Υπάρχουν βιβλία που, αφού τα διαβάσεις, συνεχίζεις κανονικά τη ζωή σου. Και υπάρχουν και βιβλία που τα ολοκληρώνεις, κοιτάς για μερικά λεπτά το κενό, και μετά ψάχνεις στο Google τι πιστεύουν οι υπόλοιποι ότι πραγματικά συνέβη.
Το Verity της Colleen Hoover φαντάζεστε σε ποια κατηγορία ανήκει.
Είτε το λάτρεψες είτε αναρωτήθηκες τι ακριβώς διάβασες, δύσκολα μπορείς να αρνηθείς ότι το Verity κατάφερε να χτίσει μια ιστορία που συνεχίζεται στο μυαλό σου πολύ μετά το τέλος του βιβλίου. Και τώρα, με την κινηματογραφική του μεταφορά να φτάνει στις αίθουσες στις 2 Οκτωβρίου 2026, ήρθε μάλλον η κατάλληλη στιγμή να επιστρέψουμε στην οικογένεια Crawford και σε εκείνο το χειρόγραφο που δημιούργησε αμέτρητες συζητήσεις και θεωρίες.
Για αρχή, τι είναι το Verity;
Για όσους δεν έχουν διαβάσει ακόμη το βιβλίο, τα πράγματα εδώ θα παραμείνουν spoiler-free. Γιατί το Verity είναι από εκείνα τα βιβλία στα οποία όσο λιγότερα γνωρίζεις πριν ξεκινήσεις, τόσο το καλύτερο.
Η Lowen Ashleigh είναι μια συγγραφέας που αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, όταν της παρουσιάζεται μια μάλλον ασυνήθιστη επαγγελματική ευκαιρία. Η διάσημη συγγραφέας Verity Crawford δεν μπορεί πλέον να ολοκληρώσει τη σειρά βιβλίων της, και η Lowen προσλαμβάνεται για να αναλάβει τη συγγραφή τους. Για να προετοιμαστεί, μετακομίζει προσωρινά στο σπίτι της οικογένειας Crawford, όπου ζουν ο σύζυγος της Verity, Jeremy, ο γιος τους και η ίδια η Verity.
Και κάπου εδώ αρχίζουν τα προβλήματα.
Ψάχνοντας το γραφείο της Verity για σημειώσεις σχετικές με τα βιβλία, η Lowen ανακαλύπτει ένα αυτοβιογραφικό χειρόγραφο, που μάλλον δεν προοριζόταν ποτέ να διαβάσει κανείς. Το περιεχόμενο του αλλάζει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τη γυναίκα που βρίσκεται λίγα δωμάτια μακριά της. Και από εκεί και πέρα, το βιβλίο αρχίζει να παίζει ένα πολύ συγκεκριμένο παιχνίδι με τον αναγνώστη. Ποιον πιστεύεις;
Ποια είναι η Colleen Hoover;
Νομίζω εδώ πρέπει να κάνω μια μικρή εξομολόγηση. Γενικά, δεν είμαι μεγάλη fan της Colleen Hoover.
Καταλαβαίνω γιατί τα βιβλία της έχουν αποκτήσει τόσο μεγάλο κοινό. Η Hoover ξέρει να γράφει ιστορίες που διαβάζονται γρήγορα, δημιουργεί έντονα συναισθήματα και, κυρίως, ξέρει πώς να κάνει τον αναγνώστη να θέλει να γυρίσει την επόμενη σελίδα. Δεν είναι τυχαίο ότι βιβλία της όπως το It Ends With Us έχουν γίνει τεράστιες επιτυχίες στο BookTok και έχουν βρει τον δρόμο τους στη μεγάλη οθόνη.
Απλά οι ιστορίες της συνήθως δεν είναι για μένα. Το romance της, το δράμα και ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται ορισμένες σχέσεις και χαρακτήρες δεν είναι συνήθως αυτά που αναζητώ όταν επιλέγω το βιβλίο που θα διαβάσω. Και αυτό είναι ok, δε χρειάζεται κάθε δημοφιλής συγγραφέας να ταιριάζει σε κάθε αναγνώστη. Το Verity όμως αποτελεί την εξαίρεση.
