Ίσως να φταίει και το ότι μεγάλωσα με το Lost και το Supernatural, αλλά έχω μία ιδιαίτερη αδυναμία στις ιστορίες που κινούνται στο μεταίχμιο πραγματικότητας και φαντασίας. Εκεί όπου τα τέρατα δεν υπάρχουν μόνο για να τρομάζουν, αλλά αποτελούν κομμάτι ενός πολύ μεγαλύτερου μυστηρίου, και κάθε επεισόδιο, αντί να δίνει απαντήσεις, γεννά ακόμη περισσότερα ερωτήματα.
Αυτό είναι το είδος των σειρών που με κερδίζει κάθε φορά. Το αργό χτίσιμο της αγωνίας, η ατμόσφαιρα που σε κάνει να νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά και το μυστήριο που ουνεχώς μεγαλώνει. Αυτό το συναίσθημα του “δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσω τώρα”.
Με αυτή τη λογική, είπα να μιλήσω σήμερα για τις σειρές που παρακολούθησα φέτος και τις προτείνω σε φίλους και γνωστούς. Καθεμία έχει το δικό της ύφος, αλλά όλες μοιράζονται το ίδιο… DNA. Μυστήριο, υπερφυσικό στοιχείο και την αίσθηση ότι πίσω απ’ όσα βλέπεις κρύβεται κάτι πολύ μεγαλύτερο. Αν σου αρέσουν οι σειρές γεμάτες σασπένς, που σε κάνουν να περιμένεις με ανυπομονησία το επόμενο επεισόδιο, τότε αυτές οι επιλογές αξίζουν την προσοχή σου. Και με το φθινόπωρο να πλησιάζει, πού θα βρεις καλύτερη παρέα για αυτά τα μουντά, συννεφιασμένα βράδια;
From
Αν υπάρχει μία σειρά που μου θύμισε περισσότερο το ύφος και την ατμόσφαιρα του “Lost”, αυτή είναι το From. Η ιδέα ήταν απλή, αλλά πέτυχε. Περαστικοί εγκλωβίζονται σε μια μυστηριώδη πόλη από την οποία κανείς δεν μπορεί να φύγει, όσο κι αν προσπαθήσει. Και κάθε βράδυ, μόλις πέσει ο ήλιος, στους δρόμους εμφανίζονται πλάσματα που πραγματικά δε θέλεις να συναντήσεις. Το δυνατό χαρτί της σειράς είναι ότι δεν βιάζεται να εξηγήσει τίποτα. Κάθε σεζόν προσθέτει λίγα ακόμη κομμάτια στο παζλ, ανακατεύει όσα νόμιζες ότι είχες καταλάβει, και σε αφήνει να να κάνεις θεωρίες μέχρι την επόμενη. Τέτοια ανάλυση από τους φαν κάθε σκηνικού, φράσης, ακόμα και μουσικής επιλογής για τηλεοπτική σειρά δεν έχω ξανασυναντήσει!
Παράλληλα, το From επενδύει πολύ στους χαρακτήρες του. Δεν είναι απλώς άνθρωποι που βρίσκονται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Ο καθένας κουβαλά το δικό του παρελθόν, αντιμετωπίζει τα προσωπικά του διλήμματα, και εξελίσσεται ουσιαστικά μέσα στην ιστορία, κάτι που σε κάνει να νοιάζεσαι για το πού θα καταλήξουν. Η τέταρτη σεζόν μόλις ολοκληρώθηκε και, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του MGM+, η πέμπτη θα είναι και η τελευταία. Αν όμως ψάχνεις μια σειρά γεμάτη δράση και εξελίξεις, καλύτερα να περιμένεις μέχρι να ολοκληρωθεί. Το From είναι από εκείνες τις σειρές που παρακολουθείς περισσότερο για το ταξίδι παρά για τον προορισμό.
The Boroughs
Αυτή η σειρά για εμένα ήταν η ευχάριστη έκπληξη της χρονιάς. Το The Boroughs, από τους Jeffrey Addiss και Will Matthews, με τους αδερφούς Duffer (ναι, αυτούς του Stranger Things) στην παραγωγή, διαδραματίζεται σε μια ήσυχη κοινότητα συνταξιούχων, όπου όλα μοιάζουν φυσιολογικά. Golf cars, ήρεμοι ρυθμοί και συνταξιούχοι που απολαμβάνουν τη ζωή. Μέχρι που αρχίζουν να συμβαίνουν πράγματα που μόνο φυσιολογικά δεν είναι.
