Με την ανακοίνωση της ημερομηνίας διεξαγωγής του Athens pride σωρεία αντιδράσεων ήρθαν όπως κάθε χρόνο στο προσκήνιο. Άλλοι έσπευσαν για ακόμη μια φορά να το καταδικάσουν άλλοι προσπάθησαν με νύχια και με δόντια να το υπερασπιστούν μιλώντας για ελευθερία έκφρασης και άλλα ιδανικά που δυστυχώς εκλείπουν από την σημερινή κοινωνία, και για κάποιους αυτή η ανακοίνωση αποτέλεσε τροφή για στοχασμό.
Δεν θα σου κρύψω ότι ανήκω στους τελευταίους. Παρατηρώντας το pride αποστασιοποιημένα μερικά χρόνια μιας και λόγω απόστασης δεν μπορούσα εκ των πραγμάτων να παρευρεθώ, διαπίστωσα διάφορα πράγματα, αντιφατικά πολλές φορές μεταξύ τους. Φέτος αποφάσισα να τα βάλω κάτω και να τα σκεφτώ με περισσότερη προσοχή. Γιορτή της αγάπης από τη μια , κυνισμός και γελιοποίηση της ανθρώπινης υπόστασης στο βωμό της απελευθέρωσης από την άλλη. Το pride είχε όλες τις προδιαγραφές να αποτελέσει ειλικρινά και ουσιαστικά μια γιορτή στην οποία δεν θα υπήρχαν περιορισμοί στην αγάπη. Αγάπη και σεβασμός σε όλους από όλους. Πολύ ιδανικό για να ισχύσει στην κοινωνία του σήμερα κάτι τέτοιο δεν πιστεύεις; Δεν έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες καταστάσεις και είναι λυπηρό αν το καλοσκεφτείς.
Ωστόσο γυρνώντας στο φλέγον ζήτημα των τελευταίων ημερών και παρακολουθώντας απόψεις διάφορων ανθρώπων απλά σκέφτομαι. Είναι όμορφο να γιορτάζεις την αγάπη , να αποδέχεσαι χωρίς στερεοτυπικές αντιλήψεις τον απέναντι γι’ αυτό που κρύβει η ψυχή του, να μην καταδικάζεις κανέναν και να σκέφτεσαι λίγο πριν μιλήσεις. Είναι ακόμη πιο όμορφο να αποδέχεσαι ο ίδιος τον εαυτό σου να σε αγαπάς γιατί έτσι θα βρείς και την αγάπη από τον άλλον. Να μην νιώθεις διαφορετικός αλλά μοναδικός , να έχεις το θάρρος της γνώμης σου και να προασπίζεσαι τα θέλω σου με πυγμή . Όμως γιατί θα πρέπει να βγεις στους δρόμους και να φωνάξεις ότι είσαι περήφανος που είσαι ετερόφυλος ή ομοφυλόφιλος . Ο κος Σιμιρδάνης είχε εύστοχα τοποθετηθεί λέγοντας πως κανείς δεν πρέπει να δηλώνει περήφανος για την σεξουαλική του προτίμηση. Περήφανος πρέπει να νιώθεις για κάποια ανθρώπινά σου χαρακτηριστικά όπως το αν είσαι καλό άνθρωπος ή καλός πατέρας.
Η αλήθεια είναι πως για κάποιους ανθρώπους η μέρα αυτή αποτελεί μέρα απελευθέρωσης, ιδιαίτερα για ανθρώπους προερχόμενους από κλειστές και ευνουχιστικές κοινωνίες θα τολμούσα να πω. Υπάρχουν διάφορες απόψεις ,οπτικές γωνίες και πιστεύω αναφορικά με το θέμα.Δεν υπάρχει σωστή και λάθος,υπάρχει μόνο αυτό που νιώθεις. Ωστόσο αυτό που πρέπει να φανεί με διαυγή τρόπο είναι ότι η αγάπη δεν έχει φύλο, χρώμα, καταγωγή και υπόσταση. Είναι ένα συναίσθημα που μπορεί να σε απογειώσει και δεν είναι απαραίτητο να το βροντοφωνάξεις για να είναι δυνατό. Γιόρτασε την αγάπη πηγαίνοντας ή όχι στο pride. Μόνο μην κλείνεις το μυαλό σου σε κουτάκια. Είναι αγάπη και είναι για όλους.
Μαύρα, παρα πολύ καλό αυτό το άρθρο σου, όπως φυσικά -κατ’εμέ- και τα υπόλοιπά! Σχεδόν πάντα, τα διαβάζω όλα! Έχεις ωραία αντίληψη και οπτική γωνία. Είναι πολύ σημαντικό ότι πάντοτε διατηρείς μια αντικειμενικότητα στα άρθρα σου, εκφράζοντας βέβαια και την δική σου άποψη, με τρόπο όμως που δεν επηρεάζεις τον αναγνώστη. Αντιθέτως, τον βάζεις να σκεφτεί, να αναλογιστεί, να αναρωτηθεί, να οξύνει την σκέψη και τον νου του, να εισχωρήσει μαζί με σένα σε μονοπάτια ποικίλων κοινωνικών δεδομένων, προβλημάτων, φαινομένων, γεγονότων, που όλοι ξέρουμε, όλοι βλέπουμε, όλοι αναγνωρίζουμε. Μπράβο σου και καλή κι δημιουργική συνέχεια!
(Μία μικρή λεπτομέρεια…όταν κάποιος είναι αποθανών, δηλαδή δεν βρίσκεται πλέον στην ζωή, δεν τον αποκαλούμε ποτέ μα ποτέ “κύριο/- α” διότι πλέον δεν θεωρείται, δεν είναι κύριος του εαυτού του).
Φιλιά πολλά Ντένια !!!!