Το Verity δεν είναι ακριβώς αυτό που περιμένεις από την Hoover
Αν γνωρίζεις την Colleen Hoover, το Verity μπορεί να σε ξαφνιάσει. Εδώ υπάρχει ρομάντζο, αλλά δεν είναι αυτό που οδηγεί την ιστορία. Το βιβλίο κινείται πολύ περισσότερο προς το ψυχολογικό θρίλερ, με βασικούς άξονες την εμμονή, τη χειραγώγηση, τα οικογενειακά μυστικά και εκείνη τη μόνιμη αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Και θεωρώ ότι σε αυτό οφείλει μεγάλο μέρος της επιτυχίας του.
Το σπίτι των Crawford γίνεται σχεδόν ένας ακόμη χαρακτήρας. Η Verity βρίσκεται εκεί χωρίς να συμμετέχει φαινομενικά σε όσα συμβαίνουν, αλλά η παρουσία της υπάρχει παντού. Η Lowen διαβάζει το χειρόγραφο της, παρατηρεί τον Jeremy και ταυτόχρονα αρχίζει να αμφιβάλλει για όσα βλέπει μέσα στο ίδιο το σπίτι.
Ως αναγνώστες, λοιπόν, βρισκόμαστε στην κάπως άβολη θέση να προσπαθούμε να καταλάβουμε αν υπάρχει όντως κάτι τρομακτικό μπροστά μας, ή αν έχουμε επηρεαστεί τόσο πολύ απ’ όσα διαβάζουμε, ώστε να μην μπορούμε να αντιληφθούμε τι πραγματικά συμβαίνει.
Σε αυτη την ιστορία, δε χρειάζεται να ενδιαφερθούμε ιδιαίτερα για τους χαρακτήρες. Για την ακρίβεια, δεν είμαι σίγουρη ότι η Hoover έχει σκοπό με αυτό το βιβλίο να αγαπήσεις κανέναν τους. Χρειάζεται απλώς να αμφιβάλλεις αρκετά και να μην μπορείς να τους εμπιστευθείς, ώστε να μη θες να σταματήσεις να διαβάζεις.
Αυτό είναι και το στοιχείο που θεωρώ ότι κάνει το Verity πιο ενδιαφέρον από ένα συνηθισμένο μυθιστόρημα του είδους.
Η Lowen είναι η οπτική μας μέσα στην ιστορία, αλλά αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να δεχόμαστε κάθε συμπέρασμα της. Η Verity είναι μια γυναίκα που γνωρίζουμε κυρίως μέσα από τις αφηγήσεις και τις εντυπώσεις άλλων ανθρώπων. Ο Jeremy, από την άλλη, κουβαλάει το δικό του τραύμα και τη δική του εκδοχή όσων έχουν συμβεί. Κανείς δεν βρίσκεται ακριβώς σε θέση ουδέτερου παρατηρητή.
Και κάπως έτσι αρχίζεις να διαβάζεις το Verity διαφορετικά. Μια μικρή λεπτομέρεια μπορεί ξαφνικά να αποκτήσει τεράστια σημασία. Ένα βλέμμα μπορεί να σημαίνει κάτι ή και απολύτως τίποτα. Μια πληροφορία που θεωρούσες δεδομένη μπορεί μερικά κεφάλαια αργότερα να αρχίσει να μοιάζει με ψέμα.
Και τώρα το Verity γίνεται ταινία
Η κινηματογραφική μεταφορά έρχεται από την Amazon MGM Studios, με ένα cast που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Η Dakota Johnson αναλαμβάνει τον ρόλο της Lowen, η Anne Hathaway γίνεται η Verity Crawford και ο Josh Hartnett υποδύεται τον Jeremy. Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Michael Showalter. Και ομολογώ ότι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, με ενδιαφέρει να δω την Anne Hathaway ως Verity.
Γιατί η Verity είναι ένας εξαιρετικά περίεργος χαρακτήρας για κινηματογραφική μεταφορά. Μεγάλο μέρος της δύναμης της στο βιβλίο προέρχεται ακριβώς από το γεγονός ότι δεν ξέρεις τι συμβαίνει στο μυαλό της. Τη γνωρίζουμε κυρίως μέσα από όσα διαβάζει η Lowen και μέσα από τις δικές της παρατηρήσεις. Στην οθόνη όμως υπάρχει ένα επιπλέον πρόβλημα. Βλέπουμε. Μια έκφραση, ένα βλέμμα, μια μικρή κίνηση μπορεί να προδώσει κάτι που στο βιβλίο χρειάζονται δεκάδες σελίδες για να αρχίσεις να υποψιάζεσαι. Και εδώ βρίσκεται για μένα η μεγαλύτερη πρόκληση της μεταφοράς.
