Exclusive Content:

Γιατί τα 80s είναι η δεκαετία των κινηματογραφικών serial killers;

Η δεκαετία του 1980 ήταν μια μεταμορφωτική εποχή για τον κινηματογράφο, που σημαδεύτηκε από την άνοδο της συναρπαστικής αφήγησης, των καινοτόμων ειδικών εφέ και των αξιομνημόνευτων χαρακτήρων. Ένα εξέχον και ανατριχιαστικό θέμα που αναδύθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν η αύξηση των κινηματογραφικών ταινιών που αφορούσαν τους serial killers. Αυτή η δεκαετία κινηματογραφικά επικεντρώθηκε αρκετά στους serial killers και στους κακόβουλους χαρακτήρες τους, που συχνά απεικόνιζαν τα διεστραμμένα μυαλά και τις αποτρόπαιες πράξεις τους με τρόπους που γοήτευαν και τρομοκρατούσαν το κοινό.

Σε αυτό το άρθρο, εμβαθύνουμε στους λόγους για τους οποίους η δεκαετία του ’80 έγινε η δεκαετία των κινηματογραφικών serial killers, διερευνώντας τους πολιτιστικούς, κοινωνικούς και κινηματογραφικούς παράγοντες που συνέβαλαν σε αυτή την τάση.

Πολιτιστική γοητεία με τη σκοτεινή πλευρά

Η δεκαετία του ’80 έγινε μάρτυρας μιας πολιτιστικής γοητείας για τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης. Καθώς οι κοινωνίες αντιμετώπιζαν τις συνέπειες του πολέμου του Βιετνάμ, των πολιτικών σκανδάλων και της οικονομικής αναταραχής, υπήρχε ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη διερεύνηση της πολυπλοκότητας της ανθρώπινης ψυχολογίας και των σκοτεινών πτυχών του ανθρώπινου ψυχισμού. Οι κινηματογραφικοί serial killers παρείχαν έναν φακό μέσω του οποίου οι κινηματογραφιστές μπορούσαν να εξετάσουν τη δυαδικότητα της ανθρώπινης φύσης και τη δυνατότητα του κακού μέσα σε φαινομενικά συνηθισμένα άτομα.

Αυτή η γοητεία με τη σκοτεινή πλευρά βρήκε την έκφρασή της σε ταινίες όπως “Η Σιωπή των Αμνών” (1991), που ο πανέξυπνος αλλά ψυχωτικός Δρ Χάνιμπαλ Λέκτερ έγινε η εμβληματική ενσάρκωση της διχοτόμησης μεταξύ διανόησης και διαφθοράς. Οι ταινίες της δεκαετίας συχνά εμβαθύνουν στα κίνητρα, τις μεθόδους και τις εσωτερικές λειτουργίες αυτών των serial killers, ικανοποιώντας τη συλλογική περιέργεια για την ψυχολογική σύσταση αυτών που διαπράττουν αποτρόπαιες πράξεις.

Η εξέλιξη των ειδικών εφέ

Η δεκαετία του 1980 σηματοδότησε ένα σημείο καμπής στην ανάπτυξη της τεχνολογίας των ειδικών εφέ. Καθώς τα πρακτικά εφέ και οι τεχνικές μακιγιάζ εξελίχθηκαν, οι κινηματογραφιστές απέκτησαν τη δυνατότητα να δημιουργούν πιο ρεαλιστικές και σοκαριστικές απεικονίσεις βίας και αίματος στην οθόνη. Αυτή η τεχνολογική εξέλιξη επέτρεψε στους σκηνοθέτες να απεικονίσουν τις φρικιαστικές πράξεις των serial killers με ένα επίπεδο ρεαλισμού και λεπτομέρειας που δεν ήταν ποτέ δυνατό πριν.

Ταινίες όπως το “Παρασκευή και 13” (1980) και το “A Nightmare on Elm Street” (1984) αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα, καθώς παρουσιάζουν άκρως ρεαλιστικές απεικονίσεις βίας και τρόμου που άφησαν εποχή. Ο αυξημένος ρεαλισμός αυτών των εφέ συνέβαλε στην αίσθηση ανησυχίας και τρόμου που συνδέεται με τους κινηματογραφικούς serial killers, κάνοντας τις πράξεις τους να μοιάζουν ενοχλητικά αληθοφανείς.

serial killers

Εξερεύνηση της ηθικής ασάφειας

Η δεκαετία του 1980 σηματοδότησε μια στροφή στην αφήγηση ιστοριών από την παραδοσιακή ασπρόμαυρη ηθική των προηγούμενων δεκαετιών σε μια πιο διαφοροποιημένη εξερεύνηση της ηθικής ασάφειας. Οι ταινίες με serial killers συχνά θόλωναν τα όρια μεταξύ σωστού και λάθους, παρουσιάζοντας χαρακτήρες που αψηφούσαν τις συμβατικές έννοιες του καλού και του κακού. Αυτή η ηθική πολυπλοκότητα επέτρεψε στους κινηματογραφιστές να αμφισβητήσουν τις αντιλήψεις του κοινού και να προκαλέσουν βαθύτερη ενδοσκόπηση.

Στο “Manhunter” (1986), την πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Thomas Harris “Red Dragon”, το κοινό γνώρισε τον χαρισματικό αλλά βαθιά διαταραγμένο κατά συρροή δολοφόνο Francis Dollarhyde. Η ταινία εντρυφούσε στο ταραγμένο παρελθόν του, εξανθρωπίζοντάς τον με τρόπο που ταυτόχρονα απωθούσε και εξανάγκαζε τους θεατές. Αυτή η αφηγηματική προσέγγιση κάλεσε το κοινό να εξετάσει τους παράγοντες που οδηγούν τα άτομα να διαπράξουν φρικτές πράξεις και να αμφισβητήσει τις δικές του κρίσεις.

