Αγανάκτησα, ειλικρινά. Μπορείτε να με χαρακτηρίσετε υπερβολική, δεν ξέρω, αλλά είναι αλήθεια. Εκεί που κάθομαι αμέριμνη και ωραία με τις πιτζάμες μου, έχοντας γίνει ζελές στον καναπέ, βλέπω ένα instagram story που με οδηγεί να γράψω αυτό το άρθρο. Αντώνης Τσαπατάκης λέγεται, Παραολυμπιονίκης κολύμβυσης (παραδίσει και μαθήματα ανθρωπιάς) και η πόζα πλάι στο παρκαρισμένο αμάξι, που έχει “καβαλήσει” κυριολεκτικά το πεζοδρόμιο, με έκανε να θυμώσω και να στεναχωρηθώ παράλληλα. Η ερώτηση είναι μια. Γιατί, γίνεται αυτό ακόμη;

 

 

Έχω προσπαθήσει, το λέω με το χέρι στη καρδιά, να μπω στη σκέψη και στην ψυχοσύνθεση των οδηγών που παρκάρουν τα αμάξια τους σε ράμπες για Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες, χωρίς να φέρουν την απαιτούμενη σήμανση.  Ήταν τόσο επείγον αυτό που τους οδήγησε σε αυτή τη στάθμευση; Θα σκέφτηκαν, όπως αρκετοί το κάνουμε αυτό σε πολλές στιγμές της ζωής μας: ” Έλα μωρέ, για πέντε λεπτά, δεν χάλασε ο κόσμος…” Κι αν 30″ μετά από σένα, εμφανιστεί αυτός που το χει ανάγκη; Τι θα νιώσεις; Τίποτα, γιατί θα είσαι απών…

Το καλοκαίρι που μας πέρασε και ενώ περπατούσα από την εργασία μου, για να πάρω το λεωφορείο, βλέπω ένα αμάξι “αραχτό” σε μια τέτοια ράμπα. Πάω στο περίπτερο του απέναντι πεζοδρομίου και ζητάω λίγο χαρτί και στυλό. Ήθελα με κάποιον τρόπο την δικαίωση και την αφύπνιση, συγγνώμη. Το μήνυμα που γράφτηκε πάνω σε ψυγείο παγωτών, ήταν απλό και ξεκάθαρο. Το τοποθέτησα στο παρμπρίζ και έφυγα όλο χάρη.

Στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 1.000.000 άτομα με ειδικές ανάγκες, χωρίς όμως ο αριθμός να είναι ακριβής δυστυχώς. Μιλάμε για το 10% σχεδόν του πληθυσμού. Σας φαίνεται μικρό ή ανύπαρκτο;

Ο κύριος Αντώνης Τσαπατάκης έχει προσπαθήσει πολλές φορές, με όπλο το χιούμορ, να καταπολεμήσει αυτό το είδος αναισθησίας παρακινώντας τους φίλους οδηγούς να μην σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους. Είναι η απόδειξη ανθρώπου που προσπαθεί και παλεύει για τα δικαιώματα του, με ανεξάντλητη υπομονή. Αλήθεια, πότε και πως παίρνουμε την απόφαση, να αλλάξουμε συνήθειες, για πράγματα που θα έπρεπε να ήταν αυτονόητα, αλλά εμείς ακόμη τα διαπραγματευόμαστε;

Παρόμοια άρθρα

Ακολουθήστε τις σελίδες μας σε FacebookInstagram και Spotify για περισσότερη έμπνευση.

Giving Sight by Beasty Press // Giving Sight The Project

 
Προηγούμενο άρθροΤέλος στις πλαστικές σακούλες
Επόμενο άρθροΑφιέρωμα: Κική Δημουλά
Είμαι ένα άτομο που πιστεύω φουλ στα όνειρα, αγαπώ τα ταξίδια και όνειρο μου είναι να ταξιδέψω στην Ισλανδία για να δω το βόρειο σέλας. Αθεράπευτα ρομαντική ψυχή, που θέλει να το κρύβει. Λατρεύω τις βόλτες στη Πλάκα, αγαπώ τα μικρά μαγαζιά, τα μέρη με μπόλικο πράσινο και φύση, έχω μια αδυναμία στα "Φιλαράκια", ενώ δεν μπορώ χωρίς τη μυρωδιά του καφέ, των βιβλίων και χωρίς μουσική...