Για το Verity, δεν αρκεί η καλή υποκριτική και το σκοτεινό cinematography. Η κάμερα να γίνει σχεδόν τόσο αναξιόπιστη όσο και οι χαρακτήρες. Να μας δείχνει αρκετά, ώστε να δημιουργούμε θεωρίες, αλλά όχι τόσα ώστε να ξέρουμε αν έχουμε δίκιο.
Το βιβλίο ή η ταινία πρώτα;
Αν δεν έχεις διαβάσει ακόμη το βιβλίο και σκέφτεσαι να περιμένεις την ταινία, εδώ θα κάνω κάτι που συνήθως προσπαθώ να αποφεύγω. Θα σου πω να διαβάσεις πρώτα το βιβλίο. Όχι επειδή το βιβλίο είναι καλύτερο. Υπάρχουν αρκετές κινηματογραφικές μεταφορές που αποδεικνύουν το αντίθετο. Αλλά επειδή μεγάλο μέρος της εμπειρίας του Verity βρίσκεται στο γεγονός ότι είσαι εγκλωβισμένος μέσα στην οπτική της Lowen. Διαβάζεις όσα διαβάζει, βλέπεις όσα βλέπει και προσπαθείς μαζί της να αποφασίσεις τι είναι αλήθεια.
Η ταινία αναγκαστικά θα μας δώσει περισσότερα. Πρόσωπα, εκφράσεις, χώρους, αντιδράσεις. Και όσο καλή κι αν είναι, δύσκολα θα μπορέσει να αναπαράγει ακριβώς εκείνη την αίσθηση του να βρίσκεσαι μέσα στο κεφάλι ενός χαρακτήρα και να μην είσαι σίγουρος αν πρέπει να τον εμπιστευτείς.
Θα μας κερδίσει το Verity και στη μεγάλη οθόνη;
Δε θεωρώ το Verity αριστούργημα, ούτε έγινα φαν της Colleen Hoover αφού το διάβασα. Παραμένει όμως το βιβλίο της που κατάφερε να με κερδίσει και να το θυμάμαι μετά από χρόνια. Ίσως επειδή εδώ η Hoover παίρνει το ταλέντο της, το να δημιουργεί ένταση και να σε κάνει να γυρίζεις τη μία σελίδα μετά την άλλη, και το μεταφέρει σε μια ιστορία όπου αυτή η υπερβολή ταιριάζει. Το Verity θέλει να σε κάνει να νιώσεις άβολα. Θέλει να υποψιάζεσαι τους πάντες, να αλλάζεις γνώμη και, όταν πιστέψεις ότι επιτέλους κατάλαβες τι συμβαίνει, να σου δώσει έναν ακόμη λόγο να αμφιβάλλεις.
Και αυτό ακριβώς ελπίζω να κρατήσει και η ταινία. Με ενδιαφέρει πολύ λιγότερο αν θα ακολουθήσει το βιβλίο σκηνή προς σκηνή και πολύ περισσότερο αν θα καταφέρει να διατηρήσει αυτή την αβεβαιότητα. Αν θα κοιτάζω τη Verity και θα προσπαθώ να καταλάβω τι σκέφτεται. Αν θα εμπιστευτώ τη Lowen. Αν κάποια στιγμή θα αρχίσω να αναρωτιέμαι μήπως τελικά είχα καταλάβει λάθος ακόμη και όσα διάβασα στο βιβλίο.
Γιατί το Verity δε μου έμεινε μόνο για τα plot twists ή για το τέλος του. Μου έμεινε επειδή κάθε φορά που νόμιζα ότι είχα καταλάβει τι συμβαίνει, έβρισκε έναν τρόπο να με κάνει να αμφιβάλλω ξανά. Δεν ήταν ιδιαίτερα πρόθυμο να μου δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις, και εκεί στηρίζεται η μεγαλύτερη επιτυχία του.
Οπότε, στις 2 Οκτωβρίου, δε με ενδιαφέρει τόσο να δω μια πιστή αναπαράσταση του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη. Θέλω η ταινία να καταφέρει αυτό που έκανε και το βιβλίο. Να με κάνει να πιστέψω ότι έχω καταλάβει τι συμβαίνει και, λίγα λεπτά αργότερα, να μην είμαι σίγουρη για τίποτα.
