Βρεθήκαμε στην κεντρική παρουσίαση της Αλκυόνης Παπαδάκη

Χθες Βράδυ, 10 Οκτωβρίου 9μμ, βρεθήκαμε στο Public Cafe του Συντάγματος όπου λάμβανε χώρα η κεντρική παρουσίαση της Αλκυόνης Παπαδάκη για το νέο της μυθιστόρημα “Το χαμόγελο του δράκου”.

Την Παρουσίαση ξεκίνησε ο επικεφαλής των Εκδόσεων Διόπτρα, Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος, καλωσορίζοντας το κοινό που έδωσε το παρόν για να τιμήσει τη συγγραφέα.

Στη συνέχεια το λόγο πήρε η  blοgger και δημιουργός της ομάδας ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ, Γιούλη Τσακάλου,  η οποία συγκινημένη είπε πως για την ίδια η Αλκυόνη Παπαδάκη είναι ένας μύθος, μια συγγραφέας για την οποία δεν υπάρχει απλώς σεβασμός αλλά πραγματική αγάπη. Στο καινούργιο βιβλίο της συγγραφέως όπως ανέφερε χαρακτηριστικά θα μπορούσε να βάλει αν υπήρχαν ακόμα και 105 αστέρια.

Στη συνέχεια η δημοσιογράφος Βίκυ Τσιανίκα προχώρησε σε ερωτήσεις συνομιλώντας με τη συγγραφέα “σαν να βρίσκονται σε ραδιοφωνική εκπομπή” όπως η ίδια εύστοχα είπε.

Στην Κεντρική Παρουσίαση ήταν και η ηθοποιός Πέγκυ Τρικαλιώτη η οποία στη διάρκεια της βραδιάς διάβασε αγαπημένα αποσπάσματα από “Το χαμόγελο του δράκου”.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα :Η  Αλκυόνη Παπαδάκη γεννήθηκε στο Νιο Χωριό, κοντά στα Χανιά. Αφού αποφοίτησε από τη Γαλλική Σχολή, ήρθε στην Αθήνα με το όνειρο να αλλάξει τον κόσμο. Με την εμφάνισή της στη λογοτεχνία κατέκτησε το αναγνωστικό κοινό, το οποίο την ακολουθεί πιστά σε όλη τη συγγραφική πορεία της. Τα έργα της, τα οποία ανήκουν στη σύγχρονη μυθιστορία, διακρίνονται για την προσωπική, λυρική γραφή της. Μέσα στις σελίδες των βιβλίων της αναλύει, συνθέτει, αγωνίζεται, δημιουργεί, διακινδυνεύει και διδάσκει ήθος, σε μια δύσκολη εποχή που αναζητεί οδηγούς και πρότυπα ζωής.

Υπόθεση Βιβλίου : Εμείς… που κάναμε ψίχουλα την ψυχή μας για να ταΐσουμε τα όρνια. Εμείς… που περπατήσαμε μέσα στη βροχή γιατί δεν καταδεχτήκαμε να πάρουμε την ομπρέλα που μας πρόσφεραν οι άλλοι επ’ αμοιβή… Εμείς… που περπατήσαμε στον υπόνομο μ’ ένα τριαντάφυλλο στο χέρι. Εμείς… που κάναμε τον δράκο που φώλιαζε μέσα μας να χαμογελάσει. Εμείς… που φτάσαμε στην άκρη του γκρεμού, μόνο και μόνο για ν’ απολαύσουμε τη θέα… Εμείς… που δεν ζητήσαμε ποτέ τα ρέστα της ζωής μας από τον ταμία. Να ’μαστε, λέει, στη βαρκούλα… και να ’χε φεγγαράδα… και ν’ αρμενίζαμε