Το καλοκαίρι που μας πέρασε έχασα ένα πολύ δικό μου πρόσωπο. Δεν ήταν ο πρώτος θάνατος κοντινού μου ανθρώπου που είχα βιώσει, αλλά ήταν η πρώτη φορά που η ηλικία μου επέτρεψε να αντιληφθώ ακριβώς τι συνέβη. Και η πρώτη φορά, που συνειδητοποίησα ότι κάποια πράγματα γίνονται αναίτια, άδικα, ανεξήγητα και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να τα αποτρέψουμε, όσο και να το θέλουμε. Χωρίς κανείς να μου το φέρει μαλακά και χωρίς κανείς να μπορέσει να με προστατέψει από όλο αυτό. Ποιος είπε ότι η ενήλικη ζωή είναι εύκολη;
Οι άνθρωποι που φεύγουν από την ζωή, στην πραγματικότητα δεν φεύγουν ποτέ από την ζωή μας. Είναι πάντα εκεί μέσα από τις αναμνήσεις, καλές ή κακές, να ξεχωρίζουν και να μας αφήνουν στο τέλος με ένα γλυκό χαμόγελο. Όταν πρέπει να πάρουμε μια σοβαρή απόφαση, αναρωτιόμαστε τι θα μας συμβούλευαν. Όταν πετυχαίνουμε κάτι, σκεφτόμαστε αν θα ήταν περήφανοι για μας. Πολλές φορές προσπαθούμε μάλιστα να πετύχουμε κάτι για να είναι περήφανοι για εμάς. Πολλοί θα μας πουν ότι πρέπει να αφήσουμε πίσω τον θάνατό τους και να συνεχίσουμε την ζωή μας, αλλά συνεχίζω δεν σημαίνει ξεχνάω. Γιατί η αλήθεια είναι –κλισέ- ότι οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν παρά μόνο όταν τους ξεχνάμε.
Για το λόγο αυτό, δεν χρειάζεται να επιχειρούμε να «ξορκίσουμε» την θύμισή τους για να «προστατευτούμε», κάτι που είναι ακατόρθωτο έτσι και αλλιώς. Συχνά, όταν σκεφτόμαστε τους αγαπημένους μας που δεν ζουν πια, αισθανόμαστε δυσφορία για πράγματα που είπαμε και ακόμη μεγαλύτερη δυσφορία για πράγματα που δεν προλάβαμε να πούμε ή να κάνουμε. Όμως, αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να αποτρέψουμε. Επομένως, η δυσφορία για ό,τι έγινε στο παρελθόν είναι άσκοπη και ψυχοφθόρα. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να διδαχθούμε από την απώλεια, από τον πόνο που φέρνει μαζί της και να αλλάξουμε προς το καλύτερο. Να εστιάσουμε στα σημαντικά πράγματα που υπάρχουν στην ζωή , να βελτιωθούμε και να βελτιώσουμε και την σχέση μας με αυτούς που αγαπάμε. Γιατί, καταλήγοντας, ο θάνατος των ανθρώπων που αγαπάμε είναι ένας τρόπος να δούμε ότι η ζωή είναι αρκετά σύντομη αλλά και αρκετά μεγάλη ώστε να αξίζει να προσπαθήσουμε να την κάνουμε όσο γίνεται ομορφότερη για εμάς και για όσους νοιαζόμαστε.
