Ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Ρόδης μιλάει για τη ζωή, το θέατρο και το μέλλον

1. Πώς επηρεάζει έναν ηθοποιό το να μεγαλώνει μαζί με το κοινό του, ειδικά όταν ξεκινάει από το παιδικό θέατρο;

Τι πιο ωραίο από αυτό…. Σε μένα λειτουργεί μόνο θετικά. Φέτος συμπληρώνω 18 χρόνια στο θέατρο και αισθάνομαι σα να ξεκίνησα χτες. Όσο μεγαλώνει ένας ηθοποιός, τόσο καλύτερος γίνεται. Εξελίσσεται, βελτιώνεται. Τι πιο όμορφο, λοιπόν, από το να μεγαλώνει μαζί του και το κοινό. Να συμπορεύονται χέρι-χέρι και να διαμορφώνουν μαζί την άποψή τους, να διευρύνουν τους πνευματικούς τους ορίζοντες, την αισθητική τους, την ζωή τους. Είναι ότι πιο γοητευτικό, ότι πιο ουσιαστικό, ότι πιο βαθύ και αληθινό υπάρχει στην πορεία ενός καλλιτέχνη.

2. Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο να παίζεις για παιδιά και για ενήλικες; Ποιο είναι πιο απαιτητικό;

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει διαφορά ως προς την ερμηνευτική προσέγγιση. Με την ίδια αλήθεια που θα παίξω σε μια παράσταση για ενήλικες, θα παίξω και σε μια παράσταση για παιδιά. Φυσικά και τα παιδιά είναι πολύ απαιτητικό κοινό, γιατί έχουν ειλικρίνεια.  Σε μια παράσταση για ενήλικες, πολλές φορές, δεν καταλαβαίνεις αν αυτό που έκανες άρεσε ή όχι. Τα παιδιά έχουν έναν αυθορμητισμό, μια αλήθεια, αν κάτι τους αρέσει θα το δείξουν εκείνη την στιγμή, αν βαρεθούν το ίδιο. Γενικά, το θέατρο για παιδιά είναι μεγάλο “σχολείο” για έναν ηθοποιό.

3. Υπάρχει κάποια στιγμή στη σκηνή που ένιωσες ότι ο χρόνος σταμάτησε;

Συνήθως νιώθω ότι ο χρόνος τρέχει πολύ γρήγορα όταν βρίσκομαι πάνω στην σκηνή. Εντός σκηνής ο χρόνος δεν μου φτάνει ποτέ. Ωστόσο, υπήρξε μία στιγμή που , όχι απλά σταμάτησε ο χρόνος, αλλά ένιωσα σα να πέρασαν αιώνες. Έπαιζα σε μια παράσταση. Το θέατρο ήταν γεμάτο με παιδιά γυμνασίου και έρχεται μία σκηνή του έργου που πρέπει να κάνω ερωτική εξομολόγηση στην συμπρωταγωνίστριά μου. Την κάνω και η τελική μου ατάκα ήταν «Δεν μπορώ να αγαπήσω καμία άλλη». Και κάνω σαρδάμ και λέω ένα άλλο ρήμα, σεξουαλικού περιεχομένου. Έσβησαν όλα, κοκκίνησα, ντράπηκα, έσκυψα το κεφάλι. Όχι γιατί είμαι σεμνότυφος ή δεν θα έλεγα μία αντίστοιχη ατάκα σε βραδινή παράσταση, αλλά γιατί στο κοινό ήταν παιδιά. Φυσικά, όταν έγινε το σαρδάμ άκουσα από κάτω 400 γυμνασιόπαιδα να χειροκροτάνε και να φωνάζουν «Μπράβο». Στο τέλος ζήτησα συγνώμη από τους καθηγητές, οι οποίοι είχαν καταλάβει ότι ήταν σαρδάμ και όχι κάτι σκόπιμο. Εδώ, λοιπόν, έρχομαι να σου επιβεβαιώσω και το απαιτητικό κοινό που είναι τα παιδιά , αλλά και το πώς αντιδρούν άμεσα στο οτιδήποτε.

