Πρότυπο Thatcher και….ελληνικό ποδόσφαιρο

Είναι γεγονός ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο νοσεί σε όλους τους τομείς του. Ο τομέας όμως που έχει στοχοποιηθεί περισσότερο από κάθε άλλο είναι αυτός των οπαδών. Αυτή η κατάσταση δεν είναι κάτι το άγνωστο για τα ελληνικά δεδομένα, καθώς υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια. Εξαιτίας ,λοιπόν,  των συνεχών επεισοδίων(εντός αλλά και εκτός γηπέδων)  από το οικονομικό grexit, το οποίο απετράπη ‘’επιτυχώς’’, η χώρα μας βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο ενός ποδοσφαιρικού grexit. Ως αποτέλεσμα, η θεματολογία στους κύκλους των απανταχού ποδοσφαιρόφιλων έχει αλλάξει ριζικά. Αναπόφευκτα η συζήτηση φτάνει στα επεισόδια και στο ποια βήματα θα  πρέπει να ακολουθήσει η κυβέρνηση. Έτυχε, λοιπόν, να συμμετέχω σε μία τέτοια διαδικτυακή συζήτηση. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η πολύ συχνή επίκληση στην αυθεντία της Margaret Thatcher και στο μοντέλο που ακολούθησε εκείνη για την αντιμετώπιση του χουλιγκανισμού. Η αναπαραγωγή της συγκεκριμένης άποψης εκφράζεται , απρόσμενα, από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας άκριτα και δίχως να γνωρίζει στην πραγματικότητα τι εστί Margaret Thatcher αλλά και ποιες ήταν οι πολιτικές που χρησιμοποιούσε η Σιδηρά Κυρία. Η Thatcher αποτελεί ακόμα και 5 χρόνια μετά το θάνατό της μία από τις πιο αμφιλεγόμενες πολιτικές προσωπικότητες της Μ.Βρετανίας.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η Thatcher ανέλαβε την εξουσία σε μία πολύ ταραγμένη περίοδο για την Μ.Βρετανία που δε θυμίζει σε τίποτα τη σημερινή της εικόνα. Για να ανατρέψει αυτή την κατάσταση ακολούθησε αυστηρές πολιτικές(μέτρα λιτότητας, διάλυση βιομηχανίας) που οδήγησαν στην καταστροφή του κοινωνικού ιστού αλλά και στη δραματική άνοδο της ανεργίας(ενδεικτικά οι άνεργοι ξεπερνούσαν τα 3,6 εκατομμύρια).Εφαρμόζοντας κατά γράμμα το πολιτικό της πρόγραμμα οδήγησε στο οριστικό τέλος του κοινωνικού κράτους και της κοινωνικής πρόνοιας. Σκοπός της Σιδηράς Κυρίας ήταν η εγκαθίδρυση του νεοφιλελευθερισμού στη χώρα της. Όμως, όπως αποδείχθηκε, η Μ.Βρετανία δεν ήταν ακόμα έτοιμη για αυτή την αλλαγή. Απέναντι στις προσπάθειες αυτές στάθηκαν τα εργατικά σωματεία μαζί με τη χαμηλή και μεσαία τάξη της χώρας. Οι βίαιες ταραχές που ξέσπασαν στους δρόμους της Αγγλίας τερματίστηκαν μονάχα μέσω της αστυνομικής καταστολής.Γενικά το τίμημα που πλήρωσε ο βρετανικός λαός τη δεκαετία του 80 ήταν βαρύ.

Περνώντας στο ποδόσφαιρο η κατάσταση που επικρατούσε ήδη από τη δεκαετία του 70 χαρακτηριζόταν από βίαια επεισόδια με αμέτρητους τραυματισμούς μέχρι και θανάτους. Το αγγλικό ποδόσφαιρο έμοιαζε με ποτήρι έτοιμο να ξεχειλίσει. Ώσπου φτάνουμε στην τραγωδία του Χέυζελ. 29 Μαΐου του 1985 η μέρα του τελικού του κυπέλλου πρωταθλητριών ανάμεσα στην Λίβερπουλ και τη Γιουβέντους. Μία ώρα πριν την έναρξη του ματς οι άγγλοι χούλιγκαν κινήθηκαν απειλητικά προς τους φιλάθλους της Γιουβέντους οι οποίοι υποχώρησαν προς έναν τοίχο. Ο τοίχος εξαιτίας της πίεσης κατέρρευσε παρασύροντας στο θάνατο 39 ψυχές. Η τραγωδία αυτή αποτέλεσε την αφορμή της Thatcher να προβεί στην αφαίρεση του χουλιγκανισμού από την πολιτική της ατζέντα. Στηριζόμενη στην ετυμηγορία της UEFA, που έκρινε υπεύθυνους της τραγωδίας τους άγγλους, αποφάσισε να καταδικάσει το αγγλικό ποδόσφαιρο. Πιο συγκεκριμένα, επέβαλλε 5ετή ποινή αποκλεισμού από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις σε όλες τις αγγλικές ομάδες(εκτός της Λίβερπουλ που η ποινή ήταν κατά ένα χρόνο μεγαλύτερη).

