SixForNine: Το release live show τους μας μετέφερε σε ένα Parallel Universe

Το ότι είμαι fan των SixforNine είναι γνωστό της πάσης. Αυτό όμως δε θα με κάνει λιγότερο αντικειμενική μαζί τους. Άλλωστε, όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν καλά πως ειδικά με όσους θαυμάζω και αγαπώ συνηθίζω να γίνομαι πιο αυστηρή.

Το βράδυ του Σαββάτου λοιπόν, οι SixforNine είχαν το release party του δεύτερου ολοκληρωμένου τους album, “Parallel Universe” το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Gagarin. Αρχικά να πω πως πρόκειται για ένα album που έχω ακούσει αμέτρητες φορές προκειμένου να αποφασίσω ποιο είναι το κομμάτι που ξεχωρίζω- ακόμη δεν τα έχω καταφέρει, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Επίσης να αναφέρω πως το συγκεκριμένο κείμενο δεν είναι κάποιου είδους review του live αλλά μια προσωπική ανάγκη να εκφράσω αυτό που εγώ ένιωσε εκείνη τη βραδιά. Το Gagarin είχε γεμίσει με κόσμο που περίμενε σαν τρελός να ανέβουν πάνω στη σκηνή οι SixforNine, και όταν αυτό συνέβη ήταν σαν ξαφνικά όλοι μαζί να μεταφερθήκαμε στην κυριολεξία σε ένα παράλληλο σύμπαν.

Η εμφάνισή τους ξεκίνησε με ένα ιδιαίτερο Intro με τον Ηρακλή, τον Φώτη και τον Γιώργο να παίζουν συγχρονισμένα τα τύμπανα που υπήρχαν μπροστά τους την ώρα που ο Πέτρος συμπλήρωνε στα drums. Η δυναμική τους, η ανεξάντλητη ενέργεια, μεταφερόταν αβίαστα στο κοινό. Κανείς από τους τέσσερις δεν έδειχνε να καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια για να αποδώσει την όποια νότα, τον όποιο ρυθμό. Ήταν όλα σαν να γίνοντας τελείως φυσικά. Ήταν τέσσερις αλλά πάνω στη σκηνή έμοιαζαν να είναι ένα. Και αυτό η αλήθεια είναι πως σπάνια συναντά κανείς σε live γιατί πάντα κάποιος θα βγαίνει λίγο πιο μπροστά ή κάποιος θα μένει λίγο πίσω. Αυτό όμως εδώ δεν συνέβη ποτέ.

Να πούμε βέβαια πως στα αμέτρητα συν της βραδιάς ήταν και τα δυο drum set που υπήρχαν στο stage το οποίο πήρε φωτιά όταν στο ένα από αυτά έκατσε ο frontman της μπάντας, Φώτης Μπενάρντο. To live αυτό λοιπόν θα πω πως ήταν στα τρία καλύτερα live που έχω βρεθεί αν πριν μου άρεσε η συγκεκριμένη μπάντα μια φορά τώρα μπορώ με σιγουριά να πω πως μου αρέσει 100. Πρόκειται για μια μπάντα που αξίζει πραγματικά να ξεφύγει από τα ελληνικά σύνορα και να ταξιδέψει όσο πιο μακριά.

Ps: Στα δικά μου highlights (σαν κορίτσι κι εγώ) η στιγμή της αφιέρωσης του Φώτη στη  γυναίκα του, Πηνελόπη. Και όχι, δε θα πω μπράβο σε εκείνον αλλά στην ίδια για τον άντρα της!