Αφιέρωμα στο «Μονόλογο ενός Σκιτσογράφου» της Σοφίας Σιμέλα Θωίδη
Η ποίηση είναι ένα ταξίδι, μια βαθιά βουτιά στην ψυχή, μια γέφυρα ανάμεσα στην ύλη και το άυλο. Στη συλλογή Ο Μονόλογος ενός Σκιτσογράφου, η Σοφία Σιμέλα Θωίδη υφαίνει έναν κόσμο όπου η ερωτική επιθυμία και ο πόνος της δημιουργίας συνδιαλέγονται, συγκρούονται και τελικά συνθέτουν μια αρμονία γεμάτη ένταση και πάθος.
Ο ποιητής της συλλογής δεν είναι απλώς ένας δημιουργός. Είναι ένας ταξιδιώτης μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, ένας ερευνητής των ορίων της τέχνης και της ύπαρξης. Μέσα από τις λέξεις του, χτίζει εικόνες που πάλλονται από συναισθήματα και φιλοσοφικές αναζητήσεις. Ο Αριστοτέλης, ο Σωκράτης, ο Σενέκας, η Φεγγαροντυμένη, ακόμα και ένα ξεκούρδιστο πιάνο του Μπετόβεν, γίνονται σύμβολα ενός πνευματικού αγώνα. Ο σκιτσογράφος αυτός, όπως κάθε δημιουργός, δεν αναζητά απλώς την τελειότητα του έργου του, αλλά την ίδια την αλήθεια της ύπαρξής του.
Η ποίηση της Θωίδη είναι μελαγχολική αλλά όχι ηττημένη, έντονη αλλά όχι φλύαρη, γεμάτη από αναφορές στη φιλοσοφία και την τέχνη, αλλά πάντα γειωμένη στην ανθρώπινη εμπειρία. Το ερωτικό στοιχείο διατρέχει τη συλλογή, όχι απλώς ως φυσική έλξη, αλλά ως μια μεταφυσική ανάγκη του ανθρώπου να ενωθεί με το σύμπαν. Η δημιουργία γίνεται ένας άλλος έρωτας, ένας άλλος πόνος, ένας τρόπος να αναμετρηθεί κανείς με το κενό και να το γεμίσει με φως.
Τελικά, Ο Μονόλογος ενός Σκιτσογράφου δεν είναι απλώς μια ποιητική συλλογή. Είναι μια βαθιά εξομολόγηση, ένα ταξίδι από την αβεβαιότητα στη γνώση, από τον ερωτισμό στη δημιουργία, από την τέχνη στη ζωή. Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται σαν μια μουσική σύνθεση – άλλοτε εκρηκτική, άλλοτε θλιμμένη, αλλά πάντα γεμάτη αλήθεια. Και αυτή η αλήθεια είναι που το κάνει τόσο σημαντικό.
