναντι σε εμάς, και ίσως το αριστούργημα όλων των επεισοδίων των science fiction σειρών.
Για πολλούς τα τρία προηγούμενα επεισόδια, που οδηγούν στο φινάλε, ήταν μέτρια, όμως το κλείσιμο της ιστορίας μας, ήταν μοναδικό. Το φινάλε έσπασε κάθε ρεκόρ διαρκείας, με 2 ώρες και 22 λεπτά, και κηρύχθηκε το μεγαλύτερο στην ιστορία του Netflix. Οι Duffer Brothers το αντιμετώπισαν σαν μια blockbuster ταινία. Και αναμφίβολα, θα είμασταν οι πρώτοι στην ουρά για να την δούμε.
Το τέλος δεν είναι ακριβώς ανακουφιστικό, ναι θεωρείται ένα happy end, αλλά με την αίσθηση της αναπόφευκτης σύγκρουσης, και της χαρμολύπης. Ένα επεισόδιο, μια σειρά, ύμνος για τις παιδικές φιλίες, που μένουν χαραγμένες στην ψυχή μας. Το τελευταίο επεισόδιο δεν ήταν απλά το φινάλε, ήταν ένας αποχαιρετισμός με βουρκωμένα μάτια. Κλάψαμε χωρίς ενοχές, γιατί είδαμε την φιλία, όπως όλοι θέλουμε να την δούμε: αληθινή και παντοτινή, γιατί είδαμε την δύναμη να είσαι διαφορετικός, και την σημασία να πιστεύεις σε μία θεωρία. Ήταν το επεισόδιο που δεν το βλέπεις απλά, αλλά το νιώθεις.
Και εγώ προσωπικά στηρίζω την θεωρία που έκανε ο Mike. Mike I believe.
Ας πάρουμε τα πράγματα όμως με την σειρά τους, και ας συνεχίσουμε από όπου μείναμε. Για άλλη μια φορά προειδοποιώ με πινακίδα spoiler alert. Οι φανατικοί της σειράς του Stranger Things είχανε ξεψαχνίσει κάθε προηγούμενο επεισόδιο και στήριζαν κάθε τολμηρή θεωρία, που και εγώ για λίγο πείστηκα. Έπεσαν μέσα με την θεωρία του μονοκύαλου, ήταν το κλειδί για την πύλη στην τελευταία ανάμνηση του Vecna-Henry. Όπως και στη φυλακή των παιδιών, που τελικά είναι ο Mindflyer. Ίσως και σε άλλες, υπήρξε καταιγισμός ιδεών για την εξέλιξη της σειράς. Και το τελευταίο επεισόδιο άφησε πολλά ερωτήματα και χώρο για νέες θεωρίες, αλλά ταυτόχρονα πέρασε και πολλά μηνύματα…
Γιατί οι Duffer brothers έκαναν spoil του τέλους του Stranger Things στο Tonight show;
Η αλήθεια είναι ότι δεν είχαν σκοπό να «ταράξουν» τους φανς, πράγματι σε μία σκηνή ρισκάρεται η ζωή του Steve. Στόχος ήταν να δείξουν ότι παρά την ζήλεια και την αντιπαλότητα ανάμεσα τους, η φιλία ανάμεσα στον Steve και τον Jonathan είναι πολύ πιο δυνατή. Και μάλιστα ο κίνδυνος να χαθεί ο Steve, ήταν και η απαραίτητη κίνηση για να φέρει τους δύο χαρακτήρες κοντά.
Η Eleven δηλαδή πεθαίνει;
Δεν υπάρχει σαφήνεια ούτε στο επεισόδιο, ούτε στα λεγόμενα των δημιουργών της σειράς για το αν η Eleven ζει, ή πεθαίνει στο τέλος. Η θεωρία του Mike είναι ότι με την βοήθεια της Kali, ξεγέλασε τους πάντες και βρήκε χρόνο να διαφύγει. Αλλωστε με τόσο κρυπτονίτη γύρω της, πως κατάφερε να εισβάλει στο μυαλό του Mike και να τον αποχαιρετήσει; Και χωρίς να ματώσει η μύτη της; Οι Duffer brothers πάντως, αναφέρουν ότι δεν είχαν σκοπό να δείξουν την Eleven να μένει στο Hawkins με την παρέα της στο τέλος. Ήθελαν να παραμείνει με τις δυνάμεις της, αφού η παρουσία της είναι συνδεδεμένη με την μαγεία και δεν θέλαν να φθαρεί ο χαρακτήρας του Stranger Things.
Ο Vecna-Henry ήταν καλός;
Εξαρτάται πως το βλέπει ο καθένας! Όσο παρεξηγημένος χαρακτήρας και να ήταν, δεν δικαιολογεί την επίθεση του στον άνθρωπο με την βαλίτσα. Πόσο μάλλον όταν δεν είχε κυριευτεί από το Mindflyer. Είχε συζητηθεί να τον μεταμορφώσουν σε καλό ήρωα, που θα αντιστέκονταν στο Mindflyer, αλλά οι duffer brothers το διατήρησαν σαν villain, αφού η κακή ανάμνηση ήταν πολύ πιο δυνατή από τον ίδιο.
