Σχολιάζοντας το “Mια νύχτα ακόμη” του Κώστα Κρομμύδα

“Τα πιο όμορφα ταξίδια είναι αυτά που ακόμα δεν έχουμε κάνει…”. Γύρω απ’ τη θεωρία αυτή κινείται το όγδοο μυθιστόρημα του ηθοποιού και συγγραφέα Κώστα Κρομμύδα, με τίτλο “Μια νύχτα ακόμα”.

Όλα μοιάζουν υπέροχα για την πολυάσχολη και τελειομανή Ισμήνη. Η μέρα του γάμου της εξελίσσεται όπως πραγματικά την είχε ονειρευτεί από κοριτσάκι και δίπλα της πέρα από τον εκλεκτό της καρδιάς της, έχει όλα τα αγαπημένα της πρόσωπα. Μια ωστόσο αδιαθεσία τη στιγμή της ένωσης του ζευγαριού με τα ιερά δεσμά του γάμου, φέρνει αναστάτωση στην εκκλησία και οδηγεί τη νύφη στο νοσοκομείο. Εκεί, έπειτα από σειρά εξετάσεων η Ισμήνη ενημερώνεται πως ο χρόνος ζωής που της απομένει είναι ελάχιστος εξ’ αιτίας κάποιου όγκου που έχει “ριζώσει” στο κεφάλι της. Όσο δύσκολες κι αν είναι οι αποφάσεις σε μια τέτοια στιγμή, η Ισμήνη συνειδητοποιεί πως η ζωή είναι το πιο γλυκό δώρο στον άνθρωπο και ο καθένας έχει το δικαίωμα να τη ζήσει όπως εκείνος επιθυμεί. Έτσι δίχως να χάσει λεπτό, αρχίζει και κάνει πράξη ότι η πιεστική καθημερινότητα και οι επαγγελματικές υποχρεώσεις της στέρησαν, ξεκινώντας από ένα ταξίδι που είχε προγραμματίσει για μετά τον γάμο, με τη μόνη διαφορά ότι εν τέλει θα πήγαινε μόνη της. Οι εκπλήξεις εκεί πολλές, τόσες ώστε να καταλάβει πως ο άνθρωπος πεθαίνει μόνο όταν ο ίδιος το επιτρέψει…

Ένα άκρως στοχαστικό και ευανάγνωστο διήγημα, που έχει σκοπό να εμβαθύνει στις απώτερες σκέψεις και στη ψυχή κάθε αναγνώστη, εξελίσσεται μ’ ένα τρόπο μαγευτικό, χωρίς να κουράζει ή να γεμίζουν με στενάχωρα συναισθήματα οι σελίδες του. Παρ΄ότι η όλη πλοκή διαπραγματεύεται το πιο σκοτεινό φόβο του ανθρώπου, τον θάνατο, η αφήγηση και οι περιγραφές δε παύουν να αποτελούν δύναμη και πηγή θάρρους για όποιον έχει πείσμα και στοχεύει σε μια καλύτερη ποιότητα βίου. Ασφαλώς ο έρωτας, ο πηγαίος και αυθεντικός, αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά η κινητήριος δύναμη σε ότι αφορά την ευτυχία και την εσωτερική πληρότητα, σ’ ένα κόσμο γεμάτο υποκρισία και κοροϊδία, σε μια ζωή μάλλον μίζερη που άλλοι ορίζουν για κάποιους.

Ο Κώστας Κρομμύδας και πάλι παραδίδει μαθήματα αυτοπραγμάτωσης, ενώ προτρέπει τον κόσμο ολόκληρο να μη πάψει να ελπίζει μιας και κανένα όνειρο δεν είναι άπιαστο. Πρόκειται για ένα βιβλίο του οποίου οι σελίδες πλημμυρίζουν από ποικίλα συναισθήματα όπως θυμό, λύπη, χαρά μα σε καμία περίπτωση απελπισία.