Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κέδρος τα βιβλία «CRASH» του J.G. Ballard, «ΤΑ ΑΤΙΤΛΑ. Ωδή στο θάνατο» της Μαργαρίτας Αλεξανδράκη και «Αν η μαμά σου φοράει για καπέλο ένα σύννεφο που βρέχει» της Παναγιώτας Πλησή.
«CRASH» του J.G. Ballard
Ο αφηγητής της ιστορίας, ένας μυστήριος τύπος με το όνομα Μπάλαρντ, εμπλέκεται σε ένα τρομερό αυτοκινητιστικό δυστύχημα: το αυτοκίνητό του συγκρούεται με ένα άλλο και ο Μπάλαρντ βλέπει τον οδηγό του οχήματος να ξεψυχάει μπροστά στα μάτια του. Αντί όμως αυτή η φοβερή εμπειρία να τον σοκάρει και να τον απελπίσει, τον βυθίζει σταδιακά σʼ έναν καινούργιο, ζοφερό, αλλά ιδιαίτερα θελκτικό κόσμο, τον κόσμο των αυτοκινητιστικών ατυχημάτων. Συνοδοιπόρος του ο Ρόμπερτ Βον, επιστήμονας και πρώην τηλεοπτικός αστέρας, ένας άγγελος εξολοθρευτής των αυτοκινητόδρομων. Ο Βον έχει συγκεντρώσει γύρω του ένα πλήθος θυμάτων από τα διάφορα «πειράματά» του, ανθρώπους διαλυμένους από τις θηριωδίες στις οποίες επιδίδεται οδηγώντας ξέφρενα το αυτοκίνητό του, όμως η φιλοδοξία του δεν σταματάει εκεί. Το μεγάλο του όνειρο είναι να συμμετάσχει σʼ ένα μεγαλειώδες τρακάρισμα, που θα υπερβαίνει όλα τʼ άλλα, σε μια παράσταση χωρίς προηγούμενο…
Το Crash, που σύμφωνα με τον ίδιο τον Τζ. Γκ. Μπάλαρντ αποτελεί «μια εργαλειοθήκη απόγνωσης για χρήση σε ακραία κρίση», θεωρείται ένα από τα κορυφαία του μυθιστορήματα. Μεταφέρθηκε με μεγάλη επιτυχία στον κινηματογράφο από τον Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ.
«ΤΑ ΑΤΙΤΛΑ. Ωδή στο θάνατο» της Μαργαρίτας Αλεξανδράκη
Φλογέρα στα χέρια σου κρατάς
Φλογέρα στα χέρια σου κρατάς
Κάθεσαι στου κοχυλιού την άκρη
Αέρας χτενίζει τα μαλλιά κι άνθη σε στολίζουν
Βλέμμα κόρης τρυφερής περνά τα σωθικά σου
Ελιές, κάμπους, θάλασσες και ουρανούς γυρεύεις
Δεν είχες την απάντηση να δώσεις στη γοργόνα
Καρδιάς κάνεις ονείρεμα
Και φουρτουνιάζει η σκοτεινή ανάσα
Ένα τίποτα είναι η αρχή, Ένα τίποτα το τέλος
Άσε το μαχαίρι, Έλα
Γέμισαν ταυτόχρονα των δυο μας τα φεγγάρια
Τώρα είναι η στιγμή
Φεύγει η ομίχλη, σκορπά και η πιρόγα φέγγει
Αυτά τα κάγκελα ψυχή αεράκι ελαφρό γίνονται
Παίρνουν τα σαλεμένα τα μυαλά
Δίνουν φτερά στα πόδια, τα γόνατα πια δεν λυγίζουν
Πλατείες ολόκληρες κρύβονται μες στον καπνό
Μάνα προσευχήσου αίμα μη φτάσει στην αυλή
Αν η μαμά σου φοράει για καπέλο ένα σύννεφο που βρέχει
Η μαμά μου φοράει για καπέλο ένα σύννεφο που βρέχει. Και το φοράει κάθε βράδυ. Σχεδόν. Νομίζω. Ξέρω πως δεν είναι σπάνιο, αλλά νομίζω πως δεν είναι και πολλές οι μαμάδες που φοράνε ένα καπέλο-σύννεφο που βρέχει.
«Μαμά, γιατί κλαις;» Καλά, μη μου απαντήσεις τώρα γιατί θα μου χαλάσεις τα σχέδια. Έχω βάλει σκοπό να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο για σένα. Έχω βρει και τον τίτλο, αλλά σʼ το φυλάω για έκπληξη.
Ένας χαζός λόγος είναι να κλαις γιατί κάθε βράδυ ένα μυγάκι μπαίνει στο μάτι σου. Βασικά αυτός δεν είναι απλώς χαζός, δεν είναι καν λόγος! Πάντως μου φαίνεται απίθανο κάθε βράδυ να στραβώνεται ένα μυγάκι και, αντί να πάει αλλού, να μπαίνει μέσα στο μάτι αυτού που κλαίει!
Από την άλλη, ένας σοβαρός λόγος είναι να μην παίρνει μπρος το αυτοκίνητό σου το πρωί. Το δικό μας έχει σοβαρό πρόβλημα. Ο μηχανικός τού έχει δώσει λίγο χρόνο ζωής, αν δεν επισκευαστεί σύντομα. Αυτός είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος για να κλαίει η μαμά σου, ειδικά αν δεν έχει λεφτά να το επισκευάσει, όπως η δική μου μαμά.
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ενήλικες δεν αφήνουν ανεπηρέαστα τα παιδιά. Γιʼ αυτό και η ηρωίδα του βιβλίου, η Ελπίδα, προσπαθεί να βρει, με τον αυθορμητισμό που χαρακτηρίζει τα παιδιά, μια εξήγηση για ό,τι απασχολεί και στενoχωρεί τη μαμά της.
