Υπάρχει μια παράξενη αδικία που συνοδεύει το καλοκαίρι.
Είναι η μοναδική εποχή που μοιάζει να μας επιβάλλει να είμαστε ευτυχισμένοι.
Σαν να μην επιτρέπεται να είσαι κουρασμένος όταν έξω μυρίζει θάλασσα. Σαν να μην δικαιούσαι να λυγίσεις όταν ο ήλιος λάμπει. Σαν η ζέστη να πρέπει να λιώνει μόνο τους πάγους της ψυχής και ποτέ τις αντοχές του σώματος.
Κάθε Ιούνιο κουβαλάμε στις αποσκευές μας μια υπόσχεση.
«Φέτος θα ξεκουραστώ.»
Και κάθε Σεπτέμβρη αναρωτιόμαστε πώς γίνεται να επιστρέφουμε πιο άδειοι από ποτέ.
Ίσως γιατί δεν μας κουράζει το καλοκαίρι.
Μας κουράζει η ανάγκη να χωρέσουμε μέσα σε δύο ή τρεις μήνες όλα όσα δεν ζήσαμε τον υπόλοιπο χρόνο.
Να ταξιδέψουμε περισσότερο.
Να αγαπήσουμε περισσότερο.
Να γελάσουμε περισσότερο.
Να φωτογραφηθούμε περισσότερο.
Να ζήσουμε περισσότερο.
Σαν να υπάρχει μια αόρατη προθεσμία που λήγει μαζί με το τελευταίο ηλιοβασίλεμα του Αυγούστου.
Κι έτσι αρχίζουμε να κυνηγάμε τις στιγμές αντί να τις κατοικούμε.
Το καλοκαίρι δεν είναι μόνο εποχή.
Είναι ιδέα.
Είναι η ανάμνηση της παιδικής μας ηλικίας, όταν οι διακοπές έμοιαζαν ατελείωτες, όταν ο χρόνος είχε άλλη πυκνότητα, όταν μια μέρα μπορούσε να χωρέσει ολόκληρη ζωή.
Μεγαλώνοντας, όμως, ο χρόνος έγινε ημερολόγιο.
Οι διακοπές έγιναν λίγες μέρες άδειας.
Τα ηλιοβασιλέματα μπήκαν ανάμεσα σε e-mails, υποχρεώσεις και ειδοποιήσεις.
Και εμείς εξακολουθούμε να αναζητούμε εκείνο το παιδί που πίστευε ότι το καλοκαίρι μπορεί να γιατρέψει τα πάντα.
Ίσως γι’ αυτό απογοητευόμαστε τόσο εύκολα.
Γιατί ζητάμε από μια εποχή να κάνει αυτό που μόνο εμείς μπορούμε.
Να μας ξεκουράσει από μια ζωή που μας εξαντλεί.
Υπάρχει όμως και η σιωπηλή πλευρά της εξάντλησης.
Εκείνη που δεν φαίνεται στις φωτογραφίες.
Η ζέστη που βαραίνει το σώμα.
Οι νύχτες που ο ύπνος δεν έρχεται.
Η αφυδάτωση που κλέβει ενέργεια χωρίς να το καταλαβαίνουμε.
Η εργασία που συνεχίζεται κάτω από έναν ήλιο που μοιάζει να μην δύει ποτέ.
Οι οικονομικές αγωνίες πίσω από κάθε απόδραση.
Οι γονείς που δεν ξεκουράζονται ούτε στις διακοπές.
Οι άνθρωποι που εργάζονται όταν όλοι οι άλλοι κάνουν μπάνιο.
Το καλοκαίρι δεν είναι ίδιο για όλους.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αλήθεια που ξεχνάμε.
Ζούμε όμως και μια άλλη μορφή κόπωσης.
Την κόπωση της σύγκρισης.
Ανοίγουμε το κινητό και βλέπουμε ζωές που μοιάζουν ανέφελες.
Παραλίες χωρίς κόσμο.
Χαμόγελα χωρίς άγχος.
Έρωτες χωρίς δυσκολίες.
Διακοπές χωρίς λογαριασμούς.
Και κάπου εκεί ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι δημοσιεύουν στιγμές, όχι πραγματικότητες.
Κανείς δεν ανεβάζει τη μοναξιά του.
Κανείς δεν φωτογραφίζει την εξάντλησή του.
Κανείς δεν δείχνει το βάρος που κουβαλά όταν κλείνει η κάμερα.
Το λεγόμενο summer burnout δεν είναι απλώς αποτέλεσμα της ζέστης.
Είναι αποτέλεσμα της υπερπροσπάθειας.
Της ιδέας ότι πρέπει να αξιοποιήσουμε κάθε μέρα.
Ότι δεν πρέπει να χάσουμε ούτε ένα μπάνιο, ούτε ένα πάρτι, ούτε μία εκδρομή.
Λες και η ζωή βαθμολογείται από το πόσο γεμάτο ήταν το καλοκαίρι μας.
Όμως η ψυχή δεν ξεκουράζεται με πρόγραμμα.
Δεν ανανεώνεται επειδή άλλαξε παραλία.
Δεν θεραπεύεται επειδή πήγε διακοπές.
Ξεκουράζεται μόνο όταν σταματά να αποδεικνύει.
Όταν επιτρέπεται απλώς να υπάρχει.
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη πολυτέλεια του καλοκαιριού να μην είναι ένα ακριβό ταξίδι.
Ίσως να είναι ένα απόγευμα χωρίς βιασύνη.
Ένα βιβλίο που δεν χρειάζεται να τελειώσεις.
Ένας καφές που δεν πίνεται βιαστικά.
Μια κουβέντα χωρίς να κοιτάζεις την ώρα.
Ένα ηλιοβασίλεμα που δεν φωτογραφίζεται.
Γιατί υπάρχουν στιγμές που, μόλις σηκώσεις το κινητό για να τις κρατήσεις, έχουν ήδη χαθεί.
Το καλοκαίρι δεν ήρθε για να μας δοκιμάσει.
Ούτε για να μας αποδείξει πόσο ευτυχισμένοι είμαστε.
Ήρθε για να μας θυμίσει κάτι που ξεχνάμε κάθε χειμώνα.
Ότι η ζωή δεν μετριέται από το πόσα προλάβαμε.
Μετριέται από το πόσες φορές νιώσαμε πραγματικά παρόντες.
Κι ίσως, τελικά, αυτό να είναι το μεγαλύτερο αντίδοτο στο summer burnout.
Να σταματήσουμε να κυνηγάμε το τέλειο καλοκαίρι.
Και να αρχίσουμε, επιτέλους, να ζούμε το αληθινό.
Σε μια προσπάθεια αυτοβελτίωσης.
xoxo LilaLounAr.T
