“Περιμέναμε τη πρώτη μέρα, στο πρώτο μας σχολείο, στα προνήπια. Η ανυπομονησία και η χαρά του μεγάλη, αλλά κανείς δε μπορούσε να φανταστεί τη κατάσταση με την οποία θα βρισκόμασταν αντιμέτωποι.
Αφού τελείωσε ο Αγιασμός, ήρθε η ώρα να ξεναγηθούμε στις τάξεις. Ακούσαμε εκείνη την ώρα ότι φέτος ο Δήμος Θάσου, μας άλλαξε κτήριο τελευταία στιγμή, έπειτα από μια “ύπουλη” συνάντηση της δημοτικής αρχής, δίχως τη παρουσία και τη κοινή συναίνεση όλων των γονέων. Ακολουθώντας τη δασκάλα μας, τελικά συνειδητοποιήσαμε πως αίθουσες για τα τμήματα του Νηπιαγωγείου δεν υπήρχαν. Αντικρίσαμε μόνο τέσσερις τοίχους, που είχαν ποτίσει υγρασία και ορισμένα έπιπλα. Μα το χειρότερο δεν ήταν αυτό. Μας οδήγησαν σε μια αίθουσα τουαλετών, απ΄την οποία απομόνωσαν μια λεκάνη και για ΄μας. Για τους 38 μαθητές των προνηπίων και νηπίων. Αγόρια και κορίτσια μαζί, ενώ οι νιπτήρες, κοινόχρηστοι με όλα τα παιδιά του δημοτικού, που στεγάζεται στο ίδιο κτήριο. Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό, ενημερωθήκαμε οι γονείς πως ούτε καν οι ηλεκτρολόγοι δεν επισκέφθηκαν το χώρο, όπως μας είχαν υποσχεθεί, προκειμένου να τελειοποιήσουν τις ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις.
Τα προβλήματα διογκώνονται όταν δεν υπάρχει καν ένας περιορισμένος χώρος στην αυλή, για να παίζουν τα παιδιά, ούτε καν μια τσουλίθρα, μια κούνια…
Τέλος, πληροφορηθήκαμε πως για τη μετακόμιση απ΄το ένα κτήριο στο άλλο, έπρεπε να καταβάλουν προσωπική εργασία οι ίδιοι οι γονείς, εφόσον οι δημοτικοί υπάλληλοι πέρα απ΄τα έπιπλα, δεν είναι στις αρμοδιότητες τους, να μεταφέρουν κάτι άλλο… Όλα αυτά τα βιβλία, τη γραφική ύλη, τα παιχνίδια, ποιός περίμεναν να τα μεταφέρει;
Μέσα απ΄όλη αυτή την απεγνωσμένη κατάσταση, συνεπάγονται ερωτήματα και προβληματισμοί που λίγο ή πολύ αφορούν όλους τους γονείς:
Γιατί η επαρχεία να ζει τόσο περιθωριοποιημένη;
Το παραπάνω σκηνικό αφορά το 1ο Νηπιαγωγείο Λιμεναρίων Θάσου. Ωστόσο στη Καβάλα, αλλά ακόμη και στη πρωτεύουσα του νησιού, τον Λιμένα, τα πράγματα φαίνονται να λειτουργούν όπως πρέπει. Θεωρητικά, η αρμόδια Δημοτική Αρχή, θα έπρεπε να ενδιαφέρεται για τη σωστή λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων σε όλα τα χωριά του νησιού μας, στη πράξη όμως δεν ισχύει τίποτα από αυτά, εφόσον δεν υπάρχει η βασική προϋπόθεση για να λειτουργήσει ένα σχολείο, η τουαλέτα.
Περίμεναν τελευταία στιγμή για όλα αυτά;
Και ενώ η σχολική χρονιά ξεκίνησε, όλοι εμείς οι γονείς τρέχουμε μες στον πανικό, να βρούμε λύσεις στα δικά τους προβλήματα, δίχως καν να υπάρχουν λειτουργικές τάξεις. Όλο το καλοκαίρι τί κάνανε;
Και ενώ πέρασαν σχεδόν τρεις εβδομάδες, το 1ο Νηπιαγωγείο Λιμεναρίων, δε λειτουργεί. Οι συζητήσεις πολλές, ενώ οι υποσχέσεις που ειπώθηκαν, έμειναν στάσιμες… Γιατί;
Kαι να που φτάσαμε τελικά αντιμέτωποι με τη σαθρότητα του συστήματος και τα πολιτικά φωλεύοντα παιχνίδια, ακόμη και εμείς οι κάτοικοι της μικρής και κλειστής κοινωνίας. Ωστόσο τα παιδιά μας, δεν είναι τα “παιδιά κανενός κατώτερου Θεού” και θα διεκδικήσουν αυτά που τα αναλογούν και τους αξίζουν.