Αυτό που για εμένα κάνει το The Boroughs να ξεχωρίζει είναι ο συνδυασμός φόβου και συγκίνησης που έχει κατάφερει. Έχει τις τρομακτικές στιγμές του, την αγωνία του, το στρες, αλλά ταυτόχρονα έχει χιούμορ και είναι απρόσμενα συγκινητικό, γιατί οι πρωταγωνιστές του δεν είναι νεαροί έφηβοι, αλλά άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας που ξαφνικά καλούνται να γίνουν ήρωες. Θα μπορούσε να είναι ένα μιξ του Stranger Things με το Thursday’s Murder Club. Επιπλέον, το cast είναι chef’s kiss, με πρωταγωνιστή τον Alfred Molina (ο Doctor Octopus του παλιού καλού Spider-Man), συνοδευόμενος από τους Geena Davis, Alfre Woodard, Bill Pullman, Clarke Peters, κάτι που ανεβάζει ακόμα περισσότερο το επίπεδο της σειράς.
Widow’s Bay
Το Widow’s Bay ήταν η σειρά που δεν περίμενα να απολαύσω τόσο πολύ. Η υπόθεση μας εκτυλίσσεται σε ένα μικρό νησί στη Νέα Αγγλία, το οποίο θεωρείται καταραμένο εδώ και αιώνες. Ο σκεπτικιστής δήμαρχος του έχει αποφασίσει να το μετατρέψει σε τουριστικό προορισμό, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις των κατοίκων. Η σειρά καταφέρνει μία ισορροπία ανάμεσα στον τρόμο και τη black humor κωμωδία, κάτι που δεν είναι πάντα εύκολο. Όλο το καστ είναι εξαιρετικό, αλλα για εμένα ο πρωταγωνιστής μας, ο Matthew Rhys, που υποδύεται το δήμαρχο, κλέβει την παράσταση. Απολαυστική ερμηνεία, με τις εκφράσεις του και τον τρόπο που αντιδρά στις πιο παράλογες καταστάσεις ήταν από τα αγαπημένα μου στοιχεία της σειράς.
Και δεν είμαι η μόνη που το είδε έτσι μάλλον, καθώς η σειρά κατάφερε να μαζέψει κάτι παραπάνω από δεκαεννέα υποψηφιότητες στα φετινά Emmy, ανάμεσα τους και για Καλύτερη Κωμική Σειρά, ενώ αρκετοί από τους πρωταγωνιστές, μαζί με τον Rhys, βρέθηκαν κι αυτοί υποψήφιοι για την ερμηνεία τους.
Down Cemetery Road
Το Down Cemetery Road ομολογώ πως ξεφεύγει λίγο από το sci-fi horror των παραπάνω, αλλά το μυστήριο εδώ είναι τόσο καλοδουλεμένο που δεν μπορούσα να μην το συμπεριλάβω. Η ιστορία μας ξεκινά όταν μια έκρηξη ισοπεδώνει ένα σπίτι σε μια ήσυχη γειτονιά της Οξφόρδης και ένα μικρό παιδί εξαφανίζεται μέσα στο χάος. Η γειτόνισσα του, η Sarah, ανήσυχη και αποφασισμένη να μάθει τι συνέβη, συνεργάζεται με μια ιδιόρρυθμη ιδιωτική ντετέκτιβ, και μαζί αρχίζουν να ξετυλίγουν ένα κουβάρι πολύ πιο μπερδεμένο απ’ όσο φαντάζονταν, γεμάτο συνωμοσίες, ανθρώπους που υποτίθεται πως είναι νεκροί, και μυστικά που κανείς δεν σκόπευε να βγουν στο φως.
Ίσως επαναλαμβάνομαι, αλλά ένας λόγος που θα σε πείσει να τη δεις είναι το καστ. Η Emma Thompson και η Ruth Wilson έχουν δέσει απίστευτα στη μικρή οθόνη, που ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές καταφέρνουν να περάσουν μικρές δόσεις βρετανικού χιούμορ χωρίς να χαλάσουν καθόλου την ατμόσφαιρα. Η σειρά βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Mick Herron, του συγγραφέα που βρίσκεται και πίσω από το Slow Horses (άλλη ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ σειρά). Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν λίγο μετά το φινάλε της πρώτης.
Και οι τέσσερις αυτές σειρές μοιράζονται κάτι βασικό, δε βιάζονται να σου εξηγήσουν τίποτα. Σε αφήνουν να ακονίζεις το μυαλό σου, να αμφισβητείς οτιδήποτε νομίζεις ότι έχεις καταλάβει, και να μην ξέρεις τι να περιμένεις. Αν είστε σαν εμένα και σας αρέσει αυτή η αργή και βασανιστική μυστηριώδης πλοκή, νομίζω πως θα βρείτε έστω μία από αυτές τις επιλογές ιδανική.
Όποια κι αν διαλέξετε, θυμηθείτε να κλείσετε τα παράθυρα πριν πάτε για ύπνο. Και αν δείτε έναν κορμό δέντρου στη μέση του δρόμου… ίσως είναι καλύτερα να κάνετε αναστροφή.
