Γεια σε όλους και καλώς ήρθατε σε ένα ακόμη καλοκαιρινό, ζεστό, ιουλιάτικο Friday. Και σήμερα είναι η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερο Friday αφού η Friday έχει τη γιορτή της. 26 Ιουλίου σήμερα, Παρασκευή και είναι της Αγίας Παρασκευής. Και ναι, για όσους δεν το θυμάστε η στήλη αυτή λέγεται From Friday for Friday ακριβώς γιατί γράφει η Παρασκευή για την Παρασκευή. Λοιπόν έχω μια εμμονή με τα σημάδια της μοίρας ή το timing ή όπως θέλετε το λέτε, δεν ξέρω…
Οπότε φέτος που γιορτάζω και λέγομαι Παρασκευή και είναι και ανήμερα Παρασκευής νιώθω ότι κάτι γίνεται εδώ. Δεν ξέρω αν κι εσείς πιστεύετε σ’ αυτά ή βλέπετε τα πράγματα με αντίστοιχο τρόπο. Πάντως είναι μια ευκαιρία να δώσω στη συγκεκριμένη μέρα μια παραπάνω σημασία!
Λοιπόν που λέτε… στο προηγούμενο άρθρο μου σας έγραφα δυο πράγματα. Πρώτον ότι αισθάνομαι ότι το καλοκαίρι έχει ήδη περάσει και δεύτερον ότι πολλές φορές στα άρθρα μου μοιράζομαι σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμούς με σκοπό κι εγώ η ίδια να αντιστρέψω την αρνητική ή απαισιόδοξη οπτική μου πάνω σε όλα αυτά. Και πολλές φορές πιάνει! Κάπως έτσι λοιπόν έχω αρχίσει να προετοιμάζομαι για ένα καλοκαίρι γεμάτο θάλασσα, μυρωδιές, γέλια, αλάτι, ξεκούραση. Για αυτό το καλοκαίρι που μου χρωστάω εδώ και τουλάχιστον δυο χρόνια. Για να μην πω τρία και γίνω για άλλη μια φορά μελοδραματική.
Τα συζητούσα όλα αυτά με μια γυναίκα, με την οποία έχω ένα ιδιαίτερο δέσιμο και μας συνδέει μια κατανόηση και μια αίσθηση συμπόνοιας. Επίσης συζητούσα το πόση ανάγκη έχω να μιλήσω και να εκφραστώ, να νιώσω ενήλικη και να μην συμπεριφέρομαι σαν έφηβη όταν συνδέεται με κάποιο αγόρι που της έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον. Και μου είπε ή μάλλον μου ανακοίνωσε ότι το επόμενο άρθρο μου θα είναι για τους καλοκαιρινούς έρωτες. Αυτούς τους έρωτες που δεν έζησα τόσα χρόνια, αυτούς τους έρωτες που φοβάμαι, αυτούς τους έρωτες που είμαι σίγουρη ότι μπορούν να με καταστήσουν τόσο ευάλωτη και τόσο ελεύθερη ταυτόχρονα. Έχω πάρει μια γεύση απ’ αυτούς τους έρωτες, αλλά είναι τόσο τρομακτικοί που αμέσως φεύγω μακριά τους. Με τον δικό μου τρόπο κάθε φορά. Όπως λοιπόν καταλαβαίνετε αυτό το άρθρο όφειλε να γραφτεί για έναν λόγο. Για να πιστέψω ότι μπορώ να έχω αυτούς τους καλοκαιρινούς έρωτες.
Ξέρετε το δύσκολο τις περισσότερες φορές είναι να πιστέψουμε ότι κάτι μας αξίζει. Αντίστοιχα και αυτοί οι έρωτες οι καλοκαιρινοί που μας ξεσηκώνουν και μας αναζωογονούν. Που μας κάνουν να αισθανόμαστε ως το μεδούλι το καλοκαίρι. Που μας κάνουν να εκτιμάμε λίγο παραπάνω τα βράδια δίπλα στη θάλασσα ή ακόμη και σε κάποιο μπαρ της πόλης. Αυτούς τους έρωτες που μας κάνουν να χαμογελάμε λιγάκι παραπάνω και μόνο στη σκέψη τους ή έστω στην ανάμνησή τους. Που μας κάνουν να ανυπομονούμε να περάσουν οι ώρες.
Που κάνουν τα καλοκαίρια μας λίγο πιο καλοκαιρινά.
Ίσως είμαι πολύ ρομαντική για τη γενιά μου. Ίσως επίσης να είμαι πολύ εγωίστρια. Ή ίσως ακόμη να είμαι και κάπως φοβισμένη. Στην πραγματικότητα όμως απορώ τι πραγματικά κερδίζουμε και τι χάνουμε όταν τέτοιοι έρωτες μένουν απλώς μια φαντασίωση. Όταν στην όψη ενός τέτοιου καλοκαιρινού έρωτα δειλιάζουμε και κάνουμε ένα βήμα πίσω. Όταν αποφασίζουμε ότι για εμάς το καλοκαίρι τελείωσε και «αποτύχαμε» και φέτος να γνωρίσουμε αυτόν τον καλοκαιρινό έρωτα.