4. Πώς επιλέγεις τους ρόλους σου; Τι σε κάνει να πεις “ναι” σε μια πρόταση;

Το κυριότερο είναι οι συνεργάτες. Πολύ βασικό να βρίσκομαι με ανθρώπους που μπορώ να συνεννοηθώ, να επικοινωνήσω και να έχουμε ένα ευχάριστο κλίμα στην δουλειά. Δεν είναι εύκολη η δουλειά του ηθοποιού, θέλει θυσίες, υπομονή, αντοχή, μελέτη ,είναι σκληρό επάγγελμα. Οπότε επιθυμώ να έχω δίπλα μου καλούς και συνεργάσιμους ανθρώπους. Δεν επιζητώ φίλους ή ένα “οικογενειακό “ περιβάλλον στην δουλειά, προς Θεού,  αλλά απαιτώ σεβασμό, συνεργασία, αξιοπρέπεια και επικοινωνία. Από εκεί και έπειτα η επιλογή των ρόλων γίνεται με το αν με ιντριγκάρει ερμηνευτικά αυτό που θα μου προτείνουν. Βαριέμαι τις μανιέρες, τα καλούπια. Θέλω να κάνω διαφορετικά και αντίθετα πράγματα κάθε φορά, που όμως έχουν κάτι να πουν. Έτσι λοιπόν έχω υποδυθεί ένα παιδί με αυτισμό, έναν καθηγητή Ανθρωπολογίας, μια drag queen, έναν σκύλο, έναν άνθρωπο που προσπαθεί να βρει την αλήθεια για την οικογένεια του και άλλα πολλά, τα οποία δεν μοιάζουν το ένα με το άλλο.  Το μόνο κοινό που έχουν όλοι αυτοί οι χαρακτήρες είναι το πρόσωπο μου, το σώμα μου, η φωνή μου και η αλήθεια μου.

5. Ποιος σκηνοθέτης ή συνάδελφος σε έχει επηρεάσει περισσότερο και γιατί;

Με όλους όσους έχω συνεργαστεί όλα αυτά τα χρόνια είχα κάτι να πάρω, κάπως να με επηρεάσουν, να γίνω καλύτερος, να ωριμάσω. Και πιστεύω ότι ο ηθοποιός δεν σταματάει ποτέ να μαθαίνει. Ωστόσο, θα σταθώ σε κάποιους ανθρώπους που συνάντησα στα πρώτα μου βήματα και που έθεσαν τις βάσεις για την μετέπειτα πορεία μου, όχι μόνο στην υποκριτική, αλλά στην ίδια την ζωή. Ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Πετρινιώτης είναι ο τηλεοπτικός μου «μπαμπάς», συνεργάστηκα μαζί του το 2007 όταν έγραψα το σενάριο της «Αθηναίας Πεθεράς» για το σήριαλ του MEGA «7 Θανάσιμες Πεθερές».  Είναι ένας σπουδαίος και γλυκύτατος άνθρωπος και θα τον ευγνωμονώ συνέχεια. Από την άλλη,  η θεατρική μου «μαμά» η Αθηνά Παππά. Την είχα δασκάλα στην δραματική σχολή, με έβγαλε στο θέατρο και με σκηνοθέτησε, με πίστεψε όχι μόνο ως ηθοποιό, αλλά και ως συγγραφέα και σκηνοθέτη, αφού δέχτηκε να παίξει σε έργο που είχα γράψει και να την σκηνοθετήσω. Όλη μου η βάση στην θεατρική εκπαίδευση βασίζεται στην Αθηνά, η οποία μου έμαθε την μέθοδο του Live Art Theater, τον γερμανικό εξπρεσιονισμό και την μέθοδο του Ντιντερό. Την αγαπώ πολύ και την θαυμάζω ως καλλιτέχνη, αλλά κυρίως ως άνθρωπο.

6. Αν μπορούσες να παίξεις σε οποιαδήποτε παράσταση παγκοσμίως, ποια θα ήταν;

Δεν ξέρω. Δεν έχω τέτοιου είδους απωθημένα. Θα ήθελα, όμως, πολύ να με σκηνοθετήσει ο Πέδρο Αλμοδόβαρ σε μια ταινία, έστω κι αν έκανα απλά ένα πέρασμα μικρό.

7. Πώς προετοιμάζεσαι ψυχολογικά πριν ανέβεις στη σκηνή;

Όπως σου ανέφερα χρησιμοποιώ την μέθοδο του Ντιντερό «Το παράδοξο του Ηθοποιού». Με αυτή την τεχνική, ουσιαστικά, ελέγχεις το συναίσθημα σου, ούτως ώστε να μην «πνίγεσαι» μέσα σε αυτό, αλλά να μπορείς να το μεταφέρεις στο κοινό. Έτσι, είσαι μόνιμα με το ένα πόδι μέσα στο ρόλο και με το άλλο έξω. Ελέγχεις τα πάντα εσύ όταν βρίσκεσαι στην σκηνή. Δεν είμαι, λοιπόν, από τους ηθοποιούς που πριν βγουν να παίξουν θα είναι απομονωμένοι για να συγκεντρωθούν ή να κάνουν ζέσταμα. Λειτουργώ πιο πολύ, όπως όταν ήμασταν παιδιά, που εκεί που καθόμασταν λέγαμε πάμε να παίξουμε τώρα. Αυτό είναι για μένα το θέατρο ένα παιχνίδι.

8. Η ζωή μας δοκιμάζει με διάφορους τρόπους. Πώς η σκηνή σε βοήθησε σε περιόδους που ήσουν ευάλωτος;

Όταν βρίσκομαι πάνω στην σκηνή, είτε παίζω, είτε είναι πρόβα, δεν υπάρχει τίποτα άλλο, καμία άλλη σκέψη, κανένα άλλο πρόβλημα. Στις αρχές Απριλίου, φέτος, διαγνώστηκα με καρκίνο στον όρχι. Κάνοντας έναν συνηθισμένο έλεγχο ρουτίνας στην περιοχή, ο γιατρός σταμάτησε τον υπέρηχο και μου είπε ότι έχουμε πρόβλημα. Μάλιστα, μου είπε ότι πρέπει να πάμε για χειρουργείο όσο πιο γρήγορα γίνεται. Έφυγα από τον γιατρό και πήγα στο θέατρο, γιατί έπρεπε να παίξω.  Μάλιστα, το έργο ήταν μονόλογος, η «Άζζα», ένα δύσκολο έργο για μένα, αφού ήμουν 75 λεπτά μόνος μου στην σκηνή και έκανα τα πάντα εγώ. Έκανα κανονικά την παράσταση, που νομίζω ότι ήταν και η καλύτερη παράσταση που έγινε και δεν σκεφτόμουν τίποτα. Μετά το τέλος ενημέρωσα τους συνεργάτες μου σχετικά με το τι συνέβαινε και δεν το πίστευαν. Η δουλειά μου δίνει ζωή. Φαντάσου ότι τελείωσα κανονικά τις παραστάσεις την Κυριακή των Βαΐων, έκανα ένα τελευταίο γύρισμα στην θάλασσα  για το  βίντεο κλιπ των BuzzDealers για το τραγούδι τους «Getting Nowhere» που συμμετείχα την Μ. Δευτέρα και την Μ. Τετάρτη έκανα το χειρουργείο. Όλοι μου έλεγαν ξεκουράσου, καταλαβαίνεις ότι θα κάνεις χειρουργείο και τέτοια. Και απαντούσα ότι δεν κουράζομαι, αυτή είναι η δουλειά μου , όλα θα πάνε καλά. Και πήγαν όντως όλα καλά, γιατί το προλάβαμε στην αρχή και με το χειρουργείο υπήρξε πλήρη ίαση. Χρειάστηκε να κάνω 2 κύκλους προληπτικών χημειοθεραπειών μετέπειτα, τις οποίες και έκανα για να «κλειδώσουμε» όλες τις πιθανότητες και πάλι πήγαινα κανονικά στις πρόβες μου. Η πρόληψη σώζει ζωές! Για μένα, εκτός από την πρόληψη, και η δουλειά μου με σώζει και μου δίνει ζωή.

Αν σου περιγράφω το περιστατικό αυτό δεν το κάνω για να ακουστώ, να προκαλέσω, να με λυπηθεί κάποιος ή να πουν πόσο δυνατός είναι. Όχι! Το κάνω γιατί πρέπει να σπάσουν τα ταμπού στα θέματα υγείας. Πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους και να μιλάμε για την πρόληψη. Οι γυναίκες έχουν τον γυναικολόγο τους που κάνουν μαστογραφία και τεστ Παπ και υπάρχει πρόληψη. Οι άνδρες δεν είμαστε συνηθισμένοι να έχουμε έναν ανδρολόγο-ουρολόγο που θα ελέγχουμε τον προστάτη ή τους όρχεις μας, παρά μόνο μετά τα 50. Ο καρκίνος των όρχεων εμφανίζεται στις ηλικίες 18 με 35. Δεν είναι τόσο συχνό φαινόμενο, αλλά αν το προλάβεις στην αρχή σώζεσαι, δεν ταλαιπωρείσαι.

Επίσης, ένας άλλος λόγος που μιλάω, είναι γιατί όσο προοδευτικοί δείχνουμε στον χώρο μας, άλλο τόσο συντηρητικοί είμαστε. Υπήρξαν φίλοι που μου είπαν μην το επικοινωνείς πολύ ότι πέρασες καρκίνο γιατί δεν θα σε παίρνουν για δουλειά, θα νομίζουν ότι είσαι άρρωστος. Και είπα τέρμα! Αυτό πρέπει να σταματήσει εδώ! Το να έχει περάσει κάποιος καρκίνο, να έχει κάποιο ψυχικό νόσημα που το αντιμετωπίζει ή κάποιο αυτοάνοσο και να αποκλείεται από μια δουλειά γιατί οι άλλοι σκέφτονται μωρέ είναι τέλειος, μας κάνει για τον ρόλο, αλλά δεν θα τον πάρουμε γιατί είναι άρρωστος, το βρίσκω εξωφρενικό. Λυπάμαι, αλλά μόνο εγώ και ο καθένας για τον εαυτό του γνωρίζει αν είναι άρρωστος ή όχι. Ξέρει τα κουράγια του και κανείς μας δεν είναι τόσο ανόητος, ούτως ώστε να πάει στην δουλειά αν νιώθει ότι δεν μπορεί να ανταπεξέλθει. Επειδή, όμως, τους κρίνουμε όλους με βάση του τι έχουν περάσει υπάρχει αποκλεισμός, όχι μόνο στην δική μας δουλειά, σε όλες. Κι αυτό πρέπει να σταματήσει!

Αλλά θα κλείσω αυτό το κομμάτι με ένα ευχάριστο μήνυμα. Είχα την τύχη και την ευλογία, εκτός από την στήριξη της οικογένειας και των φίλων μου, να με στηρίξουν απόλυτα οι συνεργάτες μου. Και θέλω να ευχαριστήσω δημόσια την Αθηνά Χατζηαθανασίου, την Ανδρονίκη Αβδελιώτη και τον Βλάσση Χρυσικόπουλο, που τους ενημέρωσα από την πρώτη στιγμή τι συνέβη, και μου είπαν και οι τρεις όλα καλά θα πάνε, για του χρόνου ετοιμάζω κάτι και σε θέλω μαζί μου.  Τρεις διαφορετικοί άνθρωποι σε τρεις διαφορετικούς θιάσους, που αυτό που είχα δεν λειτούργησε ανασταλτικά για κανέναν τους.  Ήταν σα να μην το είχαν «ακούσει» καν. Πώς λοιπόν να μην επιλέγω δουλειές λόγω συνεργατών κυρίως…

