“Κάθε πατέρας είναι στοργικός, όταν μεταχειρίζεται τα παιδιά του με στοργή” είπε κάποτε ο Φιλήμων.
Πράγματι, ο πατέρας είναι το στήριγμα του παιδιού, μετά τη μάνα. Ωστόσο, υπάρχουν και πατεράδες που στέκονται στα παιδιά τους ακόμη και σαν μητέρα. Η πατρική φιγούρα λάμπει για πάντα στη ψυχή ενός ανθρώπου. Τόσο για ένα γιο, όσο και για μια κόρη, το πρόσωπο του θα είναι για πάντα το φωτεινό παράδειγμα ασφάλειας και στοργής. Στα χνάρια που πάτησε, θα βαδίσουν τα παιδιά του, τις αρετές που φύτεψε, θα τις δει να ανθίζουν σε αυτά.
Πατέρας δε γεννιέσαι, γίνεσαι!
Μπορεί η ζωή του να είναι δύσκολη απ΄τη πρώτη στιγμή που έρχεται το δικό του μωρό στην οικογένεια, το σπλάχνο του. Διότι όπως έλεγαν και οι αρχαίοι πρόγονοι μας “… ο άνδρας γεννάει, η δε γυναίκα τίκτει”. Υποχρέωση του βέβαια δεν είναι μόνο να στέκεται για το παιδί του, μα και για τη γυναίκα του. Τη γυναίκα που του χάρισε την ευτυχία της πατρότητας. Ο άνδρας που δε σέβεται τη σύζυγο του, δε θα σεβαστεί ποτέ και τα παιδιά του. Τα περασμένα χρόνια, στερούνταν τα παιδιά του, λόγω εργασίας, αφού ήταν αυτός που έφερνε το ψωμί στο σπίτι. Μα και πάλι, δεν έπαυε να πονά το αίμα του, να αγωνίζεται γι αυτό από τη πρώτη στιγμή. Η ζωή είναι τόσο όμορφη και σοφή που πλουτίζει το νου αυτού του ανθρώπου με γνώσεις που δεν ήξερε, με εμπειρίες που ίσως δεν αντιμετώπισε ξανά.
Δεν υπάρχει φυσικά τέλειος πατέρας. Όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη, έτσι και αυτός. Μα τα παιδιά οφείλουν να δείχνουν συγχώρεση, όταν ο ίδιος το ζητά, να δείχνουν την αγάπη και τη συμπόνια στον άνθρωπο που χάρη σε αυτόν ζουν. Γιατί ο σωστός πατέρας, πρώτα θα διδάξει στα παιδιά του την αγάπη κι έπειτα όλα τα άλλα. Από την άλλη, τα σύγχρονα παιδιά, φροντίζουν να γίνουν καλύτεροι πατεράδες από τους δικούς τους. Ίσως επειδή οι εποχές άλλαξαν, ίσως επειδή και η θέση της γυναίκας διαφέρει από το τότε.
Αν ο πατέρας είναι “λίγος”, τότε και τα βλαστάρια του θα είναι “λίγα”. Θα ζουν με απωθημένα και ελλείψεις συναισθηματικές από το πατρικό πρότυπο. Και δυστυχώς τα παραδείγματα δεν είναι και λίγα. Είναι και αυτοί που θεωρούν το παιδί τους “ατύχημα”. Και αν από την αρχή μια ζωή αρχίσει έτσι, με αυτή τη ρετσινιά, θα παραμείνει για πάντα ένα ατύχημα. Αυτοί δεν αξίζει να συγκαταλέγονται στην υπέροχη πατρική κοινωνία. Ίσως δεν αξίζει να αποκαλούνται καν άντρες.
Για το τέλος, ο καθένας οφείλει να σκεφτεί τί έκανε ο πατέρας του γι αυτόν, να τον συγχωρέσει και να κρατήσει μόνο τα καλά. Και να μη ξεχνάμε πως οι γονείς συνήθως φεύγουν πρώτοι από τη ζωή… και όταν τους χάνουμε είναι αργά…
