Πανέμορφη, ταλαντούχα, έξυπνη, λαμπρή, μ’ αυτά τα τέσσερα επίθετα θα χαρακτήριζα τη Τζένη Καρέζη. Αν και πιστεύω πως και πάλι δεν φτάνουν για να χαρακτηρίσεις αυτό το πλάσμα.
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιανουαρίου του 1932 ως Ευγενία Καρπούζη. Οι γονείς της ήταν εκπαιδευτικοί και λόγω των μεταθέσεων τους αναγκάστηκε να ζήσει σε πολλές πόλεις. Τα πρώτα της σχολικά χρόνια τα έζησε στη Θεσσαλονίκη ως εσωτερική στο Γαλλικό σχολείο Καλογραιών. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Αθήνα και συνέχισε την εκπαίδευσή της στην Ελληνογαλλική Σχολή όπου και αποφοίτησε το 1951. Από μικρή ηλικία εκδήλωσε την επιθυμία της για να γίνει ηθοποιός συμμετέχοντας σε σχολικές θεατρικές παραστάσεις.
Τελειώνοντας το σχολείο πήρε την απόφαση να σπουδάσει υποκριτική. Έτσι δίνει εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και φυσικά γίνεται δεκτή. Το 1954 αποφοίτησε και αμέσως εμφανίστηκε στο θέατρο δίπλα στη Μελίνα Μερκούρη στο έργο «Ωραία Ελένη». Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα κάνει την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο ως πρωταγωνίστρια στη γνωστή σε όλους μας ταινία «Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο». Μετά ακολουθούν μεγάλες επιτυχίες για την ίδια σε θέατρο και κινηματογράφο, δουλεύοντας μαζί με γνωστούς ηθοποιούς και περνώντας από διάφορους θιάσους. Όταν όμως γνώρισε το δεύτερο σύζυγο της, Κώστα Καζάκο αποφάσισε να συνεργαστεί αποκλειστικά μαζί του.
Στο θέατρο υπηρέτησε έργα από το παγκόσμιο ρεπερτόριο όπως «Άμλετ», «Βασιλιάς Ληρ» του Ουίλλιαμ Σαιξπηρ, «Ο Βυσσινόκηπος» του Άντον Τσέχωφ , «Η Παναγιά των Παρισίων» του Βίκτωρ Ουγκώ. Τίμησε όμως και έργα από το ελληνικό ρεπερτόριο όπως «Το Μεγάλο μας Τσίρκο», «Η έβδομη μέρα της δημιουργίας» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, αλλά και αρχαίο δράμα όπως «Λυσιστράτη», «Θεσμοφοριάζουσαι» του Αριστοφάνη.
Δύο υπήρξαν οι σημαντικότεροι άντρες στη ζωή της. Δύο ήταν αυτοί που την έκαναν να πάρει την απόφαση και να ανέβει τα σκαλιά της εκκλησιάς. Ο πρώτος ήταν ο δημοσιογράφος Ζάχος Χατζηφωτίου και ο δεύτερος ήταν ο Κώστας Καζάκος που έμεινε κοντά της μέχρι το τέλος και με τον οποίο απέκτησαν ένα γιο, τον Κωνσταντίνο Καζάκο.
Το Φεβρουάριο του 1988 διαγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο. Έδωσε μάχη με την αρρώστια για τέσσερα ολόκληρα χρόνια και μας αποχαιρέτησε πολύ νωρίς, όταν ήταν μόλις 60 χρόνων, στις 27 Ιουλίου του 1992. Ο ελληνικός λαός βυθίστηκε στη θλίψη. Η σωρός της είχε τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα, ενώ η ταφή της πραγματοποιήθηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών από δημόσια δαπάνη.
Η Τζένη Καρέζη ήταν από τις σημαντικότερες και καταξιωμένες ηθοποιούς της Ελλάδος. Οφείλουμε να είμαστε περήφανοι γι’ αυτή τη προσωπικότητα που γέννησε η Ελλάδα. Είχε πάρει τη γενναία απόφαση να γίνει ηθοποιός σε μια εποχή που το συγκεκριμένο επάγγελμα θεωρείτο «απαγορευμένο» και «κακό», φτάνοντας στο σημείο να συγκρουστεί με το πατέρα της. Μα η θέλησή της, η αγάπη της, η αφοσίωσή της στη τέχνη, νίκησαν τη στενομυαλιά της εποχής και κατάφερε να μείνει στην ιστορία, όχι μόνο του ελληνικού θεάτρου, αλλά και της Ελλάδος.