9. Θεωρείς ότι υπάρχουν ρόλοι που σε θεραπεύουν και άλλοι που σε εξαντλούν συναισθηματικά;

Όλοι οι ρόλοι είμαστε εμείς. Έχουμε όλοι κάτι από τα στοιχεία του ρόλου, έτσι κι αλλιώς, ο ηθοποιός αυτό καλείται να κάνει. Να φέρει στην σκηνή την αλήθεια του. Ο ρόλος θυμώνει, κλαίει, γελάει, κινείται όπως εγώ σε κάποια έκφανσή μου, σε κάποια πτυχή μου, που ενδεχομένως να μην έχω ανακαλύψει ούτε εγώ ο ίδιος ακόμα ή που μπορεί να μην εμφανιστεί και ποτέ στην ζωή μου. Γι’ αυτό, λέω ότι ο ηθοποιός μαθαίνει συνέχεια, άρα εκτός από την μάθηση, σαφέστατα υπάρχει και συναισθηματική εξάντληση και «θεραπεία», όλα αυτά βέβαια κατά την διάρκεια των προβών. Η παράσταση είναι τελείως διαφορετικό κομμάτι.

10. Ποια είναι η σχέση σου με το σώμα σου ως εργαλείο δουλειάς; Πώς το φροντίζεις;

Η σχέση με το σώμα μου είναι εξαιρετική.  Πάντα ήταν. Αγαπάω το σώμα μου με όλα τα προτερήματα και τα ελαττώματα του. Δυστυχώς, και ντρέπομαι που το λέω, δεν είμαι από τους ανθρώπους που κάνουν κάτι για να φροντίσουν το σώμα τους. Βαριέμαι απίστευτα την γυμναστική ας πούμε. Αλλά επειδή είμαι αεικίνητος ως άνθρωπος κρατιέμαι σε μια καλή φόρμα γιατί περπατάω πολύ, κάνω πολλές δουλειές στο σπίτι, στην πρόβα δεν κάθομαι δευτερόλεπτο και φροντίζω να κοιμάμαι καλά και σωστά. Δυστυχώς καπνίζω. Για το φαγητό ας μην μιλήσω καλύτερα, γιατί τρώω τα πάντα χωρίς να υπολογίζω ποσότητα και είμαι φανατικός των γλυκών. Πολύ ζάχαρη!!!

11. Τι σημαίνει για σένα η λέξη “δύναμη” σήμερα;

Δύναμη δεν είναι να μην πέσεις ποτέ, αλλά όταν πέσεις να μπορείς να σηκωθείς ξανά.

12. Ποιες είναι οι καλλιτεχνικές σου ανησυχίες αυτή την περίοδο;

Είμαι σε μόνιμη καλλιτεχνική ανησυχία, σε έναν οργασμό προβών. Με την καλλιτεχνική εταιρεία CALD και την Αθηνά Χατζηαθανασίου ετοιμάζουμε την παράσταση «Sliding Slalom/Στρογγύλη» , στο πλαίσιο του προγράμματος 2025 του θεσμού του Υπουργείου Πολιτισμού «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός» που θα παρουσιαστεί στον Αρχαιολογικό Χώρο Ακρωτηρίου Θήρας στις 5 και 6 Αυγούστου. Το κείμενο είναι της Άντας Κουγιά και παίζουμε η Άντα Κουγιά, η Αθηνά Χατζηαθανασίου, ο Γιώργος Λιάκος και εγώ.  Ενώ τον χειμώνα ετοιμάζουμε με την Αθηνά Χατζηαθανασίου τον «Αρσέν Λουπέν» ένα  έργο για όλη την οικογένεια. Έχει δημιουργηθεί ένας υπέροχος θίασος, οι  συντελεστές είναι όλοι καταπληκτικοί και ανυπομονώ για αυτό. Λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν σύντομα.

