Όλα ξεκίνησαν το 1818, όταν εκδόθηκε η νουβέλα της Βρετανίδας Mary Shelley με τίτλο “Φρανκενστάιν ή ο σύγχρονος Προμηθέας”. Από τότε το Χόλιγουντ, ουκ ολίγες φορές ασχολήθηκε με το συγκεκριμένο θέμα, καθώς ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπο και βασίστηκε στην αληθινή ιστορία του Λουίτζι Γκαλβάνι, του επιστήμονα που με τη χρήση του ηλεκτρισμού κινούσε μέλη νεκρών ζώων, γεγονός που προκάλεσε σάλο στη τότε Ευρώπη, αλλά και μια καταπιεστική “ψύχωση” των Ευρωπαίων να ασχοληθούν με την ιατρική και την Αλχημεία.
Μια πιο σύγχρονη προσέγγιση της όλης ιστορίας, είναι αυτή στη ταινία του 2015, “Victor Frankenstein”. O μικρόκοσμος του Βίκτορ ολόκληρος, περιστρέφεται γύρω από τον Ίγκορ, τον κύριο αφηγητή. Για το πως η μαρτυρική, μέσα σ΄ένα τσίρκο ζωή του, σώθηκε, χάρη στη στενή φιλία και συνεργασία που ανέπτυξε με τον φοιτητή Φράνκεσταιν. Η αγάπη και των δυο για την επιστήμη της ιατρικής, οδήγησε το φρικιαστικό δίδυμο σε ακραία πειράματα και μπλεξίματα με την αστυνομία. Ωστόσο οι φιλοδοξίες του φοιτητή Βίκτορ, μα και η λαχτάρα του να εξισώσει τη ζωή με τον θάνατο, λόγω του πρόωρου θανάτου του αγαπημένου του αδερφού, κατακλύζουν το μυαλό του και φτάνει στα όρια της τρέλας, δίχως καν να υπολογίζει τις συνέπειες των τραγικών πράξεων του. Έτσι, μετά από πολλές απόπειρες και παρά τις αντιρρήσεις του Ίγκορ, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα πλάσμα με μορφή ανθρώπου, που ζει και αναπνέει. Ένα πλάσμα, που μάλλον οργισμένο και καταστροφικό φαίνεται, αφού συμπεριφέρεται σαν να ζητά εκδίκηση.
Και ενώ, η όλη ιστορία, τόσο από σκηνοθετικής, όσο και από πλευράς πλοκής, ξεκινά με τις καλύτερες προοπτικές, με τα άκρως ατμοσφαιρικά σκηνικά, που κατευθείαν μεταβιβάζουν τον θεατή, στο σκοταδιστικό τόπο και χρόνο, όσο συνεχίζει και παίρνει μορφή το σενάριο, οι μικρές σκηνές που χαρίζουν τη λεπτομέρεια, γίνονται όλο και πιο προβλέψιμες, ίσως και κοινότυπες θα έλεγε κανείς. Τα πάντα κυλούν με ευκολία για τη πλευρά των “καλών”, ενώ μέχρι το τέλος αναπτύσσονται κενά που αφήνουν μια “γεύση” ερωτηματικού στο θεατή. Εντελώς περιττό βέβαια και το ρομαντικό στοιχείο που προσπαθεί να εισβάλει με το ζόρι, σε μια διήγηση που επικεντρώνεται γύρω από την επιστήμη και την άρνηση οποιασδήποτε θρησκείας. Και αυτό, όταν ο Ίγκορ ερωτεύεται μια πρώην ακροβάτισσα και καταλήγουν ζευγάρι. Εν αντιθέσει, το καστ καθόλου απογοητευτικό, με τον James McAvoy στο ρόλο του μανιακού Βίκτορ και τον Daniel Dadcliffe, που ενσαρκώνει τον παραπληγικό -αρχικά- Ίγκορ με τρομερή επιτυχία.
Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για μια ταινία, που βλέπεται όντως ευχάριστα, δίχως όμως να μπορούν οι προσδοκίες της να ικανοποιήσουν τους λάτρεις της πραγματικής και σύμφωνα με το βιβλίο, ιστορία.
coffee shop jazz