Έφτασε και φέτος η μεγάλη βραδιά της Eurovision, η οποία ευχόμασταν να περάσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Κάθε χρόνο και χειρότερα για τον κάποτε ποιοτικό διαγωνισμό της Eurovision, έχοντας πλέον ως στόχο όχι να προβάλλει το καλό τραγούδι, την ωραία φωνή και το δυνατό νόημα των στίχων, αλλά μάλλον να αποτελέσει ένα χώρο ασύδοτης εκτόνωσης. Μια ματιά να ρίξει κανείς στα τελευταία 5 χρόνια του διαγωνισμού θα παρατηρήσει μια τεράστια παρακμή ενός θεσμού που κάποτε αποτελούσε το μουσικό στολίδι της χρονιάς και έβγαζε στην επιφάνεια φοβερά ταλέντα.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η Eurovision αποτελεί, και δυστυχώς αυτό συνήθιζε να το κάνει και παλιότερα, χώρο πολιτικής έκφρασης με συμμαχίες χωρών, συμπάθιες και μαγείρεμα των αποτελεσμάτων υπέρ της πιο αγαπητής χώρας της χρονιάς. Επιπλέον έχουν πάψει δυστυχώς κατά τη μεγάλη τους πλειοψηφία να ακούγονται τραγούδια διαφορετικών γλωσσών καθώς κυριαρχεί η Αγγλική γλώσσα, είτε μπορεί να τη μιλήσει καλά ο διαγωνιζόμενος είτε όχι. Παρακολουθούμε πλέον δυστυχώς ένα θεσμό πολιτικό, σεξουαλικώς προσδιοριζόμενο, φοβικό στο να προβάλλει τη διαφορετική κουλτούρα κάθε λαού. Είναι ωραίο να είσαι διαφορετικός, ο κάθε άνθρωπος είναι όντως μοναδικός αλλά όλο αυτό χάνει τη μαγεία του όταν ένας ολόκληρος διαγωνισμός με 50 τραγουδιστές και εκατομμύρια θεατές προσπαθούν να κάνουν τη σεξουαλική, κοινωνική, νοητική μοναδικότητα του καθενός μας εμπορική. Δεν είμαστε στις εποχές των ανθρώπινων ζωολογικών κήπων, αλλά στις εποχές της ισότητας και της ελεύθερης έκφρασης. Ας αρχίσουμε να το εκτιμάμε λοιπόν αυτό και ας αρχίσουμε να παλεύουμε κατά της εκμετάλλευσής του.
Δεν καταλαβαίνω το όνομα του διαγωνισμού Eurovision εφόσον συμμετέχουν χώρες όπως το Ισραήλ και η Αυστραλία. Δεν διαφωνώ στη συμμετοχή όλων των χωρών αλλα τουλάχιστον ας το ονομάσουμε Globalvision. Τέλος ακόμα και σε μουσικό διαγωνισμό φαίνεται να υπάρχουν βύσματα καθώς οι 5 μεγάλες χώρες (ΗΒ, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, ) περνάνε στον τελικό απλώς γιατί μπορούν.