Πολλοί έσπευσαν να θαυμάσουν την αυστηρότητα της πρωθυπουργού θεωρώντας πως όλο αυτό γίνεται για το καλό του αθλήματος. Αν και η βία  όντως  μειώθηκε έως και εξαλείφθηκε απο γήπεδα της Αγγλίας δεν ίσχυε το ίδιο και για τους δρόμους, τις πάμπ και όπου αλλού κλείνονταν ραντεβού θανάτου από τους χούλιγκαν. Δαιμονοποιώντας το ποδόσφαιρο στιγμάτισε τους χούλιγκαν ως παθογένεια της κοινωνίας βάζοντας σκοπό την εξάλειψη τους από τα γήπεδα. Από τα πιο γνωστά μέτρα που πήρε ήταν η κάρτα φιλάθλου  και οι συνεχείς διώξεις των χούλιγκαν. Μάλιστα, πρότεινε μέχρι και την τοποθέτηση… ηλεκτροφόρων  καλωδίων στα γήπεδα. Είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που θεωρούσε απαράδεκτη και απρεπή οποιαδήποτε αθλητική ενασχόληση συνδεόταν με το ποδόσφαιρο. Προχώρησε στην μείωση των ωρών του μαθήματος της φυσικής αγωγής  που τα παιδιά έπαιζαν ποδόσφαιρο στα σχολεία. Ενδεικτική είναι η άποψη του πρώην προπονητή της εθνικής Αγγλίας και νυν της Έβερτον, Sam  Allardyce:

“Η Θάτσερ σκότωσε το ποδόσφαιρο. Καμιά αμφιβολία επ’ αυτού. Από τότε που η Θάτσερ σταμάτησε να πληρώνει δασκάλους και γυμναστές να μένουν στο σχολείο πέρα από τις κανονικές ώρες λειτουργίας του, για να κάνουν τα παιδιά προπονήσεις, ο αριθμός των ταλέντων που βγάζουμε έχει πέσει στο μισό.

Το ποδόσφαιρο είναι άθλημα της μεσαίας τάξης σε αυτήν τη χώρα, και σήμερα μόνο στα πλούσια ιδιωτικά σχολεία μπορούν τα παιδιά να ασχοληθούν πιο σοβαρά με τον αθλητισμό.

Τα παιδιά όμως που πηγαίνουν σε αυτά τα σχολεία κατά κανόνα προτιμούν το ράγκμπι. Στους συλλόγους γίνεται σημαντική δουλειά, όμως έχω την αίσθηση ότι αυτή η χώρα παράγει μόνο τα μισά ταλέντα από αυτά που θα μπορούσε να παράγει αν το κράτος δεν είχε σκοτώσει το άθλημα επί Θάτσερ”

Η δεύτερη τραγωδία που συνδέθηκε με την Thatcher είναι αυτή του Χίλσμπορο. 15 Απριλίου 1989 ημιτελικός του FA CUP μεταξύ της Νότιγχαμ Φόρεστ και της Λίβερπουλ. Έπειτα από εγκληματική αμέλεια των αρχών συρρέουν στο γήπεδο υπεράριθμοι οπαδοί των ρεντς στην βόρεια κερκίδα του σταδίου. Δυστυχώς, η πίεση που ασκήθηκε στους οπαδούς που είχαν μπει πρώτοι ήταν θανάσιμη οδηγώντας στον θάνατο 96 ζωές ενώ άλλοι 776 τραυματίστηκαν.

Μετά από αυτό το τραγικό συμβάν σε μια προσπάθεια συγκάληψης η Thatcher έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο. Για να αποποιηθεί τις ευθύνες η κυβέρνηση και η αστυνομία χρησιμοποιήθηκε η Sun  αναφέροντας απίστευτα πράγματα για τα θύματα της τραγωδίας( ότι έκλεβαν πορτοφόλια από τους νεκρούς, ότι ήταν μεθυσμένοι και ότι ουρούσαν τους αστυνομικούς που προσπαθούσαν να σώσουν τους οπαδούς(!) ). Έπρεπε να περάσουν 23 χρόνια για να αποκαταστήσει την αλήθεια η εφημερίδα κυκλοφορώντας τεύχος το 2012 που αποκάλυπτε την πραγματική αλήθεια για εκείνη τη θλιβερή μέρα.

Συμπερασματικά πρέπει να αναλογιστούμε το κακό που έκανε στο ποδόσφαιρο όλη αυτή η προσπάθεια να διωχθούν οι οπαδοί από τα γήπεδα. Ως μέτρο για να επιτευχθεί αυτό οι ομάδες προχώρησαν σε ραγδαία αύξηση τις τιμής των εισιτηρίων με αποτέλεσμα η χαμηλή και η μεσαία τάξη να μην μπορεί να πάει στο γήπεδο. Έτσι ένα άθλημα το οποίο είχε ξεκινήσει από τους εργάτες  στα ορυχεία και στα εργοστάσια της Αγγλίας έφτασε να αποτελεί προνόμιο των πλουσίων και  χώρος εκατομμυρίων που συγκρούονται προνόμια πλουσίων σπαταλώντας υπέρογκα και ανεξήγητα ποσά. Γενικά, ιστορικά, όλα τα έθνη – πόσο μάλλον εμείς οι έλληνες- δεν μαθαίνουμε από τα λάθη του παρελθόντος. Ελπίζω τα όποια αποτελέσματα που θα υπάρξουν ,και αν υπάρξουν, από αυτή την προσπάθεια διάσωσης να οδηγήσουν μόνο προς το καλύτερο την εξέλιξη του βασιλιά των σπορ στη χώρα μας αποφεύγοντας τακτικές όπως της Thatcher.

11

Latest Articles

Διάβασε επίσης...