Και να που το τσιγάρο, έγινε η μόνη παρηγοριά, το τελευταίο τίμημα από ότι στραβό και ανορθόδοξο έχουμε επιλέξει σε τούτη τη ζωή. Η μόνη ανάμνηση που συνδέσαμε με άτομα και καταστάσεις, που πέταξαν, δεν είναι πια εδώ. Το μυαλό δεν είναι μηχανή για να βλέπει μπροστά, ούτε κουμπί έχει για να δέχεται εντολές, να ξεχωρίζει το ωφέλιμο απ΄το μη. Να ελέγχει τη καρδιά ή και τον θάνατο. Παρά μόνο τρέχει στο παρόν, αγνοώντας το αύριο, το μεθαύριο, το έπειτα…
Η λέξη “Μοίρα”, υποθάλπει το “άγνωστο” , το “μυστήριο”, που όλοι θα θέλαμε να ξέρουμε για τον εαυτό μας, αλλά ο καθένας μας φοβάται να αντικρίσει και να μάθει. Η “Μοίρα”, υποβόσκει στις κινήσεις μας, με ισχυρό σύμμαχο την Τύχη . Αυτή καθορίζει τον Βίο μας και οι επιλογές μας, τη “ποιότητα αυτού”. Άνθρωποι σωστοί, που πέρασαν σιμά μας τη λάθος στιγμή, στο λάθος μέρος, στις πιο λάθος συνθήκες και άνθρωποι ακατάλληλοι που πάτησαν στη σωστή “κουκκίδα” του χρονοδιαγράμματος, αυτού που λέγεται ζωή. Στιγμές βουτηγμένες στην απελπισία, αναλαμπές σκέψεων, συγκυρίες, η απειλή του χρόνου και της ώρας, ορίζουν το δίκαιο και το άδικο, το σωστό και το ανήθικο. Όσοι δεν εμπιστευτήκαμε ή δε μας εμπιστεύτηκαν, όσοι αγαπήσαμε ή δε μας αγάπησαν, με όσους ζήσαμε μα δε μας “έζησαν” είναι αυτές οι “πεπιεσμένες σχέσεις”, οι “μεθυσμένοι οδηγοί” που κατευθύνονται αμέσως στο γκρεμό, στο χάος των λανθασμένων επιλογών. Φορτίο βαρύ η συνείδηση του εσφαλμένου, του άσκοπου συμβιβασμού με τον εαυτό μας. Λευκός κεκαλυμμένος θυμός, κατάρα τυφλή που πέφτει στους άλλους, βγάζοντας το πληγωμένο “εγώ” στην απ΄έξω. Όμως όχι! Η υπομονή που δε κάναμε, ήταν όλη δική μας, η αδυναμία που δείξαμε επίσης, ο χρόνος που πέρασε ανεπιστρεπτί μας άνηκε χωρίς να γνωρίζουμε τα κενά που αφήνει. Είναι αυτό το αίσθημα που αγριεύει, γίνεται θεριό μέσα μας και πνίγει το “άδικο”, τα βάζουμε με εμάς πρωτίστως! Και είναι η αλήθεια του “θεριού” πικρή, δε κατεβαίνει, δε χωνεύεται, σαν τις αμαρτίες κυνηγά και στοιχειώνει.
Φίλοι που χάθηκαν στα δύσκολα, έρωτες που έμειναν μισοί, αγάπες που τις δίχασε ο πόνος και ο θάνατος, στιγμές που στοίχισαν ζωές, είναι οι σκέψεις αυτές που λειτουργούν σαν το δηλητήριο της ψυχής, την αμφιβολία, το απωθημένο, αυτό δηλαδή που μας φέρνει κατά πρόσωπο με ότι “μαύρο”, σάπιο και σαθρό έχουμε χωρέσει στα εσώψυχα μας, χάρη σε μια απόφαση ενδεχομένως της στιγμής…
Δες τη σελίδα μας στο Facebook
