+ Οι Τρεις Πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι, ένας ασυνήθιστος τίτλος για ταινία, που στην αρχή ακόμα και όταν έψαχνα να βρω το trailer δυσκολευόμουν να τον θυμηθώ, αλλά μου είχε κινήσει ήδη την περιέργεια καθώς είχα διαβάσει μία εξαιρετική κριτική και η υπόθεση φαινόταν μοναδική.
Η υπόθεση αφορά μία γυναίκα η οποία έχασε την κόρη της με έναν πολύ βάρβαρο τρόπο, την βίασαν και την δολοφόνησαν. Η αστυνομία όμως ακόμα δεν έχει κάνει συλλήψεις, οπότε η γυναίκα, η Μίλντρεντ βρίσκει έναν ‘’ξεχωριστό’’ τρόπο να τραβήξει την προσοχή της αστυνομίας. Αγοράζει τρεις πινακίδες που έχουν να χρησιμοποιηθούν από πολύ παλιά, και ανεβάζει αφίσες που ζητάει από την αστυνομία να αποδώσει δικαιοσύνη. Αυτό ταράζει τις σχέσεις τους, μεταξύ εκείνης και της αστυνομίας, και μπαίνουν σε έναν ‘’κρυφό’’ πόλεμο.
Μέσα από τα γεγονότα που εκτυλίσσονται προσπαθώντας να βρει το δράστη της κόρης της, σιγά σιγά ξετυλίγονται οι σχέσεις στη ζωή αυτής της γυναίκας, καθώς και η ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων. Η πρωταγωνίστρια, που την υποδύεται η Frances McDormand , είναι μία πολύ δυναμική γυναικά που οποιοδήποτε αποτέλεσμα και αν είχαν οι πινακίδες της, απλά δεν τα παρατάει, δεν παρατάει την κόρη της, ούτε στη μνήμη της, αλλά ούτε μέχρι να βρεθεί και ο δολοφόνος της. Δημιουργεί συμπάθειες και αντιπάθειες με αυτές τις πινακίδες , ακόμα και μέσα στην ίδια της την οικογένεια της, αλλά μας δείχνει το πώς είναι να μην παραιτείσαι.
Πολύ έντονο είναι και το black humor στην ταινία, που μας υπενθυμίζει, ότι σε τόσο δύσκολες καταστάσεις πολλές φορές επιστρατεύουμε το χιούμορ για να αντέξουμε τις δυσκολίες, ένα πιο σκοτεινό χιούμορ βέβαια.
Μία ταινία που θα σε κάνει να κλάψεις, να γελάσεις, να θυμώσεις και κυρίως να σκεφτείς. Με ένα πολύ έξυπνο σενάριο, και έναν χαρακτήρα που κάνει την έκπληξη, αυτόν του Τζέισον Ντίξον, που τον ενσαρκώνει ο Sam Rockwell, και υποδύεται έναν βίαιο και ρατσιστή αστυνομικό.
Η ταινία κέρδισε 4 Χρυσές Σφαίρες, για την καλύτερη δραματική ταινία, για τον Α’ Γυναικείο Ρόλο ( Frances McDormand ), για τον Β’ Ανδρικό Ρόλο ( Sam Rockwell ), και σεναρίου, ήταν υποψήφια και για άλλες δύο. Στο Φεστιβάλ της Βενετίας κέρδισε για το καλύτερο σενάριο ( Martin McDonagh ), και στα Όσκαρ είχε 7 υποψηφιότητες.
Θεωρώ ότι είναι μία ανατρεπτική ταινία και από τις καλύτερες τελευταίες κυκλοφορίες, και κυρίως που αγγίζει τις πιο δύσκολες πτυχές του ανθρώπινου ψυχισμού.
