Εμείς που σιχαινόμαστε τον ηλεκτρικό

Ήρθε η ώρα να μιλήσω για αυτό που με βασανίζει καιρό! Λοιπόν, εντάξει, ας είμαστε ειλικρινείς, κανείς δεν χαίρεται να μπαίνει στον ηλεκτρικό! Δεν ξέρω γιατί αλλά παρόλο που σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς μπαινοβγαίνει περίπου ο ίδιος αριθμός ανθρώπων, στον ηλεκτρικό φαίνεται ακόμα πιο τρομακτικό. Γενικά δεν θα αρνηθώ ότι είμαι λίγο μικροβιοφοβική και κουβαλάω παντού αντισηπτικά μαντιλάκια αλλά νομίζω η κατάσταση του ηλεκτρικού ξεφεύγει από αυτά τα πλαίσια.

Ως άνθρωπος και εγώ, όπως όλοι, αναγκαστικά χρησιμοποιώ τα μέσα μαζικής μεταφοράς σχεδόν καθημερινά. Στα λεωφορεία η κατάσταση είναι υποφερτή, θες επειδή είμαι από τους τυχερούς που το παίρνω από την αφετηρία, κάθομαι και δεν συνωστίζομαι όρθια Ιούλιο μήνα στο κενό στη μέση του λεωφορείου, πάντως είναι ανεκτό.

Το μετρό δεν το συζητάω είναι το αγαπημένο μου. Δεν ξέρω γιατί αλλά μου φαίνεται πολύ πιο καθαρό από οποιοδήποτε άλλο μέσο. Ψευδαισθήσεις θα μου πεις! Το ξέρω! Όταν όμως έφτασε η στιγμή να πάρω τον ηλεκτρικό εκτίμησα και αναζητούσα σε όλη την διαδρομή το καλό μου λεωφορείο που με πήγαινε μέχρι το μετρό. Γενικά επειδή ήξερα πάνω-κάτω τι με περιμένει το ανέβαλα μονίμως κάνοντας βόλτες την Αθήνα με λεωφορεία ή περπατώντας το μισό κέντρο με τα πόδια προκειμένου να μην χρειαστεί να τον χρησιμοποιήσω.

Αλλά έλα που έφτασε εκείνη η μέρα που βιαζόμουν τόσο πολύ να φτάσω από Πειραιά -Βικτώρια που δεν είχα άλλη λύση. Φτάνω στο σταθμό με μισή καρδιά. Μπαίνω σε όποιο βαγόνι βλέπω πρώτο μπροστά μου , εννοείται δεν ακουμπάω τίποτα, παρόλο που ήταν άδειο σχετικά. Δεν ξέρω γιατί, αλλά στην διαδρομή που πρέπει να ήταν κάνα μισάωρο, μπήκε και ξαναβγήκε τόσος κόσμος που πραγματικά πίστευα ότι δεν θα αδειάσει ποτέ.

Απρόσεκτοι, να σε ακουμπάνε παρόλο που κάνεις φιλότιμες προσπάθειες να μείνεις ακίνητος στο μισό τετραγωνικό εκατοστό που σου αντιστοιχεί. Πλανόδιοι να παίζουν μουσική και το κεφάλι σου να κοντεύει να σπάσει από την παραφωνία, την ζέστη και την δυσωδία ταυτόχρονα. Παιδάκια να σε πατάνε και ηλικιωμένοι να πέφτουν πάνω σου για να στηριχτούν. Ένα χάος και όλα αυτά να γίνονται σε κάθε μια από τις δέκα στάσεις. Όταν επιτέλους βγήκα πραγματικά ευγνωμονούσα την τύχη μου που ήμουν αρτιμελής.

Μην αναφέρω το γεγονός των κλοπών που σημειώνονται συχνά πυκνά στον ηλεκτρικό. Και επειδή και εγώ έχω ακούσει από τους φίλους μου το κλασικό «Ο ηλεκτρικός δεν έχει καμιά διάφορα με το μετρό. Πως κάνεις έτσι;» Έχει! Είναι πιο παλιός, χειρότερα συντηρημένος, πιο αργός και πιο βρόμικος ακόμα και στους σταθμούς του. Μην κάνεις πως δεν το βλέπεις λοιπόν. Αναγκαίο κακό δεν λέω… αλλά όχι ίσωμα τα κάναμε όλα.

10

Latest Articles

Διάβασε επίσης...