Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γράφημα «Το σπαθί του αυτοκράτορα» του Βύρωνα Αθανίτη.
Το σπαθί του αυτοκράτορα
«Έβγαλα το δαμασκηνό σπαθί από το θηκάρι και το κράτησα με σεβασμό στα χέρια μου. Η ταλαιπωρημένη αλλά γεμάτη συμπόνια μορφή του βασιλιά όπως είχε χαραχτεί στη μνήμη μου την τελευταία νύχτα της Πόλης, τρεμόπαιξε μπροστά μου σαν απόκοσμη οπτασία… Τύλιξα το σπαθί με πορφυρό ύφασμα και το απόθεσα στο μπρούτζινο κουτί. Ασφάλισα τα κλείστρα του και το κατέβασα με προσοχή στον λάκκο, μαζί με τα δάκρυά μου που κυλούσαν πάνω του…. Κατόπιν αρχίνισα να φτυαρίζω, ώσπου όλο το χώμα επέστρεψε στη θέση του… Την ίδια στιγμή ο ήλιος είχε μόλις ανατείλει. Σαν από θαύμα γινομένο, οι ακτίνες του έγλειφαν τις επάλξεις του κάστρου για να πέσουν κατόπιν στη γης, ανάμεσα στα πόδια μου…».
Για την οικογένεια Βαφέα, το χειρόγραφο Χρονικό του Μιχαήλ Ζαπαντιώτη, ενός από τους γραμματικούς του Κωνσταντίνου Δραγάση Παλαιολόγου, που το κατέχει εδώ και αιώνες, σημαίνει πολύ περισσότερα από μια ιστορική κληρονομιά ή ένα κυνήγι θησαυρού. Αναζητώντας το σπαθί του τελευταίου Βυζαντινού Αυτοκράτορα, οι ήρωες έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με την ταραχώδη διαχρονική πορεία του ελληνισμού και τις -καλά κρυμμένες στο συλλογικό μας ασυνείδητο- ενοχές για την απώλεια της βασιλεύουσας. Όσο αγωνίζονται να υπερβούν και τα δικά τους προσωπικά τραύματα, διαπιστώνουν την ανάγκη ενός νέου ξεκινήματος που συνδέεται με την ταυτότητα των σύγχρονων Ελλήνων.
Βύρων Αθανίτης
Ο Βύρων Αθανίτης γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και ζει με την οικογένειά του. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιά κι έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Εργάζεται επί τριάντα χρόνια στην τοπική αυτόδιοίκηση. Το γράψιμο τον απασχόλησε από τα παιδικά του χρόνια. Σε νεαρή ηλικία εργάστηκε περιστασιακά ως αρθρογράφος, ενώ το 1997 ξεκίνησε να δημοσιεύει διηγήματά του σε περιοδικά. Το 2015 εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο, τη συλλογή διηγημάτων, Το Τελευταίο Πέρασμα (bookstars). Το Σπαθί του Αυτοκράτορα είναι το πρώτο του μυθιστόρημα. Στην πρωτόλεια μορφή του, αφηγούνταν μια τυπική περιπέτεια αναζήτησης. Όμως, το περιεχόμενο της ιστορίας εξελίχθηκε προοδευτικά και ολοκληρώθηκε στη διάρκεια της ελληνικής κρίσης και των μνημονίων, όταν έγιναν ολοφάνερες οι συνδέσεις του χθες με το σήμερα, καθιστώντας αναγκαίο τον αναστοχασμό της διαδρομής μας μέσα στον χώρο και τον χρόνο, για ένα νέο ελπιδοφόρο ξεκίνημα.
Ένα άλλο ζήτημα που απασχολεί τους ήρωες μου, είναι τα κατάλοιπα στο συλλογικό μας ασυνείδητο από την απώλεια της Πόλης. Για αυτό δόθηκε ιδιαίτερη σημασία στην δραματοποιημένη περιγραφή των τελευταίων χρόνων ζωής της αυτοκρατορίας, μέσα από το Χρονικό που φέρεται να κατέγραψε ένας γραμματικός ακόλουθος του Κωνσταντίνου, ο Μιχαήλ Ζαπαντιώτης. Η αναζήτηση του σπαθιού του αυτοκράτορα στο παρόν, γίνεται η αφορμή να συνειδητοποιήσουν οι πρωταγωνιστές του βιβλίου πολλές αλήθειες και να απορρίψουν άλλες τόσες ανακρίβειες για το χθες, ως πυξίδα για το κοινό μας μέλλον (ο συγγραφέας).
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο.. Συνδυάζει έξοχη μυθιστορία με αυτοστοχαστικές διερευνήσεις του συγγραφέα σχετικά με την ταυτότητα των Νεοελλήνων. Ερωτήματα όπως γιατί αυτοπροσδιοριζόμαστε ως Έλληνες, αντί της επίσημης ονομασίας Ρωμαίος ή της κοινής ονομασίας Γραικός; .. Τι είναι τελικά ο ελληνισμός; .. Πώς μπορούν οι Νεοέλληνες να ξεφύγουν από ιδεολογήματα και να ατενίσουν το μέλλον; .. και άλλα παρόμοια θα απασχολήσουν τον αναγνώστη του βιβλίου, και σίγουρα θα βρει τις -άμεσες ή έμμεσες- απαντήσεις τους εμπνευσμένες..