Πρόσφατα, μια στενή φίλη μου έγινε 18…Ενηλικιώθηκε, που λένε…Και κάπου εκεί, μετά τα “χρόνια πολλά, να τα εκατοστήσεις, ό,τι επιθυμείς”, μετά το φαγητό και το γλυκό και το κρασί, είναι που θυμήθηκα τα δικά μου, όταν εγώ έγινα 18, πριν από περίπου δέκα μήνες…Ήμουν, τότε, ακόμη στο σχολείο και θυμάμαι αρκετά καλά τις αντιδράσεις των γύρω μου: όσοι συμμαθητές μου είχαν γίνει 18 πριν από μένα με κοιτούσαν και μου εύχονταν με ένα ύφος περηφάνιας – έτοιμοι ήταν να κάνουν κανένα τελετουργικό του στυλ “καλώς όρισες στην ενηλικίωση”-, εκείνοι που δεν είχαν ακόμη γίνει 18 έδειχναν να ζηλεύουν λες και μου κλήρωσε ο πρώτος αριθμός του λαχείου, και τέλος, οι καθηγητές έδειχναν κι εκείνοι, ως επί το πλείστον να ζηλεύουν τα νιάτα μου. Δεν έλειπαν όμως κι εκείνοι που με κοιτούσαν με ύφος “τέρμα τα αστεία”!
Πώς όμως ένιωθα εγώ, και πώς νιώθω ακόμα, ήρθε να μου θυμίσει η ενηλικίωση της φίλης μου…
Πώς ένιωσα όταν έγινα 18; Για να σκεφτώ… Από τίποτα έως απολύτως τίποτα… Κι αυτό φυσικά, όχι γιατί το όλο γεγονός μου περνούσε τόσο αδιάφορο, αλλά γιατί πράγματι δεν αισθανόμουν κάποια διαφορά… Δεν είναι δα κι ότι βγάζει κανείς κέρατα ή κάτι τέτοιο όταν ενηλικιώνεται! Μα, ούτε έναν “κόμπο” στο λαιμό, ούτε μια ανατριχίλα, κάτι…; Ίσως, αν έπρεπε να πω οπωσδήποτε κάτι, αυτό θα ήταν η αγωνία, για το πώς θα με αντιμετωπίζουν οι άλλοι στο εξής, για το πώς είναι μια “ενήλικη” ζωή, για το πώς θα ανταποκριθώ εγώ σε αυτήν… Κι αυτό πιο πολύ γιατί όλοι περνούν την εντύπωση πως “κάτι” “πρέπει” να αισθανθείς…
Μία είναι η ουσία – εκτός του ότι δεν υπάρχει αθανασία!-, δεν αισθάνθηκα, ούτε αισθάνομαι τίποτα παραπάνω, αντίθετα, και τώρα ακόμα, που πλησιάζω να γίνω 19, δεν έχω καταλάβει ότι είμαι 18… Ότι είμαι ΕΝΗΛΙΚΗ! Βαριά λέξη αυτή καθώς φαίνεται, άλλους τους γεμίζει άγχος κι άλλους ενθουσιασμό. Τί γίνεται, όμως, αν είσαι 18 και λατρεύεις τα κινούμενα σχέδια, ξέρεις τα “σουξεδάκια” από τις παιδικές ταινίες απέξω – για να μην πω ότι τα έχεις και στο κινητό σου!-, και θέλεις δικό σου ό,τι δεν ήθελες ούτε όταν ήσουν 5;
Ε, λοιπόν, δεν τρέχει και τίποτα αν ακόμα έχεις το “παιδί μέσα σου”… Γιατί δεν είναι κακό να είσαι αθώος κι ονειροπόλος σε έναν κόσμο ανθρώπων που έχουν πάψει να ονειρεύονται. Δεν είναι κακό να βλέπεις Shrek αντί αιματοβαμμένες ή στρατευμένες ειδήσεις, ούτε είναι κακό να βλέπεις ανθρώπους εκεί όπου άλλοι – οι οποίοι χαρακτηρίζουν εσένα ανώριμο – βλέπουν μόνο δράκους…
Γι αυτό μείνε όσο μπορείς παιδί, για πάντα παιδί, ένα μεγάλο παιδί, κι άσε τον “ενήλικο’ κόσμο για τους άλλους…!
