Το Βερολίνο είναι μια πόλη που καταφέρνει να συνδυάζει το βάρος της ιστορίας της με μια απίστευτα ζωντανή και σύγχρονη κουλτούρα. Μια πόλη που γκρεμίστηκε και άνθισε πάλι. Μια πόλη που μετά από έναν καταστροφικό πόλεμο, χτίστηκε ξανά από την αρχή, και χωρίστηκε στη μέση. Μετά την εμβληματική πτώση του τοίχους το 1989, η ενοποίηση της οδήγησε στο Βερολίνο που όλοι ξέρουμε. Θες να το γνωρίσεις;
Εάν ναι, σου έχω μια λίστα με όλα τα μέρη που αξίζει να δεις, τα μουσεία που πρέπει να επισκεφτείς. Η συγκοινωνία είναι πανεύκολη, κυριολεκτικά υπάρχουν μετρό, λεωφορεία, προαστιακοί παντού. Χρησιμοποίησε την welcome card!!!
Δεν κατάφερα να γίνω local 100%. Δεν μιλάω γερμανικά, και οι κάτοικοι δεν ενθουσιάστηκαν που μιλάω αγγλικά, και ΔΕΝ έφταιγαν τα αγγλικά μου! Επιβιβαστείτε στο beasty, τον νέο tour guide σας στα ελληνικά (και στα άπταιστα αγγλικά μου)! Go τώρα…
Alexanderplatz
Η γειτονιά αυτή χρονολογείται από το 13ο αιώνα και ξεκίνησε να φημίζεται ως αγορά βοοειδών (Ochsenmarkt), μέχρι που ονομάστηκε “Alexanderplatz” το 1805 προς τιμήν του Τσάρου Αλέξανδρου Α΄ της Ρωσία, που την επισκέφτηκε. Κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπέστη ζημιές από βομβαρδισμούς, όπως και τα περισσότερα σημεία του Βερολίνου. Η Alexanderplatz σήμερα είναι ένας συνδυασμός ιστορικής αναδρομής και μοντέρνας αστικής ζωής, περιτριγυρίζεται από εμπορικά κέντρα, συγκοινωνιακούς κόμβους και πολιτιστικά αξιοθέατα. Τι εννοώ ιστορική αναδρομή;
Η Alexanderplatz είναι μάρτυρας όλων των καθοριστικών αλλαγών του Βερολίνου και όχι μόνο. Στις 4 Νοεμβρίου 1989, με πάνω από μισό εκατομμύριο ανθρώπους να συγκεντρώνονται, έγινε η απαίτηση πολιτικών μεταρρυθμίσεων και ελευθερίας στην Ανατολική Γερμανία. Ναι άνηκε στην Ανατολική πτέρυγα του Βερολίνου. Ήταν το σημείο αναφοράς της επανάστασης και η έναρξη της πτώσης του τοίχους του Βερολίνου. Η σημερινή γειτονιά είναι επηρεασμένη και από την αισθητική του Δυτικού Βερολίνου.
Στην Alexanderplatz έχεις πολλές επιλογές φαγητού, από τούρκικη, κινέζικη, βιετναμέζικη, μέχρι και ινδική κουζίνα, μπορείς να ψωνίσεις στα θεόρατα mall, ή να επισκεφτείς το Παγκόσμιο Ρολόι (Weltzeituhr) και τον Πύργο Τηλεόρασης.
Travel tip: Μπορείς να ανέβεις στον Πύργο Τηλεόρασης, η θέα είναι εντυπωσιακή, παρόλα αυτά η είσοδος δεν είναι οικονομική.
Νησί των Μουσείων – Museumsinsel
Το Βερολίνο κοσμείται με ένα νησί (Spreeinsel) που περιβρέχεται από τον ποταμό Spree. Το βόρειο κομμάτι του νησιού, ονομάζεται Νησί των Μουσείων, το οποίο ανακηρύχτηκε το 1999 από την UNESCO μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς. Εδώ εδράζονται πέντε θαυμάσια μουσεία:
- Παλαιό Μουσείο (Altes Museum)
- Νέο Μουσείο (Neues Museum)
- Παλαιά Εθνική Πινακοθήκη (Alte Nationalgalerie)
- Μουσείο Μπόντε (Bode-Museum, γνωστό ως Μουσείο Κάιζερ-Φρίντριχ (Kaiser-Friedrich-Museum)
- Μουσείο της Περγάμου (Pergamonmuseum) – το συγκεκριμένο είναι κλειστό από το 2023
Η είσοδος είναι δωρεάν με την Welcome Card, αξίζει να τα επισκεφτείς και δεν χρειάζεται να πληρώσεις ξεναγό, παρά μόνο να κατεβάσεις το Berlin WelcomeCard App στο κινητό σου, ή το Berlin Audio Guide.