Κινηματογραφική εξερεύνηση του φόβου

Τη δεκαετία του 1980 εμφανίστηκε ένα υποείδος γνωστό ως “ταινία slasher”, που χαρακτηρίζεται από την εστίασή του σε φρικιαστικές δολοφονίες και τον ψυχολογικό τρόμο που αυτές προκαλούν. Οι serial killers έγιναν η ενσάρκωση του φόβου στον κινηματογράφο, αξιοποιώντας τις κοινωνικές ανησυχίες για την προσωπική ασφάλεια και το άγνωστο. Οι ταινίες αυτές αξιοποίησαν τον αρχέγονο φόβο του κυνηγητού και την αβεβαιότητα για το ποιο θα μπορούσε να είναι το επόμενο θύμα.

Ταινίες όπως το “Halloween” (1978) αλλά και οι επόμενες ταινίες του εισήγαγαν το κοινό σε εμβληματικούς δολοφόνους όπως ο Michael Myers, οι οποίοι ενσάρκωσαν την αδυσώπητη καταδίωξη των θυμάτων τους. Η προσμονή της επόμενης κίνησης του δολοφόνου και η ένταση που δημιουργούσε η απρόβλεπτη συμπεριφορά του τροφοδοτούσαν μια αυξημένη αίσθηση τρόμου που είχε απήχηση στο κοινό.

Με λίγα λόγια

Η δεκαετία του 1980 αποτελεί μια σημαντική εποχή στην κινηματογραφική ιστορία, η οποία σημαδεύτηκε από την έξαρση των ταινιών με κεντρικούς χαρακτήρες serial killers. Η συμβολή της πολιτιστικής περιέργειας για την ανθρώπινη ψυχολογία, η πρόοδος στην τεχνολογία των ειδικών εφέ, η εξερεύνηση της ηθικής ασάφειας και η κινηματογραφική αναζήτηση του φόβου συνέβαλαν στην προβολή αυτών των ανατριχιαστικών αφηγήσεων.

Ενώ η δεκαετία του ’80 μπορεί να είναι γνωστή για τη λαμπερή και ζωντανή ποπ κουλτούρα της, άφησε επίσης ένα ανεξίτηλο σημάδι στο είδος του τρόμου, διαμορφώνοντας τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και ασχολούμαστε με τους κινηματογραφικούς serial killers. Αυτές οι ταινίες όχι μόνο ψυχαγωγούσαν το κοινό αλλά και αγγίζουν βαθύτερους κοινωνικούς φόβους και περιέργειες, προσφέροντας έναν μοναδικό και μερικές φορές άβολο φακό μέσα από τον οποίο μπορούμε να δούμε τις πιο σκοτεινές γωνίες της ανθρώπινης φύσης.

Διαβάστε επίσης:

Latest

Η Πίτσα Παπαδοπούλου καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο #132 ARTPODCAST

Η Κυρία του ελληνικού τραγουδιού, η Πίτσα Παπαδοπούλου, καλεσμένη...

Καινούργια σπίτια, καινούργιες σελίδες, καινούργιες ζωές

Αγαπημένοι μου φίλοι γεια σας. Τρίτη σήμερα για μένα...

Καραγατσιάδα: «Μα είναι κάτι πιο βαθύ αυτό που μας λερώνει»

«Όλα τα πάντα, λέει, σε τούτο τον κόσμο είναι...

Πώς να Γράψω ένα Βιβλίο; – Οδηγός

Πώς να Γράψω ένα Βιβλίο Το να γράψεις ένα βιβλίο...

Newsletter

spot_img

Don't miss

Η Πίτσα Παπαδοπούλου καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο #132 ARTPODCAST

Η Κυρία του ελληνικού τραγουδιού, η Πίτσα Παπαδοπούλου, καλεσμένη...

Καινούργια σπίτια, καινούργιες σελίδες, καινούργιες ζωές

Αγαπημένοι μου φίλοι γεια σας. Τρίτη σήμερα για μένα...

Καραγατσιάδα: «Μα είναι κάτι πιο βαθύ αυτό που μας λερώνει»

«Όλα τα πάντα, λέει, σε τούτο τον κόσμο είναι...

Πώς να Γράψω ένα Βιβλίο; – Οδηγός

Πώς να Γράψω ένα Βιβλίο Το να γράψεις ένα βιβλίο...

Η Πίτσα Παπαδοπούλου καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο #132 ARTPODCAST

Η Κυρία του ελληνικού τραγουδιού, η Πίτσα Παπαδοπούλου, καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο #132 Artpodcast μιλάει με γλυκύτητα και ευθύτητα, με φωνή που σε...

Καινούργια σπίτια, καινούργιες σελίδες, καινούργιες ζωές

Αγαπημένοι μου φίλοι γεια σας. Τρίτη σήμερα για μένα και Παρασκευή για σας, και έκατσα να γράψω για πρώτη φορά και το πρώτο Friday...

Καραγατσιάδα: «Μα είναι κάτι πιο βαθύ αυτό που μας λερώνει»

«Όλα τα πάντα, λέει, σε τούτο τον κόσμο είναι χίμαιρα» Μ. Καραγάτσης, Μεγάλη Χίμαιρα Και ενώ η Καραγατσιάδα -ως ευστόχως πλέον αποκαλείται η διαδικτυακή διαμάχη...