Η ενηλικίωση είναι το πιο δύσκολο επίπεδο μετά την εφηβεία. Μέχρι τα 25 είναι μια ηλικία που η συμπεριφορά σου, είναι πιο ανέμελη, σκέφτεσαι ότι έχεις ακόμα χρόνο μέχρι τα άντα. Αλλά τα χρόνια περνάνε, μεγαλώνεις και ξαφνικά έρχεται το 29 .
Εκεί λοιπόν παθαίνεις την λεγόμενη κρίση της νέας δεκαετίας, την κρίση των 30. Αρχίζεις μια ανασκόπηση της μέχρι τώρα πορείας σου, σε πιάνουν υπαρξιακά ερωτήματα, ποιος είσαι, τι κάνεις και αν έχεις πετύχει τους στόχους που είχες βάλει στα 20.
Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι η αλλαγή αυτή της δεκαετίας των άντα, προκαλεί μια φοβία και μια κρίση άγχους στην ψυχολογία του μέσου ενήλικα. Και πλέον είναι ευρέως γνωστό ότι η σημερινή γενιά των μιλενιαλς είναι αυτή η γενιά που παλεύει με τέτοιες κρίσεις λίγο πριν την αλλαγή. Aλλά και με το ερώτημα προς τον εαυτό τους “Πότε έφτασα εγώ στα τριάντα;”
Οι κρίσεις πανικού και άγχους είναι ένα συχνό φαινόμενο πόσο μάλλον όταν προκαλούνται από μια μεταβατική αλλαγή, όπως αυτή της νέας δεκαετίας που ανάμεσα σε επαγγελματικές υποχρεώσεις και προσωπικές αλλαγές πρέπει να αποδεχτείς την φυσική αλλαγή ότι μεγαλώνεις. Δεν ανήκει στην σφαίρα της φαντασίας σου, ότι αυτή η αλλαγή προκαλεί τέτοια φαινόμενα.
Αρχικά ας αναφερθούμε στο γεγονός ότι τα 30 είναι η καλύτερη ηλικιακή περίοδος στην ζωή ενός ενήλικα. Είσαι οικονομικά ανεξάρτητος, έχεις κατασταλάξει στο τι θέλεις στην ζωή σου είτε στα επαγγελματικά σου είτε στα προσωπικά σου. Αυτό που ίσως μεταβάλλεται και προκαλεί ανησυχία , είναι αυτή η αλλαγή του τρόπου σκέψης. Είναι σαν να παθαίνεις μια μικρή κρίση ταυτότητας.
Προτιμάς να βγαίνεις λιγότερο, όχι γιατί δεν έχεις κοινωνικές συναναστροφές. Απλά προτιμάς τα πιο απλά πράγματα τα πιο ήρεμα και κυρίως ο κοινωνικός σου περίγυρος πλέον είναι πιο μικρός σε σχέση με τις κοινωνικές επαφές σου μέχρι τα 25.
Αυτό εξηγείται και επιστημονικά καθώς μέχρι τα 25 αναπτύσσεται και ολοκληρώνεται ο προμετωπιαίος φλοιός του εγκεφάλου σου, πράγμα που δείχνει βάση ερευνών, ότι βρίσκεσαι στο τελευταίο στάδιο της όψιμης εφηβείας ,όπου ουσιαστικά είναι το βασικό τμήμα του εγκεφάλου σου που ρυθμίζει πολλές νοητικές λειτουργίες.
Για την ακρίβεια ο προμετωπιαίος φλοιός αναπτύσσεται σταδιακά από την γέννηση σου και ολοκληρώνεται στο τέλος της εφηβείας. Σύμφωνα πάντα με τους επιστήμονες, αυτό το τμήμα του εγκεφάλου σου συνδέεται με πολλές λειτουργείες, όπως την εν συναίσθηση ,το κίνητρο, την οργάνωση δραστηριοτήτων, των έλεγχο των συναισθημάτων σου ,την λήψη αποφάσεων και την μνήμη.
Έτσι λοιπόν αρχίζεις και βλέπεις κάποια πράγματα και κάποιες συμπεριφορές πιο πρακτικά και πιο λογικά. Μπορείς να ξεχωρίσεις πολλά από αυτά ,που πριν τα 25 ,σου δεν μπορούσες να εξηγήσεις. Η πιο μεγάλη αλλαγή είναι τα όρια που βάζεις στον εαυτό σου και κυρίως στους γύρω σου. Επιλέγεις τι θέλεις και δεν βολεύεσαι σε τοξικές συμπεριφορές είτε αφορούν τα επαγγελματικά είτε τα προσωπικά σου.
