Αν είσαι λάτρης των αστυνομικών σειρών, αλλά κάθε φορά που βλέπεις έναν ντετέκτιβ με βλοσυρό βλέμμα σκέφτεσαι «ΟΚ, αλλά πού είναι το χιούμορ;», τότε το Only Murders in the Building είναι φτιαγμένο για σένα. Αυτή η σειρά είναι το τέλειο μείγμα μυστηρίου, χιούμορ και ανθρώπινης ζεστασιάς – σαν να βλέπεις τον Sherlock Holmes να λύνει εγκλήματα… με παρέα σε podcast και πασπαλισμένο με newyorkέζικη παραξενιά.
Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο πολυτελές και κάπως μυστήριο Arconia, μια πολυκατοικία στο Μανχάταν, όπου τρεις εντελώς άσχετοι μεταξύ τους συγκάτοικοι – ο Charles (Steve Martin), ο Oliver (Martin Short) και η Mabel (Selena Gomez) – ενώνουν τις δυνάμεις τους για να εξιχνιάσουν έναν φόνο που συνέβη στο ίδιο τους το κτίριο.
Φυσικά, επειδή ζούμε στην εποχή του true crime, δεν αρκεί να λύνουν το μυστήριο – πρέπει να το καταγράψουν σε podcast. Ναι, podcast. Και κάπου εκεί ξεκινά η μαγεία (και οι γκάφες).
Αυτό που κάνει τη σειρά πραγματικά ξεχωριστή είναι η αλλόκοτη αλλά τέλεια χημεία ανάμεσα στους τρεις πρωταγωνιστές. Ο Charles είναι πρώην τηλεοπτικός ντετέκτιβ, κολλημένος στο παρελθόν και γενικά λίγο… άβολος. Ο Oliver είναι ένας εκκεντρικός σκηνοθέτης του Broadway, που μιλάει σαν να βρίσκεται διαρκώς σε πρόβα για την επόμενη μεγάλη παράσταση. Και η Mabel; Μια μυστηριώδης νεαρή με στιλ, sarcasm level expert και… κάποια μυστικά.
Κι όμως, αυτοί οι τρεις άνθρωποι, που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα απέφευγαν ο ένας τον άλλον στο ασανσέρ, καταλήγουν να φτιάξουν μια ξεκαρδιστική και συγκινητική τριάδα που μας δείχνει πως η φιλία δεν έχει ηλικία – ούτε dress code.
Ναι, υπάρχει ένα έγκλημα. Και μετά άλλο ένα. Και μετά κι άλλο (πώς γίνεται να συμβαίνουν τόσοι φόνοι σε μία πολυκατοικία, κανείς δεν ξέρει – αλλά μας αρέσει!). Όμως το επίκεντρο δεν είναι απλώς το “ποιος το έκανε;”, αλλά το πώς το ερευνούν, τι αποκαλύπτεται στην πορεία και πώς κάθε μυστήριο αποκαλύπτει κομμάτια από τους ίδιους τους χαρακτήρες.
Κάθε επεισόδιο είναι σαν ένα κομμάτι παζλ που προσπαθείς να βάλεις στη θέση του, αλλά ταυτόχρονα γελάς, συγκινείσαι και αναρωτιέσαι γιατί δεν κάνεις κι εσύ podcast με τους γείτονές σου (μάλλον επειδή δεν σε εμπνέουν οι ανεβασμένες παντόφλες του κάτω διαμερίσματος).
Η σειρά δεν σατιρίζει απλώς την τρέλα του true crime podcasting – την αγκαλιάζει. Με σκηνές όπου ο Oliver ετοιμάζει «δραματικά» sound effects με ένα τηγάνι, ή ο Charles κάνει επανεκφωνήσεις του εαυτού του, καταλαβαίνεις ότι εδώ το μυστήριο έχει στυλ, χιούμορ και αυτοσαρκασμό.
Αλλά μέσα σε όλα αυτά τα αστεία, Only Murders in the Building βρίσκει και χρόνο για να μιλήσει για τη μοναξιά, την απώλεια, τις αποτυχημένες φιλίες και την ανάγκη να ανήκεις κάπου. Κάθε φόνος, κάθε ύποπτος και κάθε μυστικό φέρνει πιο κοντά τους ήρωες – και εμάς, λίγο πιο κοντά σ’ αυτούς.
Μην περιμένεις απλώς «έξυπνο χιούμορ». Η σειρά έχει και ψυχή. Οι σκηνές όπου οι τρεις πρωταγωνιστές απλώς κάθονται και τρώνε, μιλούν για τις απογοητεύσεις τους ή κάνουν προβολές των ηχογραφήσεων τους με ένα ποτήρι κρασί (ή καφέ), είναι εξίσου απολαυστικές με τις στιγμές δράσης και ανατροπών. Είναι εκεί που νιώθεις πως, όσο και να σε καθηλώσει το “whodunit”, τελικά είναι οι χαρακτήρες που σε κάνουν να πατήσεις “επόμενο επεισόδιο”.
Η σειρά, φυσικά, δεν θα ήταν ολοκληρωμένη χωρίς μερικά εκπληκτικά guest εμφανίσεις (όχι, δεν θα κάνουμε spoiler), κομψή σκηνοθεσία, υπέροχη μουσική και μερικές φορές… πολύ σουρεαλιστικές καταστάσεις (θυμήσου μόνο τον σκύλο με τη σαμπάνια).
Κάθε σεζόν καταφέρνει να κρατάει το ενδιαφέρον ζωντανό, με νέα εγκλήματα, νέους χαρακτήρες και το ίδιο απολαυστικό κέντρο: την απίθανη φιλία ανάμεσα σε έναν παλιό τηλεοπτικό ντετέκτιβ, έναν θεατρικό δραματικό και μια ειρωνική millennial με άψογο στιλ.
Only Murders in the Building είναι η σειρά που δεν ήξερες ότι χρειάζεσαι: ένας φόρος τιμής στα true crime μυστήρια, σερβιρισμένος με απίθανο χιούμορ, αφοπλιστική τρυφερότητα και έναν πρωταγωνιστικό συνδυασμό που… θα ήθελες να είναι οι γείτονές σου (ή οι συμπαρουσιαστές του δικού σου podcast).
Αν λοιπόν λατρεύεις την εξιχνίαση φόνων, αλλά θέλεις και μια δόση γέλιου και καρδιάς, βάλε να παίξει το πρώτο επεισόδιο. Θα με θυμηθείς στο τρίτο… και σίγουρα στο ασανσέρ.
