Προλεγόμενα
Ο Νίκος Οικονομόπουλος γεννήθηκε το 1953 στην Πελοπόννησο. Ξεκίνησε να φωτογραφίζει το 1988 και συνεχίζει μέχρι και σήμερα. Σε πολλούς είναι γνωστός ως ο φωτογράφος των Βαλκανίων και αδιαμφισβήτητα αποτελεί πηγή έμπνευσης για πλήθος καλλιτεχνών. Φυσικά δεν περιορίστηκε μόνο στα Βαλκάνια. Το έργο του ωστόσο σε αυτήν τη γεωγραφική περιοχή είναι από τα πλέον σημαντικά.
Η σπίθα
Η σχέση του με την φωτογραφία ξεκίνησε κάπως απότομα θα λέγαμε. Για χρόνια εργάζονταν ως δημοσιογράφος. Το 1979 ήρθε σε επαφή με το έργο του Henri Cartier-Bresson κάτι που τον γοήτευσε ιδιαίτερα. Το έργο του διάσημου φωτογράφου, άνοιξε στον Οικονομόπουλο ένα παράθυρο στην τέχνη της φωτογραφίας. Έκτοτε άρχισε να μελετά τη φωτογραφία, αγοράζοντας μανιωδώς βιβλία και πειραματιζόμενος με τις δικές του λήψεις.
Η αφοσίωση
Το 1988 είναι η χρονιά που αποφασίζει να αφοσιωθεί στην τέχνη του. Εγκαταλείπει την δημοσιογραφία και φωτογραφίζει. Ταξιδεύει και φωτογραφίζει! Ο Οικονομόπουλος ξεκινά να ταξιδεύει στα Βαλκάνια προκειμένου να απαθανατίσει την ταραγμένη πολιτική σκηνή της εποχής. Ιδιαίτερα από το 1990 αρχίζει να αποκτά δημοσιότητα το έργο του. Φωτογραφίζει χώρες όπως η Τουρκία, η Ρουμανία και η Ελλάδα. Θα φωτογραφίσει πρόσφυγες, μετανάστες και τσιγγάνους. Με μια ματιά στο έργο του φωτογράφου, θα λέγαμε πως κινητήριος δύναμή του είναι η περιέργεια και ο αυθορμητισμός.
Magnum
Το 1994 θα γίνει μέλος του Magnum και το έργο του προβάλλεται σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν είναι λίγες εξάλλου οι φωτογραφίες του που έχουν δημοσιευτεί σε μεγάλες εφημερίδες του εξωτερικού. Το Magnum είναι μια φωτογραφική κοινότητα, η φύση της οποίας έχει δεχτεί τόσο κριτική όσο και θαυμασμό. Για πολλούς καλλιτέχνες είναι όνειρο ζωής ενώ για άλλους αποτελεί πατρονάρισμα και εμπορικότητα. Σε κάθε περίπτωση όμως, στο Magnum συγκαταλέγονται εξέχοντες φωτογράφοι, το έργο των οποίων έχει αφήσει εποχή.
Το έργο
Ο Οικονομόπουλος επιλέγει κατά κύριο λόγο το ασπρόμαυρο. Οι φωτογραφίες του εστιάζουν στον κοινωνικό ιστό και ιδιαίτερα στις ομάδες που περιθωριοποιούνται. Ο ίδιος έχει δηλώσει πως δεν ξεκινά ποτέ έχοντας στο μυαλό του αυτό που θέλει να φωτογραφήσει. Απλά πηγαίνει και φωτογραφίζει αυτό που είναι ήδη εκεί υπό το πρίσμα της δικής του ματιάς. Δεν πιστεύει πως μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις. Αντίθετα υποστηρίζει πως η φωτογραφία εξαπατά. Είναι μόνο μια στιγμή· μια οπτική ενός υποκειμένου, κάτι το οποίο μόνο την αλήθεια δεν μπορεί να λέει. Εξερευνώντας το έργο του θα λέγαμε πως είναι ένας φωτογράφος γοητευμένος από την φωτογραφία. Πιστός, αυθεντικός και ειλικρινής φωτογραφίζει αυτό που ο ίδιος βλέπει μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή σε έναν συγκεκριμένο τόπο.
Αυτή τη στιγμή συνεχίζει να φωτογραφίζει τα μέρη που επισκέπτεται αλλά και να διδάσκει. Το On The Road project είναι το μεγαλύτερο – χρονικά – έργο του και στο οποίο μένει πιστός.
Για περισσότερη έμπνευση Lu Nan: Σκοτεινές γωνιές στο προσκήνιο και Beasty-press.com