Μπορείς να επισκεφτείς και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας (Museum Fuer Naturkunde Berlin). Δεν ανήκει στο Νησί των Μουσείων και θα χρειαστεί να πληρώσεις 2 ευρώ είσοδο.
Επιβάλλεται να επισκεφτείς το εβραϊκό μουσείο, είναι μια εμπειρία ανατριχιαστικής ιστορίας και κοινωνικής συνείδησης.
Πύλη του Βρανδεμβούργου – Brandenburger Tor
Ήταν η παλιά πύλη του Βερολίνου, με την άμαξα της Θεάς Νίκης και τα άλογα της να δεσπόζουν και να ακολουθούν κανόνες της δωρικής αρχιτεκτονικής. Το 1860 με αφορμή την κατεδάφιση των τειχών του Βερολίνου, καταστράφηκαν σχεδόν όλες οι πύλες της πόλης, με εξαίρεση αυτήν. Η Πύλη του Βρανδεμβούργου απoτέλεσε το επίκεντρο των πανηγυρισμών, το σύμβολο της ένωσης της Γερμανίας, το σύμβολο του τέλους του Ψυχρού Πολέμου και της ειρήνης.
Φυσικά και αυτό υπέστη ζημιές. Η Ανατολική και Δυτική Γερμανία συμφώνησαν να αποκαταστήσουν το μνημείο, στα σύνορα των δύο πλευρών, από κοινού. Οι ανατολικοί ανέλαβαν το άγαλμα της Θεάς Νίκης, ενώ οι δυτικοί εστίασαν στο κτίσμα της πύλης του Βρανδεμβούργου. Η Πύλη του Βρανδεμβούργου ανακατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου τον Οκτώβριο του 2002, έπειτα από χρονοβόρες εργασίες αποκατάστασης.
Για να είμαστε ακριβής το άγαλμα της Θεάς Νίκης δεν ήταν όπως σήμερα το ξέρουμε… Αρχικά, η Θεά Νίκη κρατά ένα στεφάνι ελιάς με έναν αετό. Έπειτα θα κρατά ένα στεφάνι οξιάς, που στο κέντρο θα τοποθετείται ο σιδερένιος σταυρός, σύμβολο του πρωσικού και μετέπειτα γερμανικού στρατού. Πάνω στο στεφάνι τοποθετείται στη θέση του ρωμαϊκού αετού, ο αετός με το βασιλικό στέμμα, σύμβολο της Πρωσίας. Οι αρχές της κομμουνιστικής Ανατολικής Γερμανίας αποφάσισαν να αφαιρέσουν τον σιδερένιο σταυρό και τον αετό. Δικαιολογώντας πως αναφέρονταν στη ναζιστική Γερμανία που είχε προκαλέσει τον όλεθρο στη χώρα και ολόκληρη την Ευρώπη. Σήμερα τα σύμβολα αυτά έχουν πλέον επιστρέψει στη θέση τους, θεωρώντας τα ανυπόστατο κομμάτι της ιστορίας της Γερμανίας.
Κοντά στην Πύλη βρίσκονται τρία ενδιαφέροντα και γευστικά μέρη να επισκεφτείς! Επισκέψου το μνημείο του ολοκαυτώματος, το DRIVE Volkswagen Group Forum, μία δωρεάν διαδραστική έκθεση της Volkswagen, και το βωμό λατρείας της σοκολάτας Ritter Sport.
