Θυμάστε αυτήν την κλισέ έκθεση που γράφαμε την πρώτη μέρα που επιστρέφαμε στο σχολείο;
Ή αν δεν γράφαμε έκθεση, η δασκάλα μας ξεκινούσε να μας ρωτάει έναν έναν αναλυτικά τι κάναμε, πού πήγαμε, πώς τα περάσαμε.
Και φυσικά τότε ξεκινούσαμε όλοι να συνειδητοποιούμε ότι το καλοκαίρι πλέον πέρασε, τα ψέματα τελειώσανε και αρχίζουμε πάλι να μπαίνουμε στους περιοριστικούς και γρήγορους ρυθμούς μας.
Θυμάμαι βέβαια ως παιδί να ανυπομονώ να ξεκινήσουν τα σχολεία, γιατί είχα βαρεθεί το καλοκαίρι και ανυπομονούσα να κάνω μια νέα αρχή, να διαβάζω με ένα άλλο πρόγραμμα που δεν είχα μέχρι την προηγούμενη φορά κλπ κλπ. Άσχετα φυσικά απ’ το ότι αυτό ποτέ δεν γινόταν, έφτανε κάποια στιγμή που άρχιζα να ανυπομονώ ξανά για το καλοκαίρι, τα μπάνια, τη γιαγιά και τον παππού στο χωριό, τα παγωτά, λίγο αργότερα τις βόλτες με τις φίλες μου στη γειτονιά παρακολουθώντας τους πρώτους μας έρωτες, λίγο αργότερα μια μεγάλη περίοδος αποχής από το σχολείο, λίγο αργότερα ένα διάστημα μακριά από την πόλη που ζω τα τελευταία δέκα χρόνια, την Αθήνα.
Και κάπως έτσι λοιπόν φτάνουμε σιγά σιγά στο σήμερα, στο φετινό καλοκαίρι και σε κάτι που με προβληματίζει πολύ τις τελευταίες εβδομάδες. Άραγε τι χρόνο έχουμε για να ζήσουμε το φετινό καλοκαίρι; Πόσο καλοκαίρι μας απομένει; Βρίσκεται μπροστά μας όλο αυτό που επιθυμούμε όλο τον χειμώνα να ζήσουμε ή δειλά δειλά έχει αρχίσει ήδη να μας αποχαιρετά;
Αυτό είναι κάτι που συζητάω πολύ με τις φίλες μου τελευταία. Από αρχές Ιουλίου έχω την αίσθηση ότι το καλοκαίρι έχει περάσει. Και είναι αντικειμενικά παράλογο κάτι τέτοιο μιας και βρισκόμαστε μόνο στα μέσα του Ιουλίου. Οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε καν πάρει την άδειά μας. Κι όμως η αίσθησή μου και νιώθω ότι και πολλών από εσάς επίσης είναι ότι οι μέρες λιγοστεύουν. Για τι πράγμα;
Για να ζήσουμε.
Όλο αυτό που περιμένουμε έναν ολόκληρο χρόνο. Τις βουτιές στην παραλία συντροφιά με ένα καλό βιβλίο και μια όμορφη παρέα. Τις βραδινές συζητήσεις ένα ήρεμο καλοκαιρινό βράδυ. Τα γέλια και τις διαφωνίες μιας παρέας. Τα σουβλάκια του χωριού που έχουν το πιο νόστιμο τζατζίκι. Τις νέες γεύσεις στα νησιά που είναι τόσο παλιές και παραδοσιακές συνάμα. Τις βόλτες με τις σαγιονάρες. Τα μπλεγμένα μαλλιά που έχουν γεύση αλάτι. Τους ύπνους που στερηθήκαμε τον χειμώνα. Την ηρεμία. Τη φύση. Την ελπίδα. Την ευτυχία. Τους δικούς μας ανθρώπους. Τα νέα μέρη που ανακαλύπτουμε. Το καρπούζι που μας προκαλεί συχνοουρία. Και άλλα πολλά. Προσθέστε στη λίστα σας ελεύθερα. Όλα αυτά δεν περιμένουμε οι περισσότεροι το καλοκαίρι;
Και σήμερα είναι άλλη μια καλοκαιρινή και ζεστή Παρασκευή. Άλλη μια Παρασκευή του Ιουλίου. Άλλος ένας Ιούλιος που οι περισσότεροι μετράμε αντίστροφα για την άδειά μας. Και μέχρι τότε μετράμε αντίστροφα τις μέρες και κάνουμε κουράγιο για να ανταπεξέλθουμε στους σκληρούς ομολογουμένως καλοκαιρινούς ρυθμούς της Αθήνας. Για να σφηνωθούμε μέσα στο ασφυκτικό μετρό που συνήθως δεν έχει ερκοντίσιον και να γυρίσουμε στο σπίτι εξαντλημένοι από τη ζέστη να ξαπλώσουμε και να ηρεμήσουμε. Και σφίγγουμε τα δόντια, γιατί απλώς περιμένουμε αυτές τις 2-3 εβδομάδες άδειας.
Κάπως έτσι δεν φτάνουμε στο σημείο να συνειδητοποιούμε ότι όλο αυτό που περιμένουμε θα περάσει και θα φύγει σαν νερό; Πότε θα προλάβουμε να κοιμηθούμε, να βουτήξουμε σε θάλασσες και σε εμπειρίες, να περπατήσουμε, να εξερευνήσουμε μέρη και ανθρώπους, να πειραματιστούμε με νέες γεύσεις και εμπειρίες, να ξεφύγουμε; Να ξαναγίνουμε εμείς και όλα αυτά που λαχταράμε; Μέσα σε 2-3 εβδομάδες άδειας;
Εγώ λοιπόν κάπως έτσι έφτασα στο σημείο να κάθομαι στο μπαλκόνι και να εξομολογούμαι απογοητευμένη ότι πιστεύω ότι το καλοκαίρι πέρασε. Γιατί είμαι εξουθενωμένη και δεν με νοιάζει τίποτα παρά μόνο να ξεκουραστώ. Γιατί είμαι πεπεισμένη ότι ούτε φέτος θα καταφέρω να ζήσω όλα αυτά που θέλω. Και κάπως έτσι έφτασαν και η αδερφή μου με την κολλητή μου να με κοιτάζουν με τα μάτια γουρλωμένα και να απορούν τι μύγα με τσίμπησε πάλι και γκρινιάζω.
Και έπειτα έτυχε κάπου να πάρει το μάτι μου μια αντίστοιχη δήλωση που έλεγε ότι φέτος το καλοκαίρι δεν πρέπει να χάσουμε την ευκαιρία να αναπνεύσουμε. Και επειδή θεώρησα πολύ σημαδιακό αυτό το timing αποφάσισα φέτος να προσπαθήσω έστω και λίγο παραπάνω να αναπνεύσω. Να προσπαθήσω λίγο, πολύ λίγο να πιέσω τον εαυτό μου να διεκδικήσει όλα αυτά που τόσα χρόνια οραματίζεται για το καλοκαίρι. Διότι το περσινό καλοκαίρι ήταν μια περίοδος έντονων αναπροσαρμογών και μια προετοιμασία για νέα πράγματα. Πέρυσι λοιπόν επέτρεψα στον εαυτό μου να «θυσιάσει» αυτήν την εποχή που τόσο αγαπώ και λαχταρώ να βιώσει το summertime sadness. Επέτρεψα στον εαυτό μου να απομονωθεί και τελικά απορώ, αν έκανα καλά. Τι νόημα έχει όλο αυτό; Και τελικά πόσα καλοκαίρια θα έχω την ευκαιρία να απορρίπτω μέχρι να βρω αυτό που θα αναγνωρίσω ως ιδανικό; Εξάλλου δεν είναι κρίμα; Το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή και το ιδανικό… απλά δεν υπάρχει.
Είναι σημαντικότατο και απαραίτητο να δίνουμε χώρο και χρόνο στον εαυτό μας. Όμως θαρρώ πως ίσως πέρυσι δεν ήταν κατανόηση προς τα θέλω μου αλλά ίσως μια κάποια μιζέρια αυτή η παραίτηση.
Έχω μια καθηγήτρια που μου λέει να προσέχω πολύ πώς μιλάω για τον εαυτό μου, γιατί όλα είναι θέμα νευρογλωσσικού προγραμματισμού και καθορίζουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε και την εικόνα που έχουμε για μας. Αν λοιπόν έχει δίκιο, τότε πιθανότατα ήδη έχω καταδικάσει το φετινό μου καλοκαίρι να περάσει και να μην κάνω τίποτα. Όπως έκανα και με το περσινό! Αν επίσης έχει δίκιο, τότε ενδεχομένως να έχω την ευκαιρία να αντιστρέψω τις πεποιθήσεις μου και να πω ότι είναι μια ευκαιρία επιτέλους να διεκδικήσω έστω λίγα από αυτά που θέλω.
Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο όταν βρίσκεσαι σε παραθαλάσσιο χωριό να κάνεις μπάνια. Να φας σουβλάκια και παγωτά. Να χαρείς τους γονείς σου που στερείσαι τον χειμώνα. Να γελάσεις και να νευριάσεις στα οικογενειακά τραπέζια. Να αγκαλιαστείς και να αναπολήσεις με τους παιδικούς φίλους. Να μελαγχολήσεις για τα χρόνια που πέρασαν και να οραματιστείς αυτά που έρχονται. Να ξεφύγεις χωρίς να φύγεις. Να πιεις. Να νυχτοπερπατήσεις. Να κολυμπήσεις. Να διαβάσεις. Να γλεντήσεις. Να φωνάξεις. Να διεκδικήσεις έστω και λίγο. Να ζήσεις έστω και για λίγο.
Δεν είναι δύσκολο. Ή μάλλον δεν είναι τόσο δύσκολο.
Το δύσκολο είναι το να αντιληφθούμε και να συνειδητοποιήσουμε ότι το καλοκαίρι που αναζητάμε και νιώθουμε από τα μέσα Ιουλίου ότι σιγά σιγά βρίσκεται στη δύση του και μας αποχαιρετά κλείνοντάς μας πονηρά το μάτι δεν είναι στην πραγματικότητα η άδειά μας. Είναι η ανυπομονησία που νιώθουμε ήδη όταν μεγαλώνει η μέρα ότι όλο αυτό πλησιάζει. Είναι οι ελπίδες που τρέφουμε ότι θα κοινωνικοποιηθούμε περισσότερο. Είναι η διάθεση που ανεβαίνει και ξαφνικά έχουμε όρεξη για περισσότερα πράγματα. Και όταν τελικά πλησιάζουμε προς όλα αυτά, τότε το πονηρό το καλοκαίρι τσουπ… σαν να ξεγλιστράει και φεύγει και χάνεται.
Είναι το καλοκαίρι αλλά παράλληλα δεν είναι το καλοκαίρι αυτό που ψάχνουμε. Είναι τα συναισθήματα και οι ελπίδες που μας δημιουργεί η προσμονή του καλοκαιριού.
Και γι’ αυτό θα προτείνω για φέτος να μην περιμένουμε του χρόνου το καλοκαίρι για να κάνουμε αυτά που οραματιστήκαμε φέτος. Να μην χάσουμε άλλες ευκαιρίες ακόμη κι αν νιώθουμε ότι το καλοκαίρι έφτασε και δεν έχουμε κάτι ενδιαφέρον να κάνουμε. Ακόμη κι αν νιώθουμε ότι θέλουμε να το αφήσουμε να περάσει… όχι να μην το αφήσουμε να περάσει! Και να μην αφήσουμε και καμία άλλη εποχή.
Είναι το μόνο καλοκαίρι που θα είμαι εγώ, στο σώμα μου, 27 χρονών, υγιής, χαρούμενη αν και κατά κάποιο τρόπο πλήρης αν και ελλιπής. Είναι το μόνο καλοκαίρι που θα έχουμε 2024. Είναι το μόνο καλοκαίρι που τα πράγματα θα είναι όπως είναι, γιατί είναι σίγουρα διαφορετικά από πέρυσι και θα είναι σίγουρα διαφορετικά του χρόνου. Είναι το ΜΟΝΟ καλοκαίρι που θα πληροί ΟΛΕΣ αυτές τις προδιαγραφές. Θέλω να πω ότι γεννιόμαστε και θα πεθάνουμε και κάποια πράγματα είναι τόσο συγκεκριμένα και μοναδικά που είναι κρίμα να αφήνουμε τον χρόνο να περνάει. Άλλωστε φέτος στα γενέθλιά μου όταν έκοβα την τούρτα μου ανακοίνωσα ότι τα 27 θα είναι το τοτέμ μου. Και μέσα μου είχα μια κρυφή ελπίδα ότι όντως θα είναι.
The Friday Folly: Τα είπα λίγο μπερδεμένα σήμερα, έτσι; Ακόμη κι αν δεν καταλάβατε απόλυτα αυτό που θέλω να πω, γιατί κατά βάθος είχα πάρα πολλά να πω και όχι μόνο ένα, είμαι σίγουρη ότι θα πήρατε έστω και μια συντεταγμένη για το φετινό σας καλοκαίρι.