Την στιγμή της επίθεσης στον Vecna που είναι τα demongorgon;
Τα memes σχετικά με αυτό ήταν ξεκαρδιστικά. Όντως γιατί δεν εμφανίστηκαν πουθενά; Αφού αποτελούν όλοι τους ένα συμβιωτικό σύστημα, γιατί δεν ένιωσαν την απειλή; Η απάντηση των δημιουργών ήταν ότι η επίθεση ήταν αιφνιδιαστική, οπότε και δεν αντιλήφθηκαν κάτι για να αντεπιτεθούν…
Ο Will δεν ένιωσε πόνο όταν σκότωναν τον Vecna;
Πρώτα σκοτώθηκε ο Mindflyer. Από την στιγμή εκείνη και μετά δεν μπορεί να συνδεθεί ξανά στο μυαλό του Vecna, για τον λόγο αυτό δεν ένιωσε πόνο. Βέβαια δεν έδειξαν πώς αντιδρά ο Will, κατά την διάρκεια της μάχης του με την Eleven, αλλά μας αρκεί…
Ο στρατός και η Dr. Kay τι απέγιναν;
Υποθέτουμε ότι έφυγαν, αφού δεν υπάρχει πια η Eleven, καταστρέφονται και τα σχέδια τους και αποχωρούν.
Ο Murray τι απέγινε;
Ότι και ο στρατός. Υπόθετουμε έφυγε και αυτός κι είναι καλά, λένε οι δημιουργοί.
Οι απορίες είναι και άλλες. Εφόσον οι Joyce, Karen, Hopper, ο πατέρας του Steve, ήταν όλοι συμμαθητές με τον Henry Creel, γιατί κανένας δεν τον αναγνώρισε; Η’ έστω αυτός τους ίδιους; Επίσης, γιατί διάλεξε να αιχμλωτίσει τον Will κι όχι κάποιο άλλο παιδί; Το τέλος δείχνει ότι όλα είναι ένα παιχνίδι DnD; Η πέτρα στο χέρι του Henry από που προήλθε; Και άλλα πόσα κενά στην πλοκή του Stranger Things.
Αλλά αντικειμενικά, πώς θα μπορούσε να κλείσει η σειρά καλύτερα; Ναι, υπήρχαν κενά, και πολλά ερωτήματα δεν απαντήθηκαν. Εμένα προσωπικά δεν με πείραξε αυτό, μου άρεσε η επιστημονική εξήγηση όλης τη σειράς και το plot twist, και τα κενά είναι απλά για να αιωρούνται και να σχηματίζει ο καθένας την δική του θεωρία. Άλλωστε επιστημονική φαντασία είναι, βάλε κι εσύ την φαντασία σου να δουλέψει.
Για εμένα δεν υπήρξε ποτέ τόσο καλά δομημένη σειρά, που να συνδυάζει συναίσθημα νοσταλγίας και προσμονής μαζί. Ύστερα από τα Harry Potter, τα Star Wars και τα Φιλαράκια που με μεγάλωσαν, η σειρά αυτή με ωρίμασε. Και ήταν-είναι μια σειρά που με συντρόφευε σε σημαντικές φάσεις της ζωής μου, και διατηρούσε την παιδικότητα μου.
Οι ήρωες και οι ηθοποιοί μεγάλωσαν και αυτοί με εμάς, και η ιστορία τους κλείνει, όπως ακριβώς ξεκίνησε. Με μια μάζωξη στο σπίτι του Mike και μία παρτίδα DnD. Το τέλος ήταν συγκινητικό και βαθιά συναισθηματικό ακόμα και για τους έφηβους της σειράς Steve, Nancy, Jonathan, και Robin που υπόσχονται να συναντιούνται μια φορά το μήνα και να νοσταλγούν τον παρελθόν. For the record, την στιγμή αυτή οι ηθοποιοί όντως συγκινούνται. Οι φίλοι που έχουν περάσει τόσα πολλά, δεν μπορούν να αντικαθιστούν, και κάθε ανάμνηση τους, θα φέρει και μία δόση νοσταλγίας.
Αυτό ήταν το Stranger Things, μία παιδική, εφηβική, ή σε όποια φάση είσαι, νοσταλγία. Το αποχαιρετάμε και καλώς ορίζουμε το 2026, μία νέα εποχή που μας βρίσκει συγκινημένους, με ένα γλυκόπικρο συναίσθημα, αλλά συνοδευόμενο από πληρότητα. Μία ήσυχη μελαγχολία σκέπασε το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, όταν χαιρετήσαμε την συντροφιά μας, και ένα κεφάλαιο που διήρκησε 10 χρόνια. Οι τίτλοι τέλους έπεσαν και εμείς στωικά τους χαζέψαμε μέχρι να ξημερώσει.
Ευχαριστούμε τους Duffer brothers και όλο το καστ για τα συναισθήματα και την παρέα. Το Stranger things μας έμαθε να αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή τρεις ίντσες με την ελπίδα…
να τα πούμε στο επόμενο,
Yianlee_
