Οι μύθοι θέλουνε τα μέρη αυτά να είναι ακόμα ζωντανά! Ζωντανά από κραυγές απελπισίας και φαντάσματα μελλοθανάτων. Να μυρίζουν ακόμα οι ανθρώπινες στάχτες στις καμινάδες και ο θάνατος να κόβει βόλτες στους διαδρόμους, μην υπολογίζοντας ηλικία, μονάχα θρήσκευμα και πεποιθήσεις.
Μιλώντας για το μεγαλύτερο έγκλημα του 20ου αιώνα και το μεγαλύτερο μαζικό στην ιστορία, οι σκέψεις και οι ανησυχίες μας δεν έχουν παρά να ανατρέξουν σ’ όλα τα νεοναζιστικά, φασιστικά κινήματα και τον ρατσισμό που φαίνεται να οργιάζει τα τελευταία χρόνια, σ΄ένα κόσμο που υποτίθεται “έμαθε” απ’ τα λάθη του και βαδίζει σ’ ένα πλαίσιο εκσυγχρονισμένο και απαλλαγμένο από παλαιολιθικά και γεμάτα μισαλλοδοξία στερεότυπα. Κι όμως δεν ήταν μόνο η τρομοκρατική ενέργεια στο Χάλε της Γερμανίας το 2019, όταν νεαρός ακροδεξιός επιτέθηκε σε συναγωγή, μεταδίδοντας μάλιστα τις “αντισημιτικές” βιαιοπραγίες του στο διαδίκτυο, ούτε και τον Απρίλη του ίδιου έτους και Ημέρα Σάββατο, όταν τη συναγωγή του Σαν Ντιέγκο “επισκέφτηκε” ένοπλος άνδρας αφήνοντας πίσω του έναν νεκρό και μερικούς τραυματίες. Πρόκειται για μια σειρά ελαφιών ή βαρέων περιστατικών που τραμπουκίζουν και βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή των διπλανών μας, των συνανθρώπων μας, φίλων, γνωστών και αγνώστων μας.
ΚΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑΤΙ…;
Από το 1925, τότε που η επιρροή του Χίτλερ αποτελούσε ένα πανευρωπαϊκό φαινόμενο, στο βιβλίο του “Ο Αγών Μου” είχε φροντίσει να ξεκαθαρίσει τα ρατσιστικά του πλάνα. Με χαρακτηρισμούς όπως “υπάνθρωποι” και “κατώτεροι” αναφερόταν σε Εβραίους και σε οποιαδήποτε φυλή ερχόταν σε κόντρα με τα αρρωστημένα πολιτικά του καπρίτσια, θέτοντας τη Γερμανική “Άρια” φυλή στο επίκεντρο της υφηλίου. Με την άνοδο του σε Καγκελάριο το 1933 άρχισαν τα πρώτα αντι-Εβραϊκά μέτρα. Μη λογαριάζοντας τέχνες, επιστήμες και πολιτισμό, οι Ναζί κατέστρεψαν αμέτρητα έργα, λογοτεχνικά και εικαστικά, στη προσπάθεια τους να κρατήσουν τη γερμανική κουλτούρα αγνή και μακρυά από κάθε επικίνδυνη ιδέα. Το αποκορύφωμα της απάνθρωπης συμπεριφοράς του Χίτλερ ήρθε με το σχέδιο “Τελική Λύση” που αποσκοπούσε στο μεγαλύτερο δυνατό αριθμό εξόντωσης Εβραϊκού πληθυσμού κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αποτέλεσμα του φρικιαστικού αυτού προγράμματος ήταν το “Ολοκαύτωμα” που στοίχισε τη ζωή έξι εκατομμυρίων ανδρών, γυναικών και παιδιών, κυρίως εντός των στρατοπέδων συγκέντρωσης.
Στη σκέψη και ανεύρεση των λόγων, είναι πανεύκολο να συμπεράνουμε πως οι αιτίες δεν ήταν ούτε κατακτητικές, ούτε πολεμικές. Εφόσον τα κριτήρια ήταν μονάχα θρησκευτικά, τότε και οι λόγοι δεν ήταν τίποτα παρά η αιχμή της αδιαλλαξίας και του φανατισμού, τα πιο σαθρά ελαττώματα για μια κοινωνία.
ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ…
Μετά από αίτηση του Ισραήλ και την θετική ψήφο 89 χωρών, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 2 Νοεμβρίου 2005, όρισε την 27η Ιανουαρίου ως Ημέρα Μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος. Ήταν η ημέρα αυτή που το 1945 τα Σοβιετικά στρατεύματα απελευθέρωσαν το στρατόπεδο Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Σκοπός του εορτασμού είναι όχι μόνο να τιμώνται οι νεκροί που αδίκως και αποτρόπαια δολοφονήθηκαν, αλλά και για να μεταδοθεί στις επόμενες γενιές τόσο η αναγκαιότητα της Ειρήνης, όσο και η αποφυγή ολέθριων και παρελθοντικών καταστροφών.
Δες επίσης: Γεώργιος Θηβαίος: Όταν ο πόλεμος ενώνει δυο ανθρώπους
