Τι θα πει ο περαστικός, τι θα πει ο γείτονας, το σόι, η κοινωνία, τι θα πει ο ένας, τι θα πει ο άλλος… Και κάπως έτσι βασίζουμε τη προσωπική μας ευτυχία στο τί είναι καθολικά αποδεκτό και μη κατακριτέο. Και είναι οκευ όταν οι πράξεις μας συμβαδίζουν απόλυτα με το savoir vivre του τρίπτυχου πράξε-δράσε- πέτυχε. Τι γίνεται όμως τις φορές που αυτό παρεκλείνει από την πεπατημένη; Στην Ελλάδα που εν έτη 2019 δεν έχει ξεπεράσει ακόμα το σύνδρομο του «χωριού», η αντίληψη του πρόσεχε τι θα πει ο τάδε και το κουτσομπολιό αποτελεί τον πλέον επίσημο χορηγό πίσω από κάθε μας ενέργεια, και το χειρότερο είναι ότι αυτός ο τάδε που δεν ξέρουμε καν το όνομά του και το αν τον έχουμε σε εκτίμηση και αυτό το ακαθόριστο κουτσομπολιό τα αφήνουμε να μας επηρεάζουν.
Είναι τρομακτικό το πως μας φύτεψαν ιδέες οι γονείς, οι δάσκαλοι και η κοινωνία για το τι είναι ηθικό και σωστό και το πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε. Οι περισσότεροι μας δίδαξαν και μας γαλούχησαν σύμφωνα με το ποιοι πρέπει να είμαστε και όχι με το τι θέλουμε να γίνουμε. Και δεν λέω, φυσικά και πρέπει να υπάρχουν ηθικοί φραγμοί και όρια τα οποία όμως θα πρέπει να έγκεινται στην συναναστροφή μας με τους άλλους ανθρώπους και λιγότερο στις προσωπικές μας επιδιώξεις. Φυσικά και πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας το ρητό που λέει ότι η ελευθερία μας σταματά εκεί που ξεκινά η ελευθερία του άλλου. Εγώ δεν μιλάω για αυτό! Γράφω για όλα αυτά που μας έκαναν να μοιάζουμε με στρατιώτες σε μια κοινωνία δομημένη από δούλους και αφεντικά και ενός συστήματος που η ηθική του ορίζεται από ανήθικους, ανέραστους, άγευστους και άοσμους ανθρώπους. ΄΄Μίλα ευγενικά γιατί αλλιώς θα σε κακολογήσουν’’, ‘’Μη βάφεσαι έντονα μοιάζεις με πόρνη’’, ‘’Ίσια η πλάτη, δείχνεις πιο όμορφος’’, ΄΄διάβασε να γίνεις ο πρώτος μαθητής’’…Συγγνώμη να αναπνεύσουμε μπορούμε; Και όλα αυτά για κάποιους άλλους… για να μην πουν κάποιοι άλλοι. Γιατί τόσα έμαθαν, τόσα ήξεραν, τόσα είπαν. Λες και ζούμε για τους άλλους, λες και χρωστάμε σε κανέναν.
Και να κάνω μια ερώτηση; Για να πεις πρέπει πρώτα να γνωρίζεις… Τι ξέρει ο κόσμος για σένα, για όσα περνάς, για τις δικές σου χαρές και λύπες; Και που ήταν αυτός ο κόσμος όταν εσύ υπέφερες για να σου πει, όχι όμως αυτήν τη φορά την άποψή του κουνώντας σου το δάχτυλο, αλλά δυο λόγια παρηγοριάς. Που ήταν όταν έψαχνες έναν ώμο να κλάψεις, όταν δάκρυζες στα σκοτεινά, όταν την μοναξιά έχεις μόνη σου παρέα και τις φορές που ήθελες κάποιος να σε ακούσει; Γιατί ο κόσμος πάντα θα λέει και θα ξαναλέει και καλά θα κάνει δηλαδή, γιατί σε αυτόν τον κόσμο συμπεριλαμβάνεσαι και συ. Εσύ όμως πρέπει να μάθεις πια να μην ακούς, και να ακούς μόνο την εσωτερική φωνή που έχεις μέσα σου και σε καθοδηγεί κάθε φορά προς τη σωστή για σένα πορεία. Και άσε τους να λένε… πάντα θα λένε, είτε κάνεις το καλύτερο είτε κάνεις το χειρότερο. Είναι πολύ μικρή η ζωή για να νοιαστούμε για γνώμες ανθρώπων που όχι απλώς δεν συμπαθούμε, αλλά δεν θυμόμαστε καν την ύπαρξή τους μέχρι τη στιγμή που θα ακούσουμε την εκνευριστική κριτική τους. Στο χέρι μας είναι να βάλουμε παροπίδες και ωτοασπίδες και να συνεχίσουμε ανενόχλητοι να κάνουμε αυτό που πραγματικά ζητά η ψυχή μας!
Και τελικά αμφιβάλλω αν θα μάθουμε και ποτέ τι είπε αυτός ο κόσμος, και δεν θυμάμαι και να ρωτήσαμε!