Το τείχος του Βερολίνου
Είχε συνολικό μήκος περίπου 155χλμ. Το τείχος δεν χτίστηκε για να κρατήσει κάποιους έξω, αλλά για να κρατήσει τους πολίτες του μέσα. Το τείχος που βλέπεις με όλα τα υπέροχα χρώματα, είναι ένα σύμβολο καταπίεσης. Ας ταξιδέψουμε λίγο πίσω στο χρόνο…
Από το 1949 έως το 1961, περίπου 2,5 έως 3 εκατομμύρια άνθρωποι εγκατέλειψαν την Ανατολική Γερμανία. Το τείχος χτίστηκε υπό την αιγίδα της Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ), δηλαδή την Ανατολική Γερμανία, με την πλήρη υποστήριξη και έγκριση της Σοβιετικής Ένωσης.
Ο λόγος; Από την Ανατολική άδικη Γερμανία, οι νέοι, οι επιστήμονες, οι γιατροί, οι μηχανικοί αρχίζουν να φεύγουν. Το παραγωγικό δυναμικό ξεκινά να χάνεται, το ίδιο και η οικονομία. Ενώ τα υπόλοιπα σύνορα μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας είχαν ήδη κλείσει και οχυρωθεί, όταν στο Βερολίνο η μετακίνηση ήταν σχετικά ελεύθερη. Αυτό έπρεπε κάπως να σταματήσει! Η μαζική φυγή ήταν μια τεράστια ταπείνωση για τη Σοβιετική Ένωση. Έδειχνε στον κόσμο ότι οι άνθρωποι προτιμούσαν το καπιταλιστικό σύστημα από το σοσιαλιστικό.
Το τείχος έγινε τελικά το σύμβολο της καταπίεσης και η πτώση του σήμανε την οριστική διάλυση της Ανατολικής Γερμανίας. Το Τείχος του Βερολίνου έπεσε τη νύχτα της 9ης Νοεμβρίου 1989, με την ιστορία να ξεκινά κάπως έτσι. Χιλιάδες πολίτες διαδήλωναν κάθε Δευτέρα (οι περίφημες «Διαδηλώσεις της Δευτέρας») ζητώντας ελευθερία και μεταρρυθμίσεις. Ταυτόχρονα, η Ουγγαρία είχε ανοίξει τα σύνορά της με την Αυστρία, επιτρέποντας σε χιλιάδες Ανατολικογερμανούς να διαφύγουν στη Δύση μέσω μιας “παράκαμψης”.
Το απόγευμα της 9ης Νοεμβρίου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Ανατολικής Γερμανίας, Γκίντερ Σαμπόφσκι, παραχώρησε μια ζωντανή συνέντευξη τύπου. Του δόθηκε ένα σημείωμα που έλεγε ότι οι πολίτες θα μπορούσαν πλέον να ταξιδεύουν στη Δύση με άδεια, για να εκτονωθεί η ένταση. Εκείνος χωρίς να το καταλάβει έδωσε σήμα ότι οι νέοι κανόνες ισχύουν από τώρα. Μέσα σε λίγα λεπτά, η είδηση μεταδόθηκε από την τηλεόραση.
Χιλιάδες Βερολινέζοι από το Ανατολικό Βερολίνο έτρεξαν στα σημεία ελέγχου (Checkpoints), απαιτώντας να περάσουν. Οι αξιωματικοί δεν μπορούσαν να ηρεμήσουν το πλήθος, οι πύλες άνοιξαν και όλοι ξεχύθηκαν στη δυτική πλευρά. Άνθρωποι με σφυριά άρχισαν να ξηλώνουν κομμάτια τσιμέντου. Ερείπια και δάκρυα χαράς.
Κάποια ερείπια έχουν μείνει μέχρι και σήμερα και έχουν την αισθητική μιας έκθεσης ζωγραφικής. Τα ερείπια του Βερολίνου είναι πλέον ένα ζωντανό μωσαϊκό. Κάθε πινελιά πάνω στις ρωγμές του τείχους είναι ένας φόρος τιμής σε εκείνους που ονειρεύτηκαν πάνω από τα συρματοπλέγματα.
Πάρτε ένα εισιτήριο, περπατήστε στη γραμμή που κάποτε χώριζε τον κόσμο στα δύο και αφήστε την ιστορία να σας αλλάξει. Το Βερολίνο δεν προσφέρει απλώς αξιοθέατα, προσφέρει συναίσθημα ελευθερίας.
Τα λέμε στο επόμενο,
Yianlee_
