Το 2018, επρόκειτο να ήταν μια σημαντική χρονιά για τους σινεφίλ του τρόμου, αφού η ανυπομονησία για το spin-off του “The Conjuring” ήταν μεγάλη. Με πολλά υποσχόμενα trailers και σε συνδυασμό με τον κορεσμό ικανοποίησης, που άφησε πίσω του το “Τhe Conjuring”, το κοινό περίμενε από το “The Nun”, κάτι που θα ξεπερνούσε τη φαντασία, ή αλλιώς κάτι το “άπιαστο”, το πρωτότυπο.
Μέσα σε ένα ξεχασμένο δάσος της Ρουμανίας, το 1952, ο Ιερέας Burke και η Δόκιμη Μοναχή Irene, με εντολή του Βατικανού, βρίσκονται στο μοναστήρι που στεγάζεται στη περιοχή, προκειμένου να ερευνήσουν την αυτοκτονία μιας καλογριάς. Μια σειρά από αφύσικα περιστατικά, όλη η αρνητικότητα και ο φόβος, που φέρνει ο θάνατος, και το “άγνωστο” παράλληλα, τοποθετούν το πρωταγωνιστικό ζευγάρι σε ένα σκοταδιστικό παρόν, που πάλλεται να διώξει το “κακό” απ΄το βλοσυρό παρελθόν, που στοίχειωσε το κάποτε Άγιο Μέρος. Καλός σύμμαχος και βοηθός τους σε κάθε βήμα, φαίνεται να είναι ο “Γάλλος”, ο νεαρός που βρήκε το πτώμα της απαγχονισμένης μοναχής.
Σαν μια πρώτη ματιά, η ταινία αφήνει σχετικά θετικές εντυπώσεις. Εμβαθύνοντας όμως, σε σημεία, σενάριο, πλάνα και υποκριτική, υποβόσκει μια “πικρία”, ειδικά γι αυτό με το οποίο ο κόσμος ήταν προετοιμασμένος να έρθει αντιμέτωπος. Λόγου χάρη, η σύνδεση του “The Nun” με το “The Conjuring”, ήταν εντελώς υποτυπώδης, ενώ η βαθύτερη αιτία και οι τελικές απαντήσεις για την όλη κατάσταση, θα έπρεπε να βασίζονται σε μια πνευματική υπόσταση και όχι στη ρηχότητα απ΄την οποία χαρακτηρίστηκε. Η προχειρότητα ορισμένων σκηνών, καταντά γραφική, με αποτέλεσμα να αυτοκατατάσσεται η ταινία, στα κοινότυπα θρίλερ της γενιάς της.
Από την άλλη ωστόσο πλευρά, η ταινία, πλούσια σε jump scares, εστίασε όλη τη “φροντίδα” της, στα οπτικά εφέ. Οι υποβόσκουσες λεπτομέρειες, σε σκηνές και πλάνα, πραγματικά κάνουν τη διαφορά και δημιουργούν μια στενότερη επαφή του θεατή με την έννοια του τρόμου. Σημεία αλληγορίας και έντονων αντιφάσεων, κάνουν αισθητή τη παρουσία τους, από τον τρόπο που μιλάει και ίσως φλερτάρει ένας νεαρός αγρότης μια μοναχή, μέχρι και τους μουντούς χρωματισμούς που επικρατούν καθ’ όλη τη διάρκεια της εξέλιξης των γεγονότων. Η προσέγγιση της θρησκευτικότητας και της ευλάβειας, απαραίτητη στο συγκεκριμένο σενάριο, αστεία δε με τον ευτελή τρόπο με τον οποίο “μετουσιώθηκε”, αφήνοντας τη πνευματικότητα για μια ακόμη φορά σε δεύτερο επίπεδο.
Συνοψίζοντας, το “Τhe Nun”, απογοήτευσε μεγάλη μερίδα, που πίστεψαν στο όλο εγχείρημα. Θα ήταν άδικο όμως να “χαντακωθεί” εντελώς η ταινία, καθώς είχε στοιχεία που κράτησαν την αγωνία στα ύψη και ίσως (λέμε ίσως) να είχε μια μικρή νοσταλγία, χάρη στο “δέσιμο” της, με το συγκλονιστικό “Κάλεσμα”.
