Μια ειλικρινής εξομολόγηση για τη σειρά που ξεκίνησε στραβά και τελικά με έψησε για τα καλά.
- Η αρχή δεν προμήνυε τίποτα καλό
Δεν ήμουν φαν στην αρχή. Τα πρώτα επεισόδια μου φάνηκαν αργά, “άχρωμα” και κάπως… άβολα. Το χιούμορ περίεργο, οι χαρακτήρες απόμακροι. Δεν ένιωθα τίποτα – ούτε γέλιο, ούτε αγωνία, ούτε ενδιαφέρον.
- Κάπου στο επεισόδιο 6 αλλάζει το παιχνίδι
Ξαφνικά κάτι αλλάζει. Οι χαρακτήρες αποκτούν βάθος, οι σκηνές ένταση, οι διάλογοι γίνονται χρυσάφι. Και εγώ κολλάω.
- Οι χαρακτήρες είναι ΟΛΟ το παιχνίδι
Κανείς δεν είναι “καλός”. Κανείς δεν είναι εντελώς “κακός”. Όλοι είναι περίπλοκοι, προβληματικοί, ανθρώπινοι. Σε κάθε επεισόδιο αλλάζω “στρατόπεδο” — από Kendall σε Shiv και πίσω — γιατί κανείς δεν μένει ηθικά σταθερός. Και αυτό είναι υπέροχα εκνευριστικό.
- Shakespeare meets business satire
Ο Logan Roy είναι ένας σύγχρονος βασιλιάς Ληρ. Τα παιδιά του ανταγωνίζονται για εξουσία, αγάπη και επιβεβαίωση. Η σειρά είναι μια μείξη δράματος, σάτιρας και οικογενειακής τραγωδίας. Πολύ πιο βαθιά απ’ όσο φαίνεται.
- Κάθε σεζόν καλύτερη από την προηγούμενη
Σπάνιο φαινόμενο. Όχι μόνο δεν “πέφτει”, αλλά γίνεται όλο και πιο δυνατή. Οι συγκρούσεις κορυφώνονται, οι χαρακτήρες ζορίζονται, και η σειρά φτάνει σε κορυφαία σημεία.
- Δεν είναι comfort, αλλά είναι τέχνη
Δεν είναι σειρά που θα ξαναδείς. Δεν είναι “παρέα” στον καναπέ. Αλλά είναι μια σειρά που θα σε κάνει να σκεφτείς και να την κουβαλάς μετά.
Τελική Εντύπωση:
8.5/10
Πολύπλοκη, καυστική, πανέξυπνη. Δεν είναι για όλους. Αλλά αν κολλήσεις… έχεις μπλέξει καλά.