Επίσης,  μετά την περσινή μεγάλη επιτυχία που γνώρισε,  αλλά και την συμμετοχή μας στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων για τα 20 χρόνια του Athens Pride, θα συνεχίσει ο μονόλογος «Άζζα», που γράφει και σκηνοθετεί ο Βλάσσης Χρυσικόπουλος. Από 22 Οκτωβρίου και κάθε Τετάρτη στις 21.00, η «Άζζα» θα βρίσκεται στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός.

13. Αν έπρεπε να διαλέξεις: θέατρο, τηλεόραση ή σινεμά; Και γιατί;

Δεν μπορώ να διαλέξω και δεν θέλω κιόλας. Είναι τρεις διαφορετικές μορφές και τεχνικές στην δουλειά μου. Η κάθε μία έχει την δική της γοητεία. Οπότε λυπάμαι, αλλά τα αγαπώ και τα επιλέγω όλα.

14. Τι είναι αυτό που δεν έχεις κάνει ακόμα στην καριέρα σου και θα ήθελες να δοκιμάσεις;

Δεν έχω κάνει τόσο πολύ τηλεόραση ή σινεμά, πολύ λίγα πράγματα μόνο, αλλά πέρασα τόσο όμορφα που θέλω να το ξανακάνω και μάλιστα σε μια πιο σταθερή βάση και όχι ως guest για ένα ή δύο επεισόδια.

15. Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 10 χρόνια από τώρα;

Υγιή πρωτίστως, όλα τα άλλα έρχονται. Αυτή η ερώτηση ξέρεις πάντα με ξενίζει και μου φαίνεται αστεία. Δεν φαντάζομαι πράγματα για μένα, αλλά για έναν καλύτερο κόσμο. Γι’ αυτό μιλάω και θα μιλάω και θα υποστηρίζω με όποιο τρόπο μπορώ συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη. Για να δημιουργηθεί ένας κόσμος που τα άτομα με αναπηρία, οι καρκινοπαθείς, οι άνθρωποι με ψυχικές ασθένειες, τα άτομα με εξαρτήσεις θα αντιμετωπίζονται ως ίσοι και θα φροντίζει η πολιτεία για αυτούς. Οι άστεγοι δεν θα κοιμούνται στο δρόμο, αλλά το κράτος θα φροντίσει να φτιάξει χώρους για αυτούς τους ανθρώπους, τόσα διατηρητέα κτήρια έχουμε, έλεος. Η LGBTQ+ κοινότητα δεν θα χρειάζεται να παλεύει για να υπολογίζονται ως άνθρωποι ίσοι και ορατοί. Δεν θα υπάρχουν γυναικοκτονίες και κακοποιήσεις παιδιών.  Η δικαιοσύνη θα λειτουργεί όπως πρέπει και όχι καλύπτοντας εγκλήματα,  όπως αυτό που συνέβη με τα Τέμπη. Δεν θα συνεχίσουν οι γενοκτονίες λαών, όπως έγινε με τους Αρμένιους, τους Πόντιους και τώρα τους Παλαιστίνιους. Η τεχνολογία θα χρησιμοποιείται για καλό σκοπό και όχι για πυρηνικά.  Δεν θα βασανίζονται τα ζώα. Δεν θα καταστρέφεται το περιβάλλον. Αυτά φαντάζομαι και παλεύω να γίνουν και άλλα πολλά. Ξέρω ότι εγώ δεν θα προλάβω να τα δω, ούτε η επόμενη γενιά από μένα. Ξέρω ότι μπορεί να είναι ουτοπικά ή ρομαντικά όλα αυτά.  Όμως, πρέπει να παλέψουμε για τις επόμενες γενιές. Κι εγώ παλεύω για να παραδώσω έναν κόσμο καλύτερο, έστω κι ας βάλω ένα μικρό λιθαράκι, στα δύο πιο αγαπημένα μου πλάσματα, τις ανιψιές μου.