Το Σάββατο είναι πάντα μια καλή ευκαιρία για λίγο θέατρο. Οι παραστάσεις πολλές και η δυνατότητα να διαλέξεις μόνο μια από αυτές είναι δύσκολη. Any way! Αποποιήθηκα για ακόμα μια φορά την ευθύνη και άφησα την παρέα να διαλέξει. Η επιλογή για το περασμένο Σάββατο ήταν μία. Και ενώ το έργο λέγεται «Αμφιβολία» οι δικές μου αμφιβολίες διαλύθηκαν στο άκουσμα του θιάσου : Ρ. Πατεράκη, Ν. Κουρής, Λ. Μπακλέση, Π. Μαρκοπούλου.
Κάπως έτσι τα πόδια μου με οδήγησαν στο θέατρο «Ροές» στο Γκάζι. Η πρόσβαση εύκολη και το εισιτήριο αρκετά προσιτό. Όσο σταθήκαμε στην πόρτα για να μας υποδείξει η ταξιθέτρια τις θέσεις μας το μάτι μου έριχνε κλεφτές ματιές στο σκηνικό. Η αφαιρετική ανάγκη του σκηνοθέτη Απ. Παπαθεοχάρη ήταν εμφανής κατά μήκος της σκηνής.
Δεν είχα σε καμία περίπτωση διαβάσει ούτε μία κριτική, ποτέ δεν το κάνω περιμένω να σχηματίσω τη δική μου άποψη χωρίς επιρροές, βέβαια το βραβείο Pulitzer που πήρε το έργο το 2005 είναι μία καλή και καθόλου ευκαταφρόνητη επιρροή. Αλλά ήξερα πάνω κάτω την ιστορία: ένας καθολικός ιερέας προσπαθεί να θέσει σε νέες βάσεις που ξεφεύγουν από τα στενά πλαίσια της εκκλησίας. Η διευθύντρια του σχολείου έρχεται σε σύγκρουση με τον ιερέα, γιατί διόλου δεν δέχεται τις προοδευτικές ιδέες του, και τον κατηγορεί για παρενόχληση σε έναν από τους μαθητές.
Δεν θα προδώσω παραπάνω αλλά αυτό που νοιώθω να πω και αυτό που κατάλαβα μέσα από τα πολλά και σχεδόν πολύπλοκα νοήματα του έργου είναι ότι όπου γεννάται η αμφιβολία παύουν οι ανθρώπινες σχέσεις να διέπονται από ειλικρίνεια και η αβεβαιότητα φωλιάζει στην καρδία και μολύνει ακόμα και τα αισθήματά μας. Ο Τζον Πάτρικ Σάνλεϊ, ο συγγραφέας έδωσε «ρέστα» στο δράμα του αυτό και μου έμαθε πως καμία αμφιβολία δεν μπορεί να διαστρεβλώσει την αλήθεια, γιατί κάθε τι αληθινό θα βρίσκει πάντα τον τρόπο να ξεπροβάλει.
|το θέατρο θα φιλοξενήσει για λίγες ακόμα παραστάσεις το έργο και μπορείτε να ενημερωθείτε σχετικά στο 2103474312|
