Το κοινωνικό αντί-πολεμικό δράμα του David Ian Lee σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά και μετάφραση Αντώνη Γαλέου συνεχίζεται φέτος στο πολυχώρο Vault για δεύτερη χρονιά με μεγάλη επιτυχία.
Πρόκειται για ένα έργο βασισμένο σε αληθινά γεγονότα.Μας μεταφέρει στην άνοιξη του 1944 στη Νότια Πολωνία.Επτά Ρώσοι αξιωματικοί και στρατιώτες βρίσκονται φυλακισμένοι στο υπόγειο κελάρι ενός μοναστηριού.Βρέθηκαν εκεί ως αιχμάλωτοι των ναζιστικών στρατευμάτων λίγο πριν εκείνα αρχίσουν να υποχωρούν μετά τις νικηφόρες μάχες των συμμαχικών στρατευμάτων.
Επτά ολόγυμνοι άνδρες και μια μικρή σκηνή σε μαύρο φόντο.Όλα διαδραματίζονται εκεί,χωρίς κανένα σκηνικό,η ύπαρξη άλλωστε οποιουδήποτε σκηνικού θα το έκανε να μοιάζει σαν παράσιτο στο χώρο.
Για το σκηνοθέτη της παράστασης Δημήτρη Καρατζιά το να μεταφέρει ένα τόσο βίαιο και δυνατό έργο σε μια ελληνική θεατρική σκηνή σίγουρα ήταν μια πρόκληση,ένα στοίχημα που επάξια κέρδισε.Η σωματική γύμνια των ηθοποιών πολλοί ίσως σκέφτονται πως σε φέρνει σε αμηχανία όμως αυτή τη γύμνια στα πρώτα δύο λεπτά την έχεις κιόλας ξεχάσει.Η πλοκή του έργου και οι ερμηνείες των ηθοποιών σε συνεπαίρνουν.Στην αρχή παρακολουθούμε τους επτά άνδρες να καυχιούνται για τα επιτεύγματά τους ως μέλη του Κόκκινου Στρατού,να τηρούν την ιεραρχία υπακούοντας στον ανώτερό τους έχοντας ακόμα μέσα τους την ελπίδα πως κάποιος θα έρθει να τους σώσει.Και ενώ τα λεπτά για μας και για εκείνους οι μέρες περνούν,η ελπίδα χάνεται και τη θέση τους παίρνει ο φόβος,η απόγνωση και ο θυμός.Η έλλειψη τροφής.νερού και ενδυμάτων ξυπνά μέσα τους το ένστικτο της επιβίωσης.Τους κάνει να φτάσουν στα άκρα.Ο κανιβαλισμός είναι κάτι αναπόφευκτο πλέον.
Οι θεατές μένουν να παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα τα όσα σκληρά και αποτρόπαια διαδραματίζονται πάνω στη σκηνή.Το μόνο γυμνό που παρακολουθεί κανείς είναι αυτό της ψυχής.Και αυτή η γύμνια είναι που σου κόβει την ανάσα και σε κάνει να συνειδητοποιείς πως ο “άνθρωπος” είναι ικανός να κάνει τα πάντα για να επιβιώσει ξεχνώντας την ανθρώπινη φύση του.
