Αγκαλιάζοντας την Τρίτη Ηλικία

Οι νέοι άνθρωποι έχουν την τάση να σχολιάζουν τους πρεσβυτέρους τους, να μην αποδέχονται την παρέα τους περιθωριοποιώντας τους και κατακρίνοντάς τους γι’ αυτά που λένε, τα οποία μοιάζουν βγαλμένα από άλλη εποχή. Γενικά εμείς οι νέοι θεωρούμε πως οι ηλικιωμένοι δεν ανήκουν στην πραγματικότητα που εμείς οι ίδιοι έχουμε κτίσει.

Κι όμως, οι ηλικιωμένοι αυτοί άνθρωποι είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, της κοινωνίας μας. Πολλοί από εμάς περάσαμε μαζί τους τα παιδικά μας χρόνια, ταξιδέψαμε μέσα από τις ιστορίες τους σε άλλους τόπους και εποχές, ακούσαμε τα ηθικά διδάγματα και τις συμβουλές τους για τη ζωή, τους αγαπήσαμε σαν δεύτερους γονείς μας, γιατί πολύ απλά είναι οι παππούδες μας.

Όσο όμως εμείς μεγαλώνουμε και μεγαλώνουνε κι αυτοί, η μαγεία αυτή προς το πρόσωπό τους χάνεται. Κι όμως τώρα είναι η στιγμή που εκείνοι μας χρειάζονται και μας έχουν ανάγκη περισσότερο από όσο άλλοτε, όπως ακριβώς τότε που τους χρειαστήκαμε κι εμείς όταν ήμασταν μικροί και στάθηκαν στο πλευρό μας.

Εκείνοι τότε μας βοήθησαν. Εμείς τι θα κάνουμε τώρα γι’ αυτούς;

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως οι ηλικιωμένοι άνθρωποι μοιάζουν με τα μικρά παιδιά. Δηλαδή, το μόνο που αποζητούν είναι μια αγκαλιά, μια καλή κουβέντα, μια αίσθηση θαλπωρής, και τελικά μια ένδειξη αγάπης. Χρειάζονται κάποιον που θα μπορέσει να τους βγάλει από εκείνη την αίσθηση της μοναξιάς και της απαισιοδοξίας στην οποία έχουν βυθιστεί, κάποιον που θα τους κάνει να ξεχαστούν από την καθημερινότητά τους. Μπορεί τα χρόνια εκείνα της ανεμελιάς και της νεότητας να πέρασαν όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορούν να γευτούν ακόμα τις καθημερινές χαρές της ζωής. Αυτό είναι λάθος!

Γι’ αυτό κι εμείς οι νεότεροι είναι ανάγκη να τους αποδείξουμε το εντελώς αντίθετο. Πώς; Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να τους ενεργοποιήσουμε μέσω διαφόρων δραστηριοτήτων τόσο σωματικών όσο και ψυχικών με την προϋπόθεση οι σωματικές δραστηριότητες να είναι εφικτές για τους ίδιους.  Αναφέρομαι, λοιπόν, σε όλες εκείνες τις ενέργειες που ο καθένας μας μπορεί να κάνει αφιερώνοντας λίγα λεπτά από το καθημερινό του πρόγραμμα.

Συγκεκριμένα, όλοι μας θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε λίγο από τον χρόνο μας στους ηλικιωμένους αυτούς ανθρώπους, τους παππούδες μας δηλαδή, πηγαίνοντάς τους μια σύντομη βόλτα ίσα-ίσα για να ξεχαστούν και να αναζωογονηθούν. Επιπλέον, και ιδίως για εκείνους τους ηλικιωμένους που έχουν προβλήματα μετακίνησης, θα μπορούσαμε να συζητήσουμε  μαζί τους για το πώς ήταν η μέρα τους και περιγράφοντάς τους τη δική μας. Αυτό μπορεί να φαίνεται ασήμαντο για εμάς, όμως γι’ αυτούς τους ανθρώπους είναι μια ευκαιρία να ξεφύγουν για λίγο από τα προβλήματά τους, να απασχοληθούν με κάτι άλλο. Η παρέα και η συντροφικότητά μας είναι για εκείνους ένα αντίδοτο στην μοναξιά τους!

Βέβαια, πέρα από όλα τα παραπάνω τους προσφέρουμε και μια ηθική υποστήριξη. Είναι γεγονός, πως όσο οι άνθρωποι μεγαλώνουν χάνουν την αισιοδοξία τους και καταπέφτουν, εκτός από σωματικά, και ψυχολογικά. Η στήριξή μας είναι γι’ αυτούς μια τονωτική ένεση που γιατροπορεύει τις πληγές της ψυχής τους και χαρίζει στα μάτια τους ξανά εκείνη την λάμψη και την αγαλλίαση που τους έλειπε.

Οι μεγάλοι άνθρωποι το μόνο που επιζητούν από τους νεότερους είναι, επομένως, λίγη συντροφιά. Κι αυτό, γιατί μέσα από την παρέα μας αισθάνονται απαραίτητοι. Ας τους κάνουμε, λοιπόν, να νιώσουν ξανά σημαντικοί και χρήσιμοι για εμάς, ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε να επιτρέψουν στους εαυτούς τους να αποσυρθούν από την ζωή και τις χαρές της.

Ας τους αγαπήσουμε λοιπόν, και ας τους κάνουμε κομμάτι της ζωής μας. Αναμφισβήτητα αξίζουν τον σεβασμό, την κατανόηση και την ειλικρινή αγάπη μας. Κι εμείς όμως δεν θα χάσουμε… Θα κερδίσουμε από εκείνους την αγάπη τους, το ζεστό και τρυφερό χαμόγελό τους, την λάμψη και την ευγνωμοσύνη τους. Λοιπόν τι λέτε; Δεν αξίζουν όλα αυτά;

Ας αγκαλιάσουμε όσο περισσότερο μπορούμε τους ηλικιωμένους που βρίσκονται γύρω μας!

12
Ιφιγένεια Αντωνοπούλου
Είμαι η Ιφιγένεια Αντωνοπούλου, φοιτήτρια του τμήματος Επικοινωνίας,Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου. Μου αρέσει να επικοινωνώ με τους ανθρώπους, να τους κάνω να χαμογελούν και να αισιοδοξούν. Κάθε μέρα της ζωής μας είναι μοναδική, γι αυτό και θεωρώ πως πρέπει να την ζούμε στο έπακρο και δημιουργικά. Ελπίζω μέσα από τα άρθρα μου να ψυχαγωγηθείτε, να προβληματιστείτε, να ονειρευτείτε και να ταξιδέψετε μαζί μου.

Latest Articles

Διάβασε επίσης...