Και όταν οι πόρτες κλείνουν;
Η ζωή είναι ένας καθημερινός αγώνας, ένας αγώνας με τον εαυτό μας, με τους γύρω μας, με τους προβληματισμούς που βιώνουμε. Όπως κάθε αγώνας λοιπόν, έτσι και αυτός αφήνει ανεξίτηλα σημάδια στην καρδιά του ανθρώπου, άλλοτε ευχάριστα και άλλοτε δυσάρεστα.
Πολλές φορές οι δυσκολίες φαντάζουν αμέτρητες και η αδυναμία μας να ανταπεξέλθουμε υπερισχύει της δύναμης που έχουμε για την καταπολέμηση των εν λόγω δυσκολιών. Έρχεται λοιπόν η στιγμή όπου η καρδιά παύει να ελπίζει και φτάνει στο σημείο να γίνεται καχύποπτη. Πόσο σωστό ή λάθος είναι αυτό τελικά;
Όταν η πόρτα κλείνει…τότε ένα παράθυρο ανοίγει.
Όταν η καρδιά παύει να εμπιστεύεται, υπάρχει ακόμα αυτό το παραθυράκι, αυτή η ελπίδα πως μπορεί να τα καταφέρει. Μεγάλη παγίδα το να αφήνεις τον εαυτό σου μετέωρο και ακόμα μεγαλύτερη να πιστεύεις πως τίποτα δεν μπορείς να αλλάξεις.
Περπατώ στο δρόμο και κοιτώ πρόσωπα διαφορετικά, πρόσωπα πολλά με ένα κενό στο βλέμμα. Τι λάθος συμβαίνει άραγε στη σημερινή κοινωνία και έχουμε απομακρυνθεί τόσο; Περίπλοκη η απάντηση. Ίσως και να μην υπάρχει απάντηση. Γιατί πίσω από κάθε πόρτα κρύβονται και εκατομμύρια συναισθήματα τα οποία έχουμε επιλέξει να τα αντικαταστήσουμε με ένα τυπικό χαμόγελο.. Άραγε πόσοι άνθρωποι έχουν δει το αληθινό σου χαμόγελο; Θα έλεγα αυτοί που το αξίζουν.
Όταν οι πόρτες της καρδιάς κλείνουν τότε φρόντισε να μην κλείσεις ούτε αυτό το παράθυρο που απέμεινε. Φρόντισε για σένα και θα έρθει η στιγμή που η πόρτα θα ανοίξει πάλι! Και όταν αυτή η πόρτα ανοίξει το φως θα είναι τόσο δυνατό που τίποτα πια δεν θα είναι ίδιο. Ούτε εσύ αλλά ούτε και οι γύρω σου!
Το μπάσκετ και τα τρίποντα που όλοι αγαπήσαμε
