Το βιβλίο δημοσιεύτηκε αρχικά στις 14 Νοεμβρίου 1983, ενώ έξι χρόνια μετά, έγινε η πρώτη μεταφορά της ιστορίας στη Μεγάλη οθόνη, δίχως ιδιαίτερη επιτυχία. Ερχόμενοι στο 2019 οι λάτρεις του τρόμου, του μεταφυσικού αλλά και όλοι οι θαυμαστές στου μεγάλου Stephen King περιμένουν αγωνιωδώς την πολλά υποσχόμενη -αυτή τη φορά- εκδοχή του “Pet Sematary”.
Η ευτυχισμένη οικογένεια του γιατρού Λούι Κριντ μετακομίζουν στην εξοχή, με σκοπό μια πιο υγιή καθημερινότητα. Ωστόσο τα δεδομένα αλλάζουν όταν ανακαλύπτουν πως μέσα στο οικόπεδο τους και βαθιά ριζωμένο στο δάσος, εδρεύει ένα “νεκροταφείο ζώων”, όπου συνηθίζει να τριγυρνά εκεί ο ηλικιωμένος γείτονας Τζαντ. Ένα θανατηφόρο δυστύχημα που θα χτυπήσει ένα μέλος της οικογένειας, πρόκειται να γίνει ο συνδετικός κρίκος μεταξύ ζωής και θανάτου, μεταξύ παράδεισου και κόλασης.
Το ανανεωμένο “Pet Sematary”, δεν είναι άλλη μια ταινία τρόμου που στοχεύει στον εντυπωσιασμό, αλλά και τον πανικό -ή και την αγωνία- του θεατή, όπως σε τόσα και τόσα εγχειρήματα αντιληφθήκαμε. Αυτή τη φορά, η προσέγγιση τόσο του σεναρίου όσο και της σκηνοθετικής σκοπιάς, εστίασαν στο μυαλό και στη ψυχή, επικεντρώνοντας στα βαθύτερα νοήματα της ζωής.
Πράγματι το πρωταρχικό έργο του King, υπήρξε τόσο λυπηρό και στενάχωρο, που η γυναίκα του επέμενε να μην μπει στη διαδικασία να εκδοθεί. Ζητήματα όπως η θλίψη, ο δισταγμός, οι τύψεις και οι ενοχές υποβόσκουν σε κάθε σκηνή, ενώ η έννοια του θανάτου πλανάται αόριστα, σαν να μην είναι το καθ’αυτό θέμα που πρέπει να απασχολήσει αναγνώστες και θεατές, παρά το γεγονός πως τα πάντα διαδραματίζονται σε ένα σκοτεινό και μακάβριο τοπίο. Ξεχωριστής προσοχής χρήζει το τέλος της ταινίας, που φτάνει στο σημείο να χάνει απ’ όλα τα υπόλοιπα. Απ΄την άλλη βέβαια πλευρά, όποια τροπή κι αν ακολουθούσε το τέλος, θα χάριζε το ίδιο αίσθημα χαρμολύπης και ανικανοποίησης.
Η αλήθεια είναι πως το σκηνοθετικό δίδυμο των Κέβιν Κολς και Ντέννις Ουίντμιερ, προσπάθησαν με μεγάλη επιτυχία να προβάλουν το “Pet Sematary” από μια άλλη οπτική γωνία, όχι και τόσο εμπορικοποιημένη. Βασικό ρόλο στην επιτυχία αυτή, έπαιζε και το καστ με πρωταγωνιστές τους Τζέισον Κλαρκ, Jate Laurence και Τζον Λίθγκοου.
Aυτό που αρκεί για τους περισσότερους από εμάς είναι πως ό,τι πραγματικά πλησιάζει τόσο κοντά στα βιβλία και τα έργα του Stephen King, σίγουρα δε θα είναι κάτι που θα μείνει ασχολίαστο ή έστω αδιάφορο.