Δεν μπορείς να ανεχτείς οτιδήποτε είναι ενάντια στα πιστεύω σου, έχεις πιο συγκροτημένη γνώμη και άποψη για τα πράγματα και αυτό είναι πολύ καλό για σένα κυρίως γιατί διεκδικείς με σθένος και δυναμισμό τα πιστεύω σου. Οι προσωπικές σου σχέσεις έχουν άλλη βάση, και είναι λογικό. Κρατάς λιγότερους γύρω σου. Λίγοι και καλοί. Σημασία πλέον έχει η ποιότητα του χαρακτήρα των ατόμων που συναναστρέφεσαι και όχι η ποσότητα.
Η ποιότητα αυτή που επιλέγεις είναι που σου δίνει την νέα σου υπόσταση ως ενήλικας. Σε ενδιαφέρει η ουσία των πραγμάτων και για αυτό πλέον οι ουσιαστικές φιλίες είναι αυτές που θα έχουν διάρκεια στο χρόνο. Κάπως έτσι καταλήγεις στους λίγους και καλούς, όχι απαραίτητα γιατί έχεις γίνει αντικοινωνική. Απλά προτιμάς οι φίλοι σου να μετριούνται στα δάχτυλα των χεριών σου.
Είναι αυτοί οι άνθρωποι που προτιμάνε να βγουν μαζί σου για φαγητό, να πάνε σινεμά ή θερινό αναλόγως την εποχή. Να κανονίσετε ταξίδια και εξορμήσεις και ας ξέρετε ότι θα χρειαστείτε καμιά εβδομάδα να συνέλθει η μέση σας – τα συμπτώματα των τριάντα (30). Στην τελική, δεν σας νοιάζει. Ακόμα και να σου ακυρώσουν έξοδο μετά τις 10 το βράδυ, είναι κάτι σαν θεόσταλτο δώρο, που υπό άλλες συνθήκες θα σε εκνεύριζε αλλά τώρα υπάρχει μια ενδόμυχη κατανόηση για την αλλαγή σχεδίων. Είναι κάτι σαν μυστική συμφωνία μεταξύ σας καθώς ήδη σκέφτεσαι την ταινία που θα δείς στον καναπέ σου.
Μετά τα 30 απολαμβάνεις με συνείδηση όλα τα όχι που δεν έλεγες στα 20 σου προσπαθώντας τότε να είσαι αρεστή στην παρέα που είχες. Δεν παρεξηγείται κανείς όταν όλοι ζητάνε προσωπικό χώρο και χρόνο και αυτό είναι απόλυτα σεβαστό και κατανοητό. Οι διακοπές είναι μέρος της προσωπικής σου ηρεμίας. Πας ταξίδια και διακοπές για να ξεκουραστείς, να αποφορτιστείς και να γεμίσεις εικόνες και στιγμές. Δεν κυνηγάς πλέον νησιά με πολυκοσμία και μαγαζιά με φασαρία. Ζητάς αποφόρτιση από την ρουτίνα του ενήλικου εαυτού σου.
Την ηρεμία σου δεν την διαπραγματεύεσαι και αυτό ίσως είναι και το πιο σημαντικό. Αυτή η δεκαετία σου έφερε αλλαγές, αλλά σου έμαθε να έχεις χρόνο για σένα και για κανέναν άλλον, γιατί αυτό είναι το σημαντικό. Και αυτή η ηρεμία φέρνει την δημιουργικότητα και την γαλήνη. Οι μικρές στιγμές έχουν σημασία πάντα με τους σωστούς ανθρώπους.
Η νέα αυτή δεκαετία σηματοδοτεί πολλά θετικά σε εσένα και κυρίως στον τρόπο που λειτουργείς. Αρά το να μεγαλώνεις είναι και ότι πιο ωραίο και φυσιολογικό. Κυρίως όμως καταλαβαίνεις πως στα απλά πράγματα βρίσκεται το νόημα και στους ανθρώπους που επιλέγεις για να τα ζήσετε όλα αυτά. Και στην τελική το νόημα είναι το τί έζησες ή τί θα ζήσεις από εδώ και πέρα; Και με ποιους; Οπότε άσε την μάνα σου και τον κοινωνικό σου περίγυρο να σε αγχώνει για το πότε θα παντρευτείς (Αθάνατη Ελληνίδα μάνα) και απόλαυσε την νέα σου δεκαετία.
Τελικά δεν πρέπει να βάζεις τον εαυτό σου στην διαδικασία να σκεφτεί το μέλλον. Έτσι και αλλιώς ότι γίνεται έχει κάποιο λόγο και κάποιο σκοπό, τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Άσε κάποια πράγματα στην τύχη τους και προσπάθησε να φτιάξεις μια ζωή με τα κριτήρια των δικών σου επιλογών σου. Και όχι με τα πρότυπα που θέλουν να ακολουθήσεις ο περίγυρος σου .Να επιλέξεις να ζεις τις στιγμές. Γιατί οι στιγμές με τα άτομα που έχεις διαλέξει θα φτιάξουν τις αναμνήσεις που θα θυμάσαι μεγαλώνοντας. Όχι οι αριθμοί.
