Την Κυριακή βρέθηκα στην ευχάριστη θέση να παρακολουθήσω μια θεατρική παράσταση στο θέατρο ” Άνεσις” . Η παράσταση ήταν παιδική , για αυτό άλλωστε στον χώρο υπήρχαν κυρίως παιδιά μικρών ηλικιών, μαζί βέβαια με τους γονείς τους, που διασκέδαζαν και εκείνοι πολύ . Ονομάζεται “Η Αλίκη στην χώρα των γευμάτων” και όπως φανερώνει ο τίτλος της διαθέτει πολύ χιούμορ.
Οι ηθοποιοί χορεύουν και τραγουδούν κομμάτια δικής τους επινόησης με γνώριμες μελωδίες καθώς και κρατούν σε ετοιμότητα το κοινό τους ζητώντας τη δική του συμμετοχή , με το να απαντούν σε ερωτήσεις σχετικά με τις γενικές του γνώσεις , αλλά και σχετικά με την κρίση του όσον αφορά την παράσταση .
Δίνεται ακόμη και η δυνατότητα στους νεαρούς φίλους που παρακολουθούν την παράσταση , κατόπιν επιλογής τους από τους ηθοποιούς , να ανέβουν στην σκηνή και να συμμετέχουν με τον ρόλο που θα τους δοθεί εκείνη τη στιγμή.
Η παράσταση αυτή περνάει πολύ σημαντικά νοήματα στο κοινό της , όπως την σημασία της υγιεινής διατροφής , την απόλαυση κάθε γεύσης με μέτρο και όχι με υπερβολή καθώς και τονίζει τον σεβασμό που οφείλει να δείχνει ο άνθρωπος απέναντι στα ζώα.
Με πολλή χαρά, κατάφερα στο τέλος της παράστασης να μιλήσω με την πρωταγωνίστρια Αγγελική Λάμπρη :
Γιατί να έρθει κάποιος να παρακολουθήσει την συγκεκριμένη παράσταση;
Θεωρώ, ότι μιλάει για πολύ σημαντικά πράγματα που έχουν να κάνουν με τη διατροφή , με τα μεταλλαγμένα , είναι ένας ωραίος τρόπος για να καταλάβουν τα παιδιά τι είναι ” κάνουμε μια ένεση στην ντομάτα και να γίνεται μια ντομάτα σαν τροχόσπιτο” ας πούμε. Με χιούμορ μαθαίνουμε πολλά πράγματα . Για την ζάχαρη παραδείγματος χάριν . Νομίζω ότι είναι καλό αυτά να τα μαθαίνουμε από μια θεατρική παράσταση . Είναι ένα έργο με ιδιαίτερο τρόπο γραφής , όπως το είδες και εσύ, με χιούμορ και black humor . Όπως είδες επίσης , τρέχουμε πολύ.
Πως σου φαίνεται σε τέτοιους καιρούς να ασχολείσαι με το θέατρο;
Πηγαίνοντας στην άλλη μου παράσταση περνάω από μια στοά που μένουν πολλοί άστεγοι. Στη στοά “Broadway” . Μένουν δύο-τρείς , τους συναντάω καθημερινά. Μένω στο κέντρο της Αθήνας.
Νομίζω ότι το θέατρο και η τέχνη δεν σταματάει ποτέ, ακόμα και σε δύσκολους καιρούς. Ακόμη και κατά τη διάρκεια του πολέμου , δηλαδή είναι ένας τρόπος ψυχαγωγίας που μπορεί να ψυχαγωγήσει τους πάντες , όπως υπάρχουν και καλλιτέχνες του δρόμου που, τους εκτιμώ πάρα πολύ και το θεωρώ φοβερά δύσκολο αυτό που κάνουν.
Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται κάθε Κυριακή στις 12 , και τα εισιτηρία κοστίζουν 10€ το κανονικό και 8€ το παιδικό και το μειωμένο.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω προσωπικά την Αγγελική για την προθυμία της και να συγχαρώ όλους τους ηθοποιούς για την φανταστική δουλειά τους.