Κι αν νομίζετε τόση ώρα ότι περιγράφω τον απόλυτα έρωτα ή ότι ελπίζω ότι θα γνωρίσω φέτος το καλοκαίρι τον άντρα της ζωής μου και θα με χτυπήσει το αγγελάκι με το βέλος του κατακούτελα, τότε σας πληροφορώ ότι κάνετε τεράστιο λάθος. Μιλάω για το φλερτ που υπάρχει παντού στην ατμόσφαιρα του καλοκαιριού. Για μια διαφωνία που τελικά κατέληξε σε ένα μεγάλο πάθος. Για μια φορά που έσπασε ο πάγος ανάμεσα σε δυο ανθρώπους. Για ένα βράδυ που περπατήσατε δίπλα δίπλα κι ας μην επαναλήφθηκε ποτέ αυτή η σκηνή, κι ας μην έγινε τίποτα μεταξύ σας κι ας μην κατάλαβε ποτέ ότι ενδιαφέρεσαι για εκείνον-η ή ότι ήταν αμοιβαίο ή οτιδήποτε μπορεί να συμβεί σ αυτή τη φάση που λέγεται ζωή. Αυτές οι μικρές στιγμές που ομορφαίνουν και γλυκαίνουν έστω και λίγο την καθημερινότητά σου. Αυτές τις στιγμές θα έχεις να θυμάσαι τον χειμώνα. Γι’ αυτούς τους έρωτες μιλάω. Για αυτές τις καλοκαιρινές στιγμές. Τώρα αν βρούμε και τον άντρα της ζωής μας μέσα στο καλοκαίρι… καλοδεχούμενος…
Έχω αρχίσει να πείθομαι βέβαια ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο στο να βιώσουμε τέτοιες καταστάσεις είμαστε εμείς οι ίδιοι και όχι το ότι δεν έτυχε να γνωρίσουμε κάποιον-α ή δεν πήγαμε διακοπές φέτος κλπ. Άκουσα κάπου και νομίζω πως έχει απόλυτο δίκιο ότι μόνοι μας αυτοσαμποταριζόμαστε χρησιμοποιώντας τελικά τη δικαιολογία του φόβου ή της απογοήτευσης μόνο και μόνο για να επιβεβαιωθούμε. Οι άνθρωποι μαθαίνουμε σε συγκεκριμένες καταστάσεις και ο εγκέφαλός μας εκπαιδεύεται μέσα από αυτές. Αν λοιπόν μάθουμε να αφήνουμε τα καλοκαίρια μας να περνάνε και τα αγόρια που ποθούμε να φεύγουνε τότε είναι πολύ λογικό να θεωρούμε αυτονόητο ότι πάντα θα είναι έτσι. Είναι πολύ λογικό να θεωρούμε ότι αυτά τα καλοκαίρια δεν είναι για μας. Και φυσικά είναι αναμενόμενο να επιλέγουμε το comfort zone μας ακόμη και αν αυτό εμφανώς δεν μας αρέσει. Γιατί είμαστε άνθρωποι και στο 99% μας αρέσει περισσότερο απ’ όλα η βολή μας. Πρέπει όμως να τη θυσιάσουμε αυτή τη βολή. Γιατί τα καλοκαίρια μας περνούν και οι στιγμές χάνονται. Και για να θυσιάσουμε αυτή τη βολή πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα αυτά πηγάζουν από μια περιοριστική πεποίθηση όπως λέει και μια καθηγήτριά μου. Την περιοριστική πεποίθηση που μας λέει ότι εμείς δεν είμαστε για αυτά.
Είμαστε ΚΑΙ εμείς για αυτά!
Οπότε φέτος σας προτείνω να διεκδικήσετε να γνωρίσετε αυτούς τους καλοκαιρινούς έρωτες που είμαι σίγουρη ότι τόσο πολύ λαχταράτε. Σας εύχομαι όντως να τους γνωρίσετε. Σας εύχομαι να συνειδητοιήσετε ότι τα καλοκαίρια είναι τόσο όμορφα για να τα χαραμίζετε σε σκέψεις και άγχη. Υπάρχουν και αυτά στη ζωή αλλά σας παροτρύνω να αφεθείτε για λίγο σε αυτή τη μυστηριώδη εποχή που είναι γεμάτη αρώματα και χρώματα. Γεμάτη ερωτισμό. Να γνωρίσετε τα πάθη σας. Να αφήσετε τον εαυτό σας να ανακαλύψει μια άλλη του πτυχή. Να επικεντρωθείτε στο παρόν της στιγμής που βιώνετε. Και να είστε σίγουροι ότι θα τον εντοπίσετε αυτόν τον ερωτισμό. Θα εντοπίσετε ένα γλυκό ή πονηρό βλέμμα, μια όμορφη κουβέντα που υπό άλλες συνθήκες θα σας παιρνούσε αδιάφορη, μια προσπάθεια προσέγγισης.
Και θα δείτε τότε ότι το φλερτ και το καλοκαίρι υπάρχει ήδη στη ζωή σας. Απλώς δεν έχετε εκπαιδεύσει τον εγκέφαλό σας να το βλέπει. Αντιθέτως τον έχετε εκπαιδεύσει να μην το βλέπει.
Η Friday λοιπόν που σήμερα έχει τη γιορτή της και περιμένει φίλους και γνωστούς στο μπαλκονάκι εφοδιασμένη με ποτά και διάφορα φαγώσιμα αλλά κυρίως πολλή διάθεση σας εύχεται να ερωτεύεστε συχνά. Αναδιατυπώνω: Να δίνετε στους εαυτούς σας το δικαίωμα να ερωτεύεστε συχνά.
Κι αν με ρωτάτε… τον καλοκαιρινό έρωτα ή τους καλοκαιρινούς έρωτες δεν τους έχω βρει ακόμη. Σκοπεύω όμως να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο και να διεκδικήσω την παρουσία τους στη ζωή μου.
The Friday Folly: Πραγματικά το να γράφω για πράγματα πάνω στα οποία έχω αμφιβολίες ή προβληματισμούς βοηθάει… ελπίζω αντίστοιχα εσάς να σας βοηθάει το να τα διαβάζετε.
