Ως άνθρωποι είμαστε εκ φύσεως κοινωνικά όντα που σημαίνει οτι χρειαζόμαστε τους άλλους για να ευτυχήσουμε.Ωστόσο ιδιαίτερα στις μέρες μας, οπου είμαστε ολη τη μέρα δικτυωμένοι έχουμε “ξεμάθει” να είμαστε μόνοι με αποτέλεσμα και μόνο η ιδέα να μείνουμε μια ολόκληρη μέρα μόνοι μας τρομοκρατεί.
Ως παιδιά όταν δεν είχαμε κάποιον να παίξουμε απλώς παίζαμε μόνοι χ
ωρίς να νιώθουμε μοναξιά.Χρησιμοποιούσαμε τη φαντασία μας και μαθαίναμε να εξωτερικεύουμε τις ανάγκες μας.Καθώς μεγαλώσαμε χάσαμε αυτη την ικανότηα και πολλές φορές αισθανόμαστε οτι μπορούμε να εκφράσουμε τις ανάγκες μας μόνο όταν είμαστε με άλλους.Ατνιθέτως σήμερα το να είμαστε μόνοι το έχουμε ταυτίσει με τη μοναξιά,νιώθουμε χαμένοι και φοβόμαστε τη σιωπή που μας αναγκάζει να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας.Έχουμε μάθει να είμαστε διαρκώς διαθέσιμοι για τους άλλους νομίζοντας οτι είμαστε εξωστρεφείς.
Όταν βλέπουμε ανθρώπους να περνάνε χρόνο μόνοι αμέσως τους θεωρούμε περίεργους ,αντικοινωνικούς ή οτι εχουν κάποιο “πρόβλημα” και τους αποφεύγουμε.Φυσικά όλα αυτά είναι στερεότυπα που έχουμε δημιουργήσει καθώς θεωρούμε οτι οι “υγιείς άνθρωποι” είναι πάντα με άλλους ανθρώπους.Ωστόσο είναι πολλοί αυτοί που ενώ δεν είναι ποτέ μόνοι και φαίνονται ανοιχτοί καταβάθος νιώθουν μοναξιά.Η επικοινωνία και η κοινωνικότητα δεν χαρακτηρίζουν απαραίτητα εναν εξωστρεφή, ανοιχτό άνθρωπο διότι το ζήτημα δεν είναι απλά να μιλάμε αλλά το τι θα εκμυστηρευτούμε στον άλλο(μόνο αυτά που με συμφέρουν ή αυτά που πραγματικά νιώθω;)
Πρέπει να μάθουμε οτι το να είμαστε μόνοι οχι μόνο δεν είναι κακό ,αλλά έχει και ευεργετική επίδραση πάνω μας.Πέρα απο κοινωνικά όντα είμαστε και πνευματικά όντα που σημαίνει οτι χρειαζόμαστε και τη μοναξιά για να ικανοποιήσουμε τις πνευματικές μας αναζητήσεις.Μόνο όταν είμαστε μόνοι μπορούμε πραγματικά να γνωρίσουμε τον εαυτό μας τις ενδόμυχες επιθυμίες και ανάγκες μας και να μάθουμε έτσι την αλήθεια την ομορφιά και γενικά την ουσία της ζωής.
Επομένως η μοναξιά (όταν δεν είναι μόνιμη) μας βοηθά στην προσωπική μας εξέλιξη ,να αναπτυχθούμε πνευματικά και να ανακαλύψουμε τι πραγματικά χρειαζόμαστε και θέλουμε.Σίγουρα ακούγεται όμορφο να σκεφτόμαστε πως δεν θα είμαστε ποτέ μόνοι αλλά πάντα στη ζωή θα υπάρχουν περίοδοι που θα είμαστε και μόνοι, θα πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας ,διότι κανείς άλλος δεν είναι κυρίαρχος και ρυθμιστής της ζωής μας απο εμάς τους ίδιους.
