Στους περισσότερους από εμάς έρχεται η στιγμή που για κάποιους λόγους μένουμε μόνοι μας, είτε λόγω σπουδών, είτε λόγω δουλειάς, είτε γιατί απλά θέλουμε να φύγουμε από το πατρικό μας σπίτι. Και έτσι ερχόμαστε αντιμέτωποι με την μοναξιά και ένα σωρό ευθύνες.
Στα 18 μου μόλις χρόνια εγώ, όπως και άλλοι φοιτητές, είχα μαζέψει όλη μου την «περιουσία» από την Κύπρο και την έφερα στην Αθήνα, στο καινούριο, ολόδικό μου σπίτι. Πως ήταν; Υπέροχα και συνάμα τρομακτικά. Υπέροχα γιατί θα έμενα μόνη μου, στο δικό μου σπίτι (ναι, το ξαναλέω) χωρίς να με «ελέγχει» κάποιος. Τρομακτικά γιατί ήρθα αντιμέτωπη με πράγματα που πρώτη φορά συναντούσα, όπως το να πληρώσω λογαριασμούς, να ψωνίσω στο σουπερμάρκετ, να μάθω να ζω στην απόλυτη ησυχία, να μάθω να μαγειρεύω, να διαχειρίζομαι κάποιο ξαφνικό πρόβλημα στο σπίτι (π.χ. να χαλάσει το πλυντήριο).
Τώρα διανύω τον 4ο χρόνο που ζω μόνη μου και μπορώ να σας πω πως πλέον δεν με τρομάζουν όλα αυτά, αντίθετα μου αρέσουν. Μου αρέσουν γιατί με έχουν κάνει πιο δυνατό και υπεύθυνο άτομο. Το να ζεις μόνος σου είναι πραγματικό σχολείο, έχω μάθει τρόπους για το πως μπορώ να περνώ καλά μέσα στο σπίτι και μόνη μου (αλλά αυτό θα σας το αναλύσω σε ένα από τα επόμενα άρθρα). Τώρα ξέρω πως αν μου χαλάσει μια οικιακή συσκευή είναι απόλυτα φυσιολογικό και δεν θα βάλω τα κλάματα αλλά θα πάρω τηλέφωνο ένα τεχνικό και αν δεν έχω το τηλέφωνο κάποιου τεχνικού θα ψάξω στο διαδίκτυο. Αυτό που θέλω να πω είναι πως έχω μάθει τρόπους ώστε να μπορώ να διαχειρίζομαι κάποιες απρόσμενες καταστάσεις και έχω βρει μικρά μικρά κολπάκια για να περνώ καλά.
Το να ζεις μόνος σου είναι το καλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου, γι’ αυτό αν σου δοθεί η ευκαιρία να το ζήσεις, κάνε το. Θα μάθεις πολλά, θα ζήσεις πολλά.
