Kαι εμάς “που” μας βρίσκει όλο αυτό; Για μια ακόμη φορά μια είδηση έρχεται να συγκλονίσει την ακοή και όραση της κοινωνίας. (Οι άλλες της αισθήσεις είναι συνήθως ανενεργές…). Ναι, πρόκειται για τη μόλις είκοσι δύο ετών κοπέλα στη Νέα Σμύρνη που έμεινε έγκυος, γέννησε ολομόναχη και αποφάσισε να ξεφορτωθεί το νεογέννητο παιδί της πετώντας το εν ψυχρώ κάτω από το μπαλκόνι της. Και η κοινωνία σε διαχρονικό ρόλο δικαστή, σε συνδυασμό με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, έχει ήδη αποφανθεί για το πόσο ευθύνεται ο θύτης σε μια τόσο ομολογουμένως αποτρόπαια πράξη.
Το θύμα όμως πίσω από το θύτη γιατί δε δύναται να το δει κανείς; Ο μόνος υπεύθυνος για κάθε μελανή ιστορία είναι πάντα ο πρακτικά αυτουργός; Μήπως πριν μείνει έγκυος αυτή η γυναίκα, κανείς ποτέ δεν της εξήγησε τι σημαίνει κάνω έρωτα με κάποιον και τι μπορεί να συνεπάγεται κάθε φορά; Μήπως προτού να ήταν αναγκασμένη να κρύψει την εγκυμοσύνη της, δεν ένιωσε στιγμή να βρίσκεται στο φως και την προσοχή εκείνων που είχε περισσότερο ανάγκη; Μήπως πολύ πριν φέρει μια ζωή στον κόσμο, εκείνη ήταν ήδη πεθαμένη ψυχικά; Μήπως πριν κόψει τον ομφάλιο λώρο με το ψαλίδι, η ψυχική της δομή ήταν καιρό κατακερματισμένη; Μήπως πριν πετάξει το μωρό της από το μπαλκόνι, είχε μπει στη θέση του απορρίμματος; Είναι πολύ εύκολο να φορτώσουμε ό,τι ενοχή μπορεί να γίνει λέξη πάνω στη νεαρή αυτή κοπέλα. Το δύσκολο είναι να μεταφράσουμε τις καταστάσεις σε συναισθήματα με κυριότερο την κατανόηση της ψυχολογικής της κατάστασης, της ψυχικής της δομής, μιας δομής που υφαίνουν από το πρώτο λεπτό της ζωής της οι γονείς της, οι δάσκαλοι της, οι φίλοι της, κάθε φιγούρα που την πλησιάζει και μπορεί να τη διαμορφώσει έστω και σε ένα μικρό βαθμό, η κοινωνία ολόκληρη λοιπόν.
Αυτή που κρίνει πάντα αλλά ποτέ δεν κρίνεται. Αυτή που δικάζει αλλά ποτέ δεν κατανοεί. Αυτή που δημοσιοποιεί αλλά αδυνατεί να φωτίσει την πιο ιδιωτική στιγμή του υποκειμένου της. Εκείνη που τραυματίζεται και δεν το παίρνει χαμπάρι κανείς. Τραυματίζεται και μετά τραυματίζει, αν δεν ενδιαφερθούμε να προσέξουμε, αν δεν επέμβουμε εγκαίρως. Ουδείς εκών κακός, όπως έλεγε και ο Σωκράτης. Ας συλλάβουμε όλοι την ευθύνη μας πριν γεννήσουμε την ετυμηγορία για το ποιος φταίει πραγματικά